
شماری از کاربران شبکههای مجازی به تازگی کارزاری را با هشتگ #FreeAfghanistan به راه انداختهاند. حبیب توتاخیل، خبرنگار در این کارزار از مخاطبانش پرسیده: زمانی که افغانستان آزاد بود، شغل شما چی بود؟ سپس مخاطبان او به روایت قصههای زندگی خود قبل از تسلط کامل طالبان پرداختهاند.
روایت زندگیهایی که یکشبه با ورود طالبان به کابل کاملاَ دگرگون شدند و روایتهایی از زندگی خصوصی جوانان شهری که حالا بدل به نوستالژی شده است.
کاربری به نام ذکیه نوشته است: من دانشجوی دانشگاه طبی کابل بودم، ولی اکنون در خانه زندانی هستم.
الیاس منصور نوشته است: من قبلا مجری تلویزیونی بودم، ولی اکنون پناهنده هستم.
یا زهرا که نوشته قبلا در دانشگاه تدریس میکرد، ولی فعلا ناامید است.

مجله دیپلمات در مطلبی که در مورد ازدواج اجباری طالبان منتشر کرده است، داستان زنی را نوشته که پس از سقوط شهر هرات، به عقد یکی از جنگجویان این گروه درآمده است. این زن میگوید جنگجوی طالبان تهدیدش کرده است که اگر با او ازدواج نکند، به او تجاوز خواهد کرد و فرزندانش را خواهد کشت.
این زن که با نام مستعار سوما با دیپلمات مصاحبه کرده، میگوید زندگی برای او دیگر بدل به یک کابوس شده است و او حس میکند عضو طالبان هر شب به او تجاوز میکند.
در همین حال هدر بار، مسئول بخش زنان دیدهبان حقوق بشر اخیرا گفته است اکنون طالبان با جلوگیری از کار زنان و جلوگیری از بازگشت دختران به مدرسه، شرایط ایدهآل را برای خشونت علیه زنان ایجاد می کنند.
ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان اما ادعاها مبنی بر اینکه طالبان زنان را مجبور به ازدواج کرده است یا چنین کاری را اکنون انجام میدهد، رد کرده و تاکید کرده است که چنین اقداماتی ناقض قوانین اسلام است.
در حالی که دروازه مکاتب در بیشتر مناطق افغانستان به روی دانشآموزان دختر بسته است، طالبان در برخی مناطق شمالی رویکرد متفاوتی در پیش گرفتهاند. ذبیحالله نورانی، رییس اطلاعات و فرهنگ طالبان در بلخ به خبرگزاری رویترز گفته است که در بسیاری مکاتب، آموزش دختران و پسران ادامه دارد.
این مقام طالبان گفته است که در مناطقی که مکاتب باز است، هیچ مانع برای آموزش دختران وجود ندارد.
او میگوید دیدگاه او و تمام مقامهای امارت اسلامی این است که زنان مثل مردان حق آموزش دارند.
بسته ماندن مکاتب در بیشتر مناطق افغانستان یکی از دغدغههای اصلی مردم افغانستان است و برای جامعه جهانی نیز به مساله حساسی در برخورد با دولت طالبان تبدیل شده است.
رئیسجمهور ترکیه پیشنهاد کرد یک گروه کاری ویژه برای رسیدگی به افغانستان در چارچوب گروه ۲۰ کشور صنعتی تشکیل شود. رجب طیب اردوغان در تماس ویدیویی در گروه ۲۰ گفت ترکیه حاضر است رهبری این تیم کاری را به عهده بگیرد. او هشدار داد که جهان نمیتواند افغانستان را به حال خود رها کند.
آقای اردوغان همچنین به همکاریهای دولتش به افغانستان سخن گفت. او به تحصیل هزار و صد دانشجو و دانشآموز افغان با بورسیه دولت ترکیه اشاره کرد.
رئیسجمهور ترکیه گفت در مجموع تاکنون به بیش از ۱۰ هزار دانشآموز افغان در ترکیه بورسیه تحصیلی داده شده است.
آقای اردوغان همچنین تاکید کرد که دولت موقت طالبان، انتظارها را برآورده نرکده است.
او گفت در خصوص کمکهای انسانی، امنیت، مقابله با پایگاههای تروریستی افغانستان و مقابله با افراطیگری، هنوز تلاشهای لازم را از این دولت ندیدهایم.
رئیسجمهور ترکیه همچنین گفت که ثبات و امنیت افغانستان نه تنها برای منطقه بلکه برای همه جهان مهم است.
آقای اردوغان با اشاره به شرایط جدید سیاسی در افغانستان افزود که جامعه بینالمللی از پشت کردن به این کشور آرامش نخواهد دید و بلکه با موج جدیدی از پناهجویان رو برو خواهد شد.
رئیسجمهور ترکیه گفت که کشور میزبان بیش از 5 میلیون پناهجو است و نمیتواند پناهجویانی بیشتری را از افغانستان بپذیرد.
رییس کمیسیون اروپا گفته است که در نشست بیست اقتصاد بزرگ جهان در رم، یک بسته کمک یک میلیارد یورویی به افغانستان ارایه خواهد کرد. اورزلا فون در لاین گفته است که برای جلوگیری از بحران شدید انسانی و سقوط اقتصادی افغانستان "همه باید تمام تلاش خود را به خرج دهیم."
پیشتر گزارش شده بود که بحرانی انسانی در افغانستان اجندای اصلی نشست ۲۰ اقتصاد بزرگ جهان است.
نگرانی در باره فاجعه رو به روشد انسانی بدنبال بازگشت طالبان به قدرت موضوع مهم گفتگوی سران گروه ۲۰ است.
این در حالی است که افغانستان همچنان از معضل خشکسالی و فقر ناشی از چند دهه جنگ رنج میبرد.
دبیر شورای پناهندگان ناروی هشدار میدهد که اگر به زودی کمک مالی به افغانستان نرسد، فروپاشی کامل اقتصادی، افغانها را به یک فاجعه انسانی خواهد کشاند. یان اِگلاند در مقالهای در نیویورک تایمز پیشنهاد میکند که معاش کارمندان دولت، از محل داراییهای مسدود شده افغانستان پرداخت شود.
آقای اگلاند که به تازگی از افغانستان دیدن کرده، در روزنامه نیویورک تایمز نوشته است که در پی سقوط دولت افغانستان در ماه آگست، دولت با مسدود کردن ذخیره ۹ میلیارد دالری افغانستان، به نظام بانک این کشور شاک وارد کرد.
به نوشته دبیر شورای پناهندگان ناروی، بانک جهانی هم ۶۰۰ میلیون از کمکهایش را که ستون فقرات نظام صحی افغانستان را شکل میداد به تعلیق در آورد.
او مینویسد که جامعه بینالمللی باید فورا برای آوردن ثبات در اقتصاد افغانستان و کمک به خدمات عمومی در این کشور به توافق برسند؛ به این معنا که کانالهای پرداخت امن را پیدا کنند تا جریان کمکهای بشردوستانه را از تحریمهای بینالمللی و دیگر تدابیر مالی ضد تروریزم جدا کند.
به نوشته یان اگلاند، باید هرچه زودتر مکانیزم جدیدی ایجاد شود تا به طور مستقیم حقوق صدها هزار کارمند دولتی و غیرنظامی از پول مسدود شده در بانک جهانی از طریق آژانسهای سازمان ملل پرداخت شود.
این فعال حقوق بشری ناوری معتقد است که مردم عادی افغانستان، نباید قربانی اختلاف سیاسی دولتها با گروه طالبان شوند.