طنز سیاسی؛ چنددستگی مردم افغانستان در قبال جنگ روسیه در اوکراین

به گفته ملا فاضل که مسئولیت عملیات را به عهده داشت، از منطقه تایمنی و خیرخانه بیش از ۲۰۰ تفنگچه برقی، ۱۲۰ میل خفه‌کن برقی، ۲۰۰ دو صد پایه ماشینی که برای شستن و صاف کردن لباس نظامی استفاده می‌شود و ۷۰۰ کیلو مواد انفجاری مختلف‌النوع به دست آمده است.

ساکنان محل اما این ادعای طالبان را رد می‌کنند و می‌گویند که افراد این گروه لوازم آرایش و لوازم برقی خانه‌ها را با خود برده‌اند.

نادیه مهرورزیان، باشنده پنجشیر که فعلاً در خیرخانه زندگی می‌کند می‌گوید که طالبان پدرش را به خاطر موجودیت "سشوار" یا ماشین مو خشک‌کن در خانه‌شان دستگیر کرده‌اند.

خانم نادیه گفت: "ما زیاف گفتیم که این سشوار است و بخاطر خشک کدن موی خانما استفاده میشه، گپ ما را گوش نکدن. باز به پدرم گفت که فیر کو. خو از سشورا کی فیر میشه. باز که د برق زدیم صدایش برآمد، یک قومندان طالب میگه ازی چرا صدای عطامحمد نور میایه. دیگه باز پدرجان مره همراه خود بردن. خدا کند که زود ایلا بتن. خدا بشرمانی‌شانه الهی."

خانواده‌های دیگر مدعی‌اند که نیروهای طالبان شامپو، کرم دست، صابون Dove ، عطرها، کیچپ، مایونیز، محلول ضدعفونی یا سنیتایزر و پودر لباس‌شویی را به نام مواد منفجره با خودشان برده‌اند.

آژند فرامرز، از باشندگان تایمنی می‌گوید که طالبان از خانه‌‌اش ۴۰ نوع کریم دست را برده‌اند. وی گفت: "از ما پرسان کدن که ای چیس. گفتیم چرب است برای دستکا و پایکا. باز خنده کدن گفتن چرب خو واسلین اس... مه دروغ نمیگم بچه عموک! ما یک زمان سلاح داشتیم. باز کاکایم‌شان دی‌دی‌آر شدن. د زمان جمهوریت زیاد لوشن خریدیم و جامعه مدنی شدیم. حالی اینی وحشی‌ها از کوه آمدن لوشن ما ره بردن."

قمبرعلی حسنی اما نگران مایکرویف خانواده‌اش است. او می‌گوید که طالبان معتقدند که هزاره‌ها رابطه مذهبی- سیاسی تنگاتنگ با ایران دارند و از مزایای فرهنگی ایران لذت می‌برند.

وی گفت که طالبان وقتی به مایکرویف رسیدند آنرا دستگاه مخابره به رژیم ایران پنداشتند و بردند.

آقای حسنی گفت: "ایران خودشمو مورید. پول مول شی خودشمو میگرید. بند آو ره هم شمو ایله موکنید. که نوبت سیاهی شد د روی قمبرعلی مومالید. خدا و امام حسین پگ شموره گم کنه."

ذبیح‌الله مجاهد که به تازگی در قسمتی از بدنش چوب خورده و فعلاً در شفاخانه امرجنسی بستر است به رسانه‌ها گفت که افراد طالبان کسی را از خیرخانه و تایمنی بازداشت نکرده‌اند. وی افزود که بازداشت‌شده‌ها را برای یک تحقیق مختصر ۴۰ روزه نگه می‌دارند و سپس رها خواهند کرد.

وسط میدان چهل - پنجاه نفر نشسته بودند که خود را شاگردان صنف جیم می‌گفتند. از دور یک صنف به نظر می‌رسید اما وقتی نزدیک می‌رفتیم، می‌دیدیم که شاگردان در دو گروه نشسته‌اند. یک گروه اعتقاد داشت که جیم "جهاد" است و دیگری معتقد بود که "جمهوریت".

استاد با گام‌های استوار نزدیک صنف رسید. شاگردان از جایشان بلند شدند و جیغ زدند: "سلام استاد!" استاد از پشت عینک خاک‌آلود به بچه‌های گروه جهاد نگاه کرد و گفت: "کریم، عطا، عبدالرب و محمد، شما چرا سلام ندادید؟" عطا که عادت داشت در صف اول بنشیند و پیش از همه گپ بزند، گرد و خاک را از هوا پف کرد و گفت: "ما سلام دادیم ولی خود ما علیک کردیم." استاد دلیلش را پرسید. عطا گفت: "وقتی گفتیم سلام استاد، خود ما فکر کردیم استاد هستیم و علیک گرفتیم." استاد با نگاه‌های خشم‌آلود گفت: "شما استاد چه هستید؟" عبدالرب وقتی فهمید گپ به درازا می‌کشد در یک اقدام خیرخواهانه گفت: "یک اشتباه شد استاد. ایلایش کنید. تولو آمین ووایه." و شاگردان همه آمین گفتند.

استاد کتابچه حاضری را باز کرد و شروع کرد به حاضری گرفتن. وقتی چشمش به اولین نام خورد بلند پرسید: "کفتان خان متفکرزاده کیست؟ این چه قسم نام است؟" اشرف که در گوشه‌ای نشسته بود و حمدالله و محمود پاهایش را مالش می‌دادن با نخوت گفت: "ههههه لالایت است. کفتان انتخابی استم و متفکر تخلص می‌کنم." استاد که اولین بار بود با چنین موجود بی‌ادب و خودخواه روبرو می‌شد اسم قبلی را از کتابچه خط کشید و نوشت: "اشرف". حاضری گرفته شد و در این وسط اسم حنیف، که در میان گروه جهاد و جمهوریت نشسته بود و با قلم پنسل بغل نامش "معاون کفتان" نوشته بود، را نیز خط کشید و به حنیف خشک و خالی تغییرش داد.

هنوز درس شروع نشده بود که بچه‌ها به بگومگو شروع کردند. استاد با عصبانیت پرسید: "چه گپ است؟" عطا گرد هوا را پف کرد و گفت: "استاد، صنف اصلی از ماست. شاگردان صنف الف به زور گرفته. ما می‌خواهیم حمله کنیم و صنف را پس بگیریم." استاد که فهمیده بود از این جماعت تفتی بلند نمی‌شود گفت: "خیلی خوب. بگیرید." عطا در عین حالی که داد زد: "بچه‌ها، برویم بخیر، حمله کنید"، خم شد تا هر سه بکسک‌اش را بردارد. بقیه نیز تلاش کردند بکسک‌هایشان را بردارند و بر صنف الف حمله کنند. هیچ کسی اما نتوانست بکسش را بردارد. استاد با عصبانیت پرسید: "درون این بکس‌ها چه خاکی انداختید که این قدر وزن دارد." امرالله که از طفولیت دوست داشت ژورنالیست باشد گفت: "استاد، پول است. از خود ماست. ندزدیدیم." استاد نگاه معنا‌داری کرد و آهسته گفت: "شما با این بار گران می‌خواهید حمله کنید. اگر از جای خود بلند شدید من اسمم را سرور می‌گذارم." سرور که در گوشه‌ای نشسته بود و با تف اوراق جداشده کتابش را می‌چسباند می‌خواست به حرف استاد اعتراض کند اما حوصله نداشت. نگاه بی‌جانی به استاد کرد و دوباره مصروف کارش شد.

بچه‌ها وقتی نتوانستند بار خود را بلند کنند در دایره نشستند تا برای حمله برنامه‌ریزی کنند. استاد آهسته از صنف بیرون شد.

امیرخان، پسر چهارشانه‌ای که نزدیک کلکین نشسته بود و نقش وزیر خارجه صنف را بازی می‌کرد انگشتش را به نزدیک دهنش می‌برد، لعابی از لبش می‌گرفت و سپس انگشتش را روی نافش می‌مالید. این بار شکم آویزانش را جمع می‌کرد و ناگهان دوباره رها می‌کرد. لعاب که دور نافش جمع شده بود به پوقانه کوچک تبدیل می‌شد. بچه‌ها از این کمال لذت می‌بردند و قاه قاه می‌خندیدند.

استاد وقتی وارد صنف شد هیچ کسی از جایش بلند نشد. استاد برای اینکه شاگردان را متوجه کند، حاضری گرفت. صدا زد: "کفتان حسن!" ذبیح‌الله همانطور که با انگشت وسطی گوشش را می‌خارید گفت، "شانزده روز میشه که نیامده استاذ. شیرعباس هم نیست. میگن مریض استند." استاد با دم قلم عینکش را جابه‌جا کرد و گفت: "رقعه مریضی نفرستاده؟" بچه‌های صنف هرهر خندیدند. انس که دهنش تا بیخ گوشش باز شده بود گفت: "رقعه چند مرمی می‌خورد؟" بچه‌ها این بار باجماعت خندیدند.

حاضری معنا نداشت. در صنف الف کسی برای درس خواندن نمی‌آمد. چون سقف داشت، چند نفری از کوه وارد آن شده بود و با فراری دادن شاگردان قبلی، اکنون اختیار یک اتاق نسبتاً تمیز را در دست گرفته بودند و اسم آن شده بود صنف. استاد مجبور بود به‌خاطر معاش حاضر شود و درس بدهد. وقتی دید کسی به حاضری پاسخ نمی‌دهد، تباشیر را گرفت و روی تخته نوشت "آب".

صدا آمد، "استاد، این چیست که نوشتی؟" استاد گفت، "آب است، آب." صدا آمد، "گمش کن استاد، آب چیست؟ نان بیار که بخوریم. گرسنه هستیم." تمام شاگردان با یک صدا داد زدند، "بیار که بخوریم، بیار که بخوریم." در این میان فقط قهار، پسری از ولایت بلخ بود که انگلیسی یاد داشت و برای اینکه انگلیسی خود را به رخ دیگران بکشد، بلند صدا می‌کرد: Let us eat.

وقتی دادوبیداد کم شد، استاد پرسید: "کی گفت نان بیاور؟ من فقط صدایش را شنیدم. خودش را ندیدم." ذبیح‌الله که برای پیش‌پزی در رده اول می‌نشست گفت: "سراج‌الدین است استاد. او شش ماه است که زیر میز نشسته. بیرون نمی‌آید." استاد با تعجب به چشمان ذبیح‌الله نگاه کرد. ذبیح صدایش را پایین آورد و گفت: "یک خرابی بسیار کلان کرده استاد. بیرون نمی‌آید. می‌شرمد." استاد که قبلاً بوی خرابی به بینی‌اش رسیده بود سری تکان داد و گفت: "خیلی خوب. بیرون نیاید بهتر است. ولی آن پسری که رویش را رنگ مالیده کیست؟" ذبیح گفت: "هههه استاد، این پسر سلام نام دارد. بچه رحیم است. رویش را سیاه کرده تا کسی او نشناسد. از صنف جیم فرار کرده و اینجا آمده. دشمن‌دار است." استاد که از دشمنی میان شاگردان صنف الف و جیم باخبر بود ابرو درهم کشید و چیزی نگفت.

یعقوب، پسری که در گوشه نشسته بود گفت: "استاد، بس است. امروز خیلی درس خواندیم." استاد گفت، "درس کجا بود؟ هنوز شروع نکرده‌ایم. من فقط روی تخته آب نوشتم." یعقوب گفت: "آب برای ما خیلی زیاد است. ما هیچ وقت این قدر آب را یکجا ندیده‌ایم. بس است لطفاً." شاگردان دیگر نیز صدا زدند: "استاد بس است. استاد بس است." هرج و مرجی به پا شد و استاد مجبور شد صنف الف را ترک کند. کتابش را زیر بغل گرفت و رفت تا به صنف جیم برود.

مجاهدین امارت اسلامی باید برای تطبیق آن از تمام وسایل اسلامی مانند چوب، قنداق تفنگ، کیبل، میل کلاشنیکف و سرگلوله هاوان کار بگیرند.

مواد قانون عبارتند از:

لمری ماده: رهبران امارت اسلامی می‌توانند عاشق شوند و با دلبر چهارده ساله خود به اسرع وقت نکاح کنند. هر نوع تهیه گزارش از این روابط عاشقانه جرم پنداشته می‌شود و مجرمین از پیش ما به‌عذاب خواهند شد.

ماده دوم: هر کسی از حکومت قبلی که قلباً طالب بوده ولی به خاطر حضور امریکای متجاوز نتوانسته عشق خود را نسبت به روح شاعرانه انس حقانی و ملا متقی آزادانه ابراز کند، اگر به وطن برگردد استقبال شود.

ماده سوم: دختران و پسران حق ندارند به همدیگر خرس تحفه بدهند. اگر زیاد ضرورت پیدا شد می‌توانند عروسک امیرالمومنین را بسازند و به همدیگر هدیه کنند. عروسک نباید زیاد شخ باشد. کمی نرم ساخته شود.

ماده چهارم: از آنجایی که امیرالمومنین را فقط کارمندان گمرک سپین بولدک دیده‌اند و تصویری از ایشان موجود نیست، عاشقان می‌توانند عروسک رئیس‌الوزراء را نیز هدیه نمایند. تولید عروسک خلیفه سراج‌الدین حقانی جرم است.

ماده پنجم: هر نوع ماچ نمودن زیاد جرم است. ماچ مستقیم شش ماه قید دارد ماچی به‌گونه‌ای که اول دست خود را ماچ کنید و بعد به طرف مقابل پوف کند دو سال قید دارد.

ماده ششم: دانلود و گوش کردن هر نوع آهنگ "ولنتاین مبارک عشقم" حرام است. باز اگر ضرورت پیدا شد باید ترانه، "ای فدایی مجاهد، ستاسو چپلک پاتی دی" تبادله شود خوب است.

ماده هفتم: تبادل شعر عاشقانه خلاف عنعنات افغانی است. اگر بیخی ضرورت پیدا شد باز شعر مطیع‌الله تراب فرستاده شود که می‌گوید "آدم د حوا سره پشتو گفته است".

ماده هشتم: کیک‌ خوردن به خاطر ولنتاین یک فرهنگ غربی است. تمام مسلمان‌ها باید شوروا پخته کنند. پیازش کلان کلان از روی شوروا تیرو بیر نشود. کاسه شوروا است،‌ بند قرغه خو نیست که قایق داشته باشد.

ماده نهم: امریکا باید سفارت خود را در کابل خلاص کند. امارت اسلامی هر نوع امنیت را ضمانت می‌کند. جنجال خوب نیست.

ماده دهم: امسال سال آخر است که ولنتاین در زمستان برگزار می‌شود. آب و هوای افغانستان برای ولنتاین مناسب نیست. سال آینده ولنتاین در روز اول عیدالفطر برگزار می‌شود و رخصتی عمومی است.

رادیویی که در دستش بود از حمله نیروهای ایالات متحده خبر می‌داد اما ملا وقتی دستش را روی پیشانی‌اش سایبان می‌کرد تا طیاره‌ای در آسمان صاف و آبی ببیند چیزی نمی‌دید. دود سفید از مغاره‌ها بلند می‌شد و بوی چوب در هوا پیچیده بود.

طالبی با صدای بریده و تند در مخابره صدا زد، "پرار کنید آمیرکا آمد".

ملا کمرنگ وقتی از روی تپه به پایین نگاه کرد، دید نیروهایش با عجله سوار داتسن می‌شوند و به سوی شش‌پل حرکت می‌کنند. ملا برای اینکه مطمین شود "آمیرکا" حمله کرده است دستش را سایبان کرد و بار دیگر به آسمان نگاه کرد. شی سیاهی بر فراز آسمان در حرکت بود. ملا فهمید که نیروهای فراری سرنوشت جز مرگ نخواهند داشت. لذا وقتی عساکر بر او صدا زدند که از تپه پایین شود و فرار کند، ملا پاسخی نداد و وارد مغاره‌ای شد تا از چشم طیاره پنهان بماند. سگی نیز وارد مغاره شد. ملا و سگ هر دو در غار ماندند و لحظه بعد خواب‌شان برد.

سگ عف می‌زد. ملا که هنوز احساس خستگی می‌کرد، کلاهش را به طرف سگ پرتاب کرد تا مگر آرام شود. سگ اما عف می‌زد. بالاخره ملا تفنگش را شانه کرد و با سگ از غار بیرون شد. کمی آنطرف‌تر طالبی تفنگ در دست ایستاده بود و دو نفر پاکستانی زمین را حفر می‌کردند. ملا کمرنگ پرسید: "تو عسکر کدام لوا هستی؟" طالب خندید و گفت، "تو از کدام لوا هستی دیوانه؟" ملا کمرنگ وقتی موتر رنجر امریکایی سبز را دید صدا زد: "این موتر آمیرکا هست. آمیرکا دشمن ماست. حمله می‌کند. تو آمیرکایی هستی." طالب فهمید ملا کمرنگ از جهان دیگر است. وی را سوار رنجر کرد و به قرارگاهی که از پول امریکایی‌ها ساخته شده بود برد.

ملا کمرنگ در مسیر راه، از دیدن بامیانی که هیچ شباهتی به قبل از خوابش نداشت تعجب کرده بود. در قرارگاه همه چیز امریکایی بود. دستگاه مخابره، تفنگ، لباس، پول و حتی چهره‌ها. ملا کمرنگ داد زد: "شما آمیرکایی هستید." قومندان امنیه گفت: "تو از کجا می‌دانی؟" ملا گفت: "شما یک کمی حمام کدگی هستی. طالب حمام نمی‌کوند. شما در دفتر خود تلویزیون داری. طالب تلویزیون میده می‌کوند." قومندان امنیه دستور داد تا ملا را تلاشی کنند. در تلاشی، پول کلدار قدیمی، یک مقدار پول زمان حکومت ربانی و یک مسواک پوسیده پیدا شد. قومندان امنیه پس از چند سوال فهمید که ملا کمرنگ بیست سال را در غاری خواب بوده و از دنیا بی‌خبر است.

قومندان امنیه خودش را بر چوکی لم داد و گفت: "ملا صیب، تو که خواب بودی همه چیز تغییر کرد. آمیرکا دشمن ما بود حال دوست ما است. روسیه از ما می‌ترسید حال عاشق ما است. بیست سال پیش خاکی برای خوردن نداشتیم حال یک کشور با تمام امکاناتش را برای بلعیدن داریم. تمام کسانی که دشمن ما بود حالا دوست ما شده، به جز مردم افغانستان که هنوز افتخار دشمنی‌شان را داریم. به غیر از آزادی، حقوق شهروندی و مدنیت، دیگر هر چیز غربی برای ما حلال شده. نباید از طالب نیمه شسته تعجب کنی."

ملا کمرنگ کمرش سست شد. پایش سست شد. تعادلش به هم خورد و به زمین افتاد.

باورش نمی‌شد که طالب غرب‌ستیز هم می‌تواند این قدر غرب‌پرور شود. قبل از آنکه کفی از دهنش بیرون بریزد و بمیرد، ملا کمرنگ زیر لب می‌گفت: "شما آمیرکایی هستی. شما خلیلزاد هستی. شما کاپر هستی. شما طالب نیستی." و طالبان جدید هرهر می‌خندیدند.