طنز سیاسی؛ اژدهای دوسر کابل
گرد و خاک از چهار سو بلند بود. آسمان تاریک و خورشید به اندازه یک چراغدستی کوچک از لابهلای مه پیدا بود. سقفهای ریخته خانهها و دیوارهای که چون لانه زنبور سوراخ سوراخ شده بودند چهره زشت شهر را زشتتر میکرد.
گرد و خاک از چهار سو بلند بود. آسمان تاریک و خورشید به اندازه یک چراغدستی کوچک از لابهلای مه پیدا بود. سقفهای ریخته خانهها و دیوارهای که چون لانه زنبور سوراخ سوراخ شده بودند چهره زشت شهر را زشتتر میکرد.
گروهی از مردان با چهرههای خشن و سرهای کوچک دو زن دستوپا بسته را که میان چادر پیچانده شده بودند به طرف چمن حضوری میبردند. کودکی که چشمهایش به کاسه سرش فرو رفته بود از نوجوانی که آنسوتر انگشتش را دندان میگرفت پرسید، "چرا؟" نوجوان بدون اینکه انگشتش را از لای دندانهای زنگگرفتهاش بیرون کند گفت، "برای اژدها میبرند. امروز نوبت این دو زن است." کودک خندید.
آن زمانها کابل اژدهایی داشت با دو شاخ بزرگ، چشمهای آتشین و دم درازی که آخرش پیدا نبود. هر روز صد نفر را میخورد. صد میگفتند ولی اژدها کمتر از هزار نفر را نمیخورد. آنقدر گرسنه بود که وقتی خسته میشد و پلکهایش سنگینی میکرد، چشمانش را میبست اما دهانش را باز میگذاشت تا خادمان دربار برایش سر و دست و پا و گوش مردم را ببرند و به معدهاش فرو کنند. اینگونه چند ساعتی تاب میآورد که بخوابد. همین چند ساعت اما برای مردم شهر غنیمت بود. در تاریکی شب کودکانٰٰشان را روی دوششان میگذاشتند و از شهر فرار میکردند. شهر خالی از سکنه شده بود. آنهایی که پای رفتن داشتند رفتند. آنهایی که جا مانده بودند هر روز بلعیده میشدند و تعدادشان کم میشد.
در یک صبح خزانی شهاب سنگی از آسمان فرود آمد و بر فرق اژدهای کابل خورد. مردم که صبح از خواب بلند شدند دیدند اژدها مرده است. شور و شادی و هلهله راه افتاد. آنهای که از شهر گریخته بودند کمکم برگشتند. آنهای که در شهر بودند گرد اندوه را از صورتشان پاک کردند و رفتند تا زندگی جدید و آرامی را آغاز کنند. اژدها تبدیل به سنگ شده بود. سنگ متعفنی که چرک سیاه از لای آن بیرون میشد. گاهی که این چرک آتشین فواران میکرد چند نفری را میکشت. مردم اما راضی بودند. میگفتند روزگارشان بهتر از روزهایی هست که اژدها زنده بود.
بیست سال زمان گرفت تا اژدهای که مردم تصور میکردند مرده است بیدار شود. اژدها اکنون دو سر داشت. شهاب سنگ به وسط سر اژدها اصابت کرده و آن را به دو قسمت تبدیل کرده بود. حالا هر دو قسمت به سرهای جدیدی تبدیل شده بودند. برای اینکه مردم اشتباه نکنند، اژدها روی هر سرش اسمی گذاشته بود. یک سرش را "اسلامیت" میخواند و سر دیگرش را "افغانیت".
اژدهای خوشبخت دیگر گرسنه نبود. وقتی این سرش میخوابید آن سرش بیدار بود و مردم را میخورد. زمانی که آن سرش خواب بود این سرش میجوید. لقمهای که جویدنش برای "اسلامیت" سخت بود را به دهان "افغانیت" میانداخت تا بجود. لقمهای که نرم کردنش برای "افغانیت" مشکل بود از "اسلامیت" کمک میطلبید.
برای این اژدهای دو سر اما نرم کردن یک لقمه خیلی سخت بود: گوشت همان دو زنی که بیست سال پیش خورده بود. هی از دهانش بیرون میشد و شعار میدادند: "آزادی". اژدها با عصبانیت دهان میانداخت و زنان را میجوید. هنوز نبلعیده بود که باز زنان بیرون میپریدند و فریاد میزد: "آزادی". اژدهای دو سر کابل حالا گرسنه نبود اما خسته به نظر میرسید. خسته از "زنان" و متنفر از "آزادی".
او از طالبان خواسته است تا به حقوق زنان احترام بگذارند، از کشتن کارمندان دولت پیشین دست بکشند و مانع آموزش دختران نشوند. آقای گوترس از طرفهای درگیر در افغانستان خواسته است تا از طریق گفتگو به صلح برسند.
واکنشها به این سخنان آقای گوترش چنین است:
طالبان:
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی دولت طالبان از سخنان آقای گوترش قدردانی میکند و از دولت آمریکا میخواهد که پولهای مسدودشده افغانستان را هرچه عاجل آزاد کند. او پولهای مسدود شده را حق مردم افغانستان میخواند و اعلام میدارد که طالبان حاضر است تا به نمایندگی از مردم افغانستان این پولها را دریافت کند. آقای مجاهد دستگیری زنان را دروغی برای پناهندگی در غرب، کشتن کارمندان دولت پیشین توسط طالبان را سیاهنمایی رسانههای مزدور و ممانعت از آموزش دختران را یک موضوع بیاهمیت موقتی میخواند.
شاه محمود قریشی:
جمهوریه اسلامیه پاکستان بهوت خوش هوگیا. امریکه باید افغانستان کا پیسه جلدی واپس کری. وزارت خارجه پاکستان تاکید کرتا هی که ظرفیت در دولت طالبان بهوت پایین هی، اسی خاطر افغانستان کا پیسه باید از طریق اسلامآباد به افغانستان ارسال هوجایی.
حامد کرزی:
رئیسجمهوراسبق افغانستان حمایت خود را از سخنان آقای گوترش اعلام میکند. او بار دیگر تاکید میکند که برای جلوگیری از بحران انسانی در افغانستان جهان نیاز دارد تا با طالبان به توافق برسد. آقای کرزی از آمریکا میخواهد که بر مبنای پیشنهاد آقای گوترش طالبان را به رسمیت بشناسد و مانع بروز یک بحران دیگر در افغانستان شود. رئیسجمهور پیشین افغانستان از طالبان میخواهد تا برای تعامل با جهان به روشهای دموکراتیک دولتداری رو بیاورند و از طریق لویه جرگه یک رئیس دولت را انتخاب کنند که هم تجربه داشته باشد، هم انگلیسی بلد باشد و هم نام پسرش میرویس باشد.
عطامحمد نور:
امپرطور شمال و سردار سازندگی بلخ از سخنان آقای گوترش که گفته است طرفهای درگیر در افغانستان باید از طریق گفتگو به صلح برسند با جدیت حمایت میکند. آقای نور به نمایندگی از هر نوع جبهه مقاومت برای هر نوع مذاکره با طالبان اعلام آمادگی میکند و صلح را یک گام مثبت میداند. او اعلام میکند که اگر طالبان به صلح تن ندهند بهزودی از طریق بندر حیرتان وارد افغانستان میشود و در یک چشمبههم مالیدن این کشور را آزاد میکند. آقای نور شماره تلفن خود را برای مذاکره، دوصفرنودوهشت، ششهزار، دوصدوچهلوسه اعلام کرد و گفت که اگر به جای دو صفر علامت مثبت هم زده شود مشکل نیست و او منتظر است.
