دو سال پس از امضای توافقنامه دوحه؛ ملا برادر می‌گوید جهان به طالبان تسلیم شد

همچنین، این دیپلومات بریتانیایی در افغانستان می‌گوید که محدودیت‌های وضع شده بر خروج شهروندان افغانستان «غیرقابل قبول» است.

گروه طالبان اخیراً اعلام کرد که هیچ شهروندی بدون «دلیل موجه» نمی‌تواند سفر خارجی داشته باشد. این گروه همچنین اعلام کرده است که زنان بدون محرم شرعی اجازه سفر به بیرون از کشور را ندارند.

شورتر در صفحه توییترش نوشت: «من از طالبان می‌خواهم که موضع خود را در این مورد فوراً روشن کنند. جهان همچنان رفتار طالبان را زیر نظر دارد. چنین اقداماتی هم تعهدات به جامعه جهانی و هم اعتماد افغان‌ها را تضعیف می‌کند.»

پیش از ین سفیر اتحادیه اروپا در افغانستان نیز خواستار توقف فوری بازرسی خانه‌ها از سوی طالبان شده بود.

اندریاس ون برانت، سفیر این اتحادیه با اشاره به حمله روسیه بر اوکراین، خطاب به طالبان گفت: «با وجود جنگ پوتین، شما را زیر نظر داریم».

رحمانی پس از عبور از مرز پولند به خبرگزاری فرانسه گفت: «خیلی بدبخت هستیم. با آمدن ما در کشور دیگر، جنگ دیگری شروع شده است.»

پس از رسیدن به میدیکا، شهری در پولند، خانواده او به همراه سایر پناهجویان منتظر موتر بس بودند تا آنها را به شهر مجاور پرزمیسل برساند.

صدها هزار نفر در طول ۴ روز درگیری در اوکراین به کشورهای همسایه اوکراین عمدتاً پولند، هنگری و رومانیا گریخته‌اند.

کمیساری عالی سازمان ملل برای پناهندگان می‌گوید که بیش از ۵۰۰ هزار نفر از اوکراین فرار کرده‌اند؛ از این میان نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر آنها وارد پولند شده‌اند.

در حالی که بیشتر پناهجویان اوکراینی هستند، در میان آنها دانشجویان و کارگران مهاجر از کشورهای دورتر از جمله افغانستان، جمهوری دموکراتیک کنگو، هند و نیپال نیز وجود دارند.

رحمانی که ۴۰ سال سن دارد، می‌گوید که ۱۸ سال در فرودگاه کابل برای ناتو در افغانستان کار کرده است.
او چهار ماه قبل از خروج امریکا از افغانستان، تصمیم به ترک کشور گرفت.

رحمانی گفت: «من در افغانستان زندگی خوبی داشتم. خانه و موتر شخصی داشتم و معاش خوبی می‌گرفتم. موتر، خانه و همه چیزم را فروختم. همه چیز را از دست دادم.»

اوکراین تنها کشوری بود که به این خانواده ویزا داد. آنها خانه خود را در اودسا، یک شهر بندری بحیره سیاه سر و سامان بخشیدند.

هنگامی که روسیه روز پنجشنبه حمله خود به اوکراین را آغاز کرد، رحمانی و خانواده‌اش دوباره همه‌چیز را ترک گفته و ۱۱۱۰ کیلومتر را تا مرز طی کردند.

توماش پیترزاک، وکیل یک موسسه خیریه برای مهاجران گفت که رحمانی و خانواده‌اش، مانند دیگران که بدون ویزای پولند آمده‌اند، اکنون ۱۵ روز فرصت دارند تا ثبت‌نام کنند.

او گفت: «پولند باید خیلی سریع قوانین خود را در مورد این موضوع تغییر دهد.»

رحمانی می‌گوید که نگران آینده است اما استقبال گرم داوطلبان و مقاماتی که به پناهجویان در مرز پولند کمک می‌کنند، مایه دلگرمی او شده است. او گفت: «آنها به ما انرژی دادند.»

فرستنده این عکس‌ها به افغانستان اینترنشنال می‌گوید طالبان این جوان‌ها را امروز (دوشنبه) به چنین وضعیتی در خوست شکنجه کردند، به‌خاطری که بیرق ملی را احترام کرده بودند و در شبکه‌های اجتماعی هم از این بیرق طرفداری می‌کردند.

نماینده پاکستان گفته است که محموله‌های کمکی پاکستان به طور مرتب به افغانستان ارسال می‌شود.

پیشتر، هند هم از ارسال ۵۰ هزار تن گندم این کشور از طریق خاک پاکستان به افغانستان خبر داده بود. تصمیم که بعد از ماه‌ها گفتگو بین مقام‌های پاکستان و هندی گرفته شد.

خبرگزاری فرانسه با نورالدین یکی از فروشندگان گرده صحبت کرده که می‌گوید به‌دلیل بیکاری، بدهکاری و سیر کردن فرزندانش، چاره‌ای جز فروش گرده‌اش نداشته است.

نورالدین گفت: "مجبور شدم به خاطر فرزندانم این کار را انجام دهم. من هیچ گزینه دیگری نداشتم."

به‌دنبال بازگشت طالبان به‌قدرت، افغانستان در بحران مالی فرو رفت و وضعیت انسانی در این کشور بدتر شد.

کمک‌های خارجی که زمانی به عنوان منبع اصلی مالی افغانستان محسوب می‌شد، به کندی بازمی‌گردد و حکومت طالبان نیز از دارایی‌های افغانستان در خارج محروم شده‌ است.

نورالدین ۳۲ ساله که معاشش پس از بازگشت طالبان به ۳۰۰۰ افغانی کاهش یافته، با این تصور که فرصت بهتری پیدا می‌کند، کار‌ش را ترک کرد و فرصت کاری دیگری هم گیرش نیامد.

او در ناامیدی یک گرده خود را به عنوان چاره کوتاه مدت فروخت، اما می‌گوید: "اکنون پشیمان هستم. دیگر نمی‌توانم کار کنم. درد دارم و نمی‌توانم چیز سنگینی بلند کنم."

خانواده او اکنون برای پول به پسر ۱۲ ساله خود وابسته‌اند که روزی کمتر از صد افغانی کفش‌ها را جلا می‌دهد.

یک گرده ۱۵۰۰ دالر

نورالدین از جمله هشت نفری است که خبرگزاری فرانسه با آنها صحبت کرد. این‌ها افرادی‌اند که برای سیر کردن خانواده یا پرداخت بدهی، یک گرده خود را به مبلغ ۱۵۰۰دالر فروخته‌اند.

فروش یا خرید اعضای بدن در افغانستان غیرقانونی است.

اما آن‌گونه که محمد وکیل متین، جراح پیشین در شفاخانه‌ای در شهر شمالی مزار شریف می‌گوید: "قانونی برای کنترل نحوه اهدا یا فروش اعضای بدن وجود ندارد، اما رضایت اهداکننده ضروری است."