طنز سیاسی؛ نشانه‌های یک طالب غربی

این موتر در سن شش ماه‌گی توسط یک بانکدار خداشناس جاپانی به اسم میتسی‌کورا در شهر یاکوساما در معرض خرید قرار گرفت. زمانی که در اختیار میتسی‌کورا قرار داشت، موتر مبارک ملا عمر روزها کار می‌کرد و شب‌ها به یاد خدا استراحت می‌کرد.

فقط چند ماه پس از خرید، میتسی‌کورا همکارش را که یک زن جوان بود، سوار موتر می‌کند تا به پارک خلوتی ببرد. در مسیر راه اما آقای کورا از خدا غافل می‌شود و به یخن همکارش چنگ می اندازد. موتر (حفظه‌الله) این صحنه را تحمل نمی‌تواند و سرش را با فشار زیادی به درختی که در کنار جاده ایستاده بوده، می‌کوبد. در این تصادف ماشین موتر شهید می‌شود و یک چراغش می‌شکند.

متخصصین موتر تشخیص می‌دهند که انجن موتر خود را فدایی کرده و دیگر قابل ترمیم نیست. بدین لحاظ، موتر را به عنوان قراضه به دوبی می‌فرستند. در دوبی اما خداوند معجزه‌ای می‌کند و مستری‌های وطنی درمی‌یابند که انجن موتر مبارک قابل ترمیم است، هرچند دیگر آن شعور و رفتار گذشته را نخواهد داشت. موتر را ترمیم می‌کنند و به نام موتر «بی‌تکر» به افغانستان می‌فرستند.

در رجب سال ۱۴۱۳ هجری قمری هنگامی که هنوز در موترفروشی ایستاده بوده، گیر این موتر مبارک مشکل پیدا می‌کند. رانندگان زیادی کلچ و بریک را می‌گیرند تا گیر را تبدیل کنند اما نمی‌توانند. در این جریان از موتر صدا می‌آید که "آهای مردم بی‌شعور! مرا نزد آقا و مولایم عمر ببرید تا حرکت کنم."

مردم بی‌شعور وارخطا می‌شوند و موتر را چهاردست‌وپا نزد امیرالمومنین می‌برند. موتر تا امیر را می‌بیند گیرش نرم می‌شود و به حرکت درمی‌آید. صاحب موتر وقتی این معجزه عظیم‌الشان را می‌بیند موتر را به ملا صاحب می‌بخشد و فرار می‌کند.

از فضایل موتر این است که در هفت سالی که این موتر در اختیار امیر قرار داشت، حتی یک قطره روغن یا تیل استفاده نکرد. هر وقت تانکی‌اش خالی می‌شد، امیرالمومنین در گوشش چیزی می‌فرمود. تانکی دوباره پر می‌شد و موتر به حرکت درمی‌آمد.

اعجاز دیگرش این بود که هر وقت امیرالمومنین می‌خواست جایی برود، موتر با سرعت یک‌ونیم میلیون کیلومتر در ساعت حرکت می‌کرد. طوری که ملا صاحب می‌توانست همزمان در کراچی، کویته، پیشاور، کابل، قندهار و زابل باشد.

در سال ۲۰۱۳ وقتی امیرالمومنین بر اثر مرمی تفنگچه که عاید حالش گردیده بود در کراچی از دنیا رفت، موتر مبارک شش شبانه‌روز موبلایل گریست. در نهایت مجاهدین امارت تصمیم گرفتند تا موتر مبارک را موقتاً در ولایت زابل به خاک بسپارند. این موتر حالا از خاک بیرون شده و برای زیارت به موزیم انتقال خواهد یافت. خداوند حفظش نماید.

در دستور جدید طالبان آمده است که هر صف با تفاوت ده سال بسته خواهد شد. صف اول مردان هفت سال به بالا، صف دوم شصت سال به بالا و همینطور تا آخر. البته در این فرمان توضیح داده شده که کودکان سن چهارده و پایین‌تر حق ندارند وارد مسجد شوند و نوجوانان چهارده تا هجده سال باید با یک نفر محرم به مسجد بیایند.

در حاشیه‌ این فرمان به ملاامامان اختیار داده شده تا در صف‌بندی زیبایی نمازگزاران را نیز در نظر بگیرند و اگر آن‌ها تشخیص دادند که کسی از سن و سال خود جوانتر مانده است و می‌تواند در معرض خطر قرار گیرد به صف بعدی منتقل کنند. در این فرمان از ذبیح‌الله مجاهد به عنوان مثال نام گرفته شده و گفته شده که وی هرچند سی‌وهشت ساله است اما در نماز باید در صف آخری بیاستد. نوشته‌اند که در حال حاضر آقای مجاهد گاهی وظیفه امام جماعت ارگ را اجرا می‌کند اما این روند بزودی متوقف خواهد شد.

گزارش‌ها از درون ارگ می‌رساند که طالبان گزینه نماز پشت به پشت را نیز بررسی می‌کنند و اگر مشکل تحرک برادران با جدا کردن صفوف حل نشد، طرح نماز پشت به پشت به اجرا در خواهد آمد. در نماز پشت به پشت نمازگزاران طوری می‌ایستند که صف اول پشتش را به طرف ملا امام می‌کند و رویش را به طرف صف دوم. و همینطور صف سوم رویش را به طرف صف دوم می‌کند و پشتش را به طرف صف سوم.

هرچند انتقاد شده است که با اجرای این طرح پشت نیمی از نمازگزاران بسوی قبله خواهد شد اما رهبر پشت‌به‌ملت طالبان گفته است که خدا در همه جا موجود است و زاویه بدن هیچ تاثیری بر جوهر عبادت نخواهد داشت. اگر این طرح عملی شود، طالبان دومین تغییر قابل ملاحظه را در ارزش‌های اسلامی وارد می‌کنند. آن‌ها پیش از این خلاف گفته پیامبر اسلام که آموزش را بر زن و مرد مسلمان فرض دانسته بود مکاتب دخترانه را بستند.

این خبر در حالی نشر می‌شود که طالبان اخیراً به باشگاه‌های بدنسازی در ولایت هرات دستور دادند تا ساعات ورزش نوجوانان و مردان را جدا کنند. دلیل جدا کردن ساعات ورزش پسران نوجوان از مردان نیز همان است که برای نماز ذکر شده است.

روزی گروه هنری راولپندی به کابل آمد و نمایش اجرا کرد. یک نمایش خیمه‌شب‌بازی بود که در آن عروسک‌ها به شکل علمای کرام درآورده شده بودند. این اولین نمایشی بود که در آن از هنر آیینه استفاده می‌شد. مثلاً در نمایش جمعاً ۶۰۰ نفر شرکت کرده بود اما با پنج آیینه‌ای که در پنج زاویه خیمه نصب شده بود تعداد شرکت‌کننده‌ها ۳۵۰۰ نفر به نظر می‌رسید. این "آیینه در آیینه زد دیدمش و دید مرا" در حد طلسم واقعی بود. مثلاً یک عالم دین با سه نفر قول داده بود و بعداً فهمیده بود که آن سه نفر خودش بوده در سه آیینه.

یکی از تماشاگران می‌گوید که هنرمندی به اسم جنرال چنان به کارش ماهر بود که وقتی می‌بیند هیچ عروسک زن در جعبه‌اش نیست، از عروسک یک مرد لنگی‌دار و ریش‌دار کار می‌گیرد و تماشاگران تا آخر متوجه نمی‌شوند که آنچه را دیده‌اند عروسک پشمی یک مرد بوده که به نمایندگی از زنان استفاده می‌شده.

فیض حمید می‌نویسد که بزرگترین عروسک این نمایش صورت نداشت و همیشه از عقب سخن می‌گفت. اعجاز سخنش اما چنان بود که تماشاگران را دیوانه می‌کرد. می‌نویسد که وقتی سخنان عروسک عقب‌گفتار تمام شد یکی از تماشاگران در وسط سالن فریاد زد که هر کس سخنان این عروسک مقدس را قبول نکند باید سر زده شود. وی خواست در جا شمشیر درآورد تا سربرداری را شروع کند اما هنرمندان مانع شدند.

متاسفانه از این نمایش هیچ عکس و فیلمی وجود ندارد زیرا مدیران این برنامه به کسی اجازه تصویربرداری نمی‌دادند. آن‌ها بدین باور بودند که تصویربرداری از عروسک‌ها منجر به مرگ هنر خیمه‌شب‌بازی می‌شود. و این نگرانی تا حد زیادی واقع‌بینانه بود زیرا روزی که کامره عکاسی و فیلمبرداری وارد دنیای هنر شد، خیمه‌شب‌بازی و تیاتر کم‌کم جایش را به انیمیشن و کارتون تام‌وجری داد.

حالا شما می‌پرسید که فاروق وردک چه ربطی به تغییرات اقلیمی افغانستان دارد. فاروق وردک در حقیقت به هر چیز ربط دارد. اینکه من فقط به تغییرات اقلیمی ربطش داده‌ام بخاطر این است که دستم بند است. اگرنه فاروق وردک با جمهوریت ربط دارد، با امارت ربط دارد، با مکتب خیالی ربط دارد، با لویه جرگه فرمایشی ربط دارد، با کرزی ربط دارد، با غنی ربط دارد، با پول ربط دارد، با فساد ربط دارد، با کتاب "غلام فاروق وردک، شخصیت او مدیریت" ربط دارد ... و این رابطه‌ها آنقدر مهم و حیاتی اند که یک بار گزارش سیگار از فاروق وردک نام نبرده بود در اوکراین جنگ شد.

بعید می‌دانم طالبان به فاروق وردک پست وزارت معارف را بدهند. طالبان خودشان فارغ‌شده مکاتب فاروق وردک هستند. می‌دانند که مکتب نرفته‌اند چون در منطقه‌شان مکتبی وجود نداشت. پارلمان هم وجود ندارد که او دوباره وزیر امور پارلمانی شود. این یعنی بی‌سرنوشتی یک کادر مسلکی برگشت‌خورده. و طبیعت افغانستان تا فهمید در امارت طالبان هیچ پستی برای او موجود نیست، خشن شد و بلای بر سر مردم آورد تا برای آقای وردک کار خلق کند. آقای وردک اکنون می‌تواند وزیر بازسازی خانه‌های زلزله‌زده شود.

او در قسمت ساخت و ساز تجربه دارد. می‌تواند با چهل میلیون دالر یک میلیون خانه بسازد. خانه‌های دو منزله چهل دالری که حوض آب‌بازی هم داشته باشد. تازه اگر ساکنین این خانه‌ها بخواهند در داخل خانه‌‌هایشان سینما، جکوزی، سونا، پالیز خربزه، تشناب کنج حویلی و سالن بلیارد بسازند فاروق وردک می‌تواند در نقشه قبلی تغییرات بیاورد. خوبی خانه‌های خیالی این است که آدم هر وقت خواسته باشد می‌تواند یکی-دو جریب بر آن اضافه کند یا ازش کم کند. ضررش به هیچ کسی نمی‌رسد.

تا اینجایش سخنان من نسبت به آنچه می‌گویم فقط گل و بلبل و باغ و پرنده بود. حالا بدانید که اگر طالبان پست خوبی به فاروق وردک ندهند چه اتفاق می‌افتد. آنطور که وضعیت نشان می‌دهد، طالبان اگر پروژه چهل میلیون دالری به فاروق ندهند دریای کابل خشک می‌شود و حتی همان جوی کوچک جواب‌چای هم تبدیل به بخار می‌شود، گندم‌زارها را کرم می‌زند، مواشی می‌میرند، کوه‌ها آتش می‌گیرند و از آسمان سنگ نوک‌تیز می‌بارد. چرا چنین می‌شود؟ بدلیل اینکه اقلیم افغانستان فقط برای آدم‌های چون فاروق وردک مساعد است. بقیه باید فاروق‌ و غنی و چکری و محب و سراج‌الدین را تحمل کنند یا بروند پاکستان و برای مهاجرت به کانادا ثبت نام کنند. اگر مقاومت کنند اقلیم عکس‌العمل نشان خواهد داد.

مادرم با نگاه‌های "کبوتر با کبوتر زاغ با زاغ" به من فهماند که باید گوشه‌ای از اتاقم را برای گوساله خالی کنم.

از همان ساعات اول تولد، گوساله به اتاق من منتقل شد و گاهاً فقط برای شیر نوشیدن نزد مادرش می‌رفت. عیب کار اما در اینجا بود که گوساله از مادر اصلی‌اش به عنوان رستوران استفاده می‌کرد و مرا به عنوان مادر به رسمیت شناخته بود. من هم از سر دلسوزی نخواستم دلش را بشکنم. گفتم بهار که شد به طویله می‌رود و چند مدتی که با خانواده اصلی‌اش زندگی کرد می‌فهمد که ما هیچ رابطه خونی و خانوادگی نداریم.

چند هفته‌ای که گذشت انس ما بیشتر شد. دلم نمی‌شد گوساله صدایش کنم. از شوخی او را برادر صدا می‌کردم. او هم سعی می‌کرد محبت‌های برادرانه مرا با لیس زدن بغل گوشم جبران کند. این شد که کم‌کم توانستیم زبان همدیگر را بفهمیم و احساسات‌مان را به همدیگر ابراز کنیم.

بهار که شد "برادر" را به طویله بردیم و نزد مادرش بستیم. لختی نگذشت که ریسمان را خطا داد و دوباره به اتاق من برگشت. دوباره به طویله بردیم و محکم‌تر بستیم، دوباره ریسمان را قطع کرد و برگشت. در اتاقم را قفل انداختم که شاید چاره‌ای شود، در اتاق را شکست و بازگشت. پدرم می‌خواست به عنوان تنبه، کارد روی گلویش بکشد و یک هفته ما را کباب بدهد اما من نگذاشتم. گفتم بگذارید با گوساله گفتگو کنم. البته من نمی‌دانستم که گاوها عادت ندارند مشکل‌شان را با گفتگو حل کنند. ولی این یکی فرق داشت. "برادر" تمام عمرش را با من سپری کرده بود تا با خانواده خودش.

گوشه‌ اتاقی که گوساله همیشه می‌خوابید را برایش به عنوان دفتر انتخاب کردم و مذاکره را شروع کردم. در دو سالی که گفتگو کردیم به هیچ نتیجه‌ای نرسیدیم. در این مدت گوساله تبدیل به گاو شد. و دیروز وقتی به خانه آمدم دیدم برادر رفته به جای من روی تخت خوابیده. دکور اتاق را هم تبدیل کرده و جا جای اتاق را با سرگین مزین کرده. گفتم این رسم برادری نیست. گفت: موووو! گفتم اتاق را طویله نکن. گفت: موووو! گفتم پس در این صورت اتاق از تو باشد و من می‌روم جای دیگر زندگی می‌کنم. دم در ایستاد و با مووووی دیگر به من فهماند که اکنون گروگان هستم و بیرون رفته نمی‌توانم.

دعا کنید که این بدبخت پنج سانت از دم در عقب برود و من بتوانم بیرون بیایم. دیگر هیچ وقت به گاو اعتماد نخواهم کرد. به این نتیجه رسیده‌ام که گاو را نباید برادر خواند. گاو را نباید تقویت کرد. هر چیزی آدم شود، گاو آدم نمی‌شود.