«من یک مهاجر افغان هستم و در کمپ قطر زندگی میکنم. سالهاست که در این کمپ بلاتکلیف ماندهایم. پروندههای ما گرفته و بررسی شد و در نهایت رد شد، اما با گذشت چند سال هنوز سرنوشت ما مشخص نیست و نمیدانیم آیندهمان چه خواهد شد.
«دکانهای ما در جاده دانشگاه کابل، مربوط ناحیه سوم، بیش از دو ماه است که از سوی ناحیه شهرداری مهر و لاک شدهاند و ما در وضعیت بد اقتصادی بهسر میبریم.
«در بدخشان وضعیت کلینیکها و شفاخانهها بسیار خراب است. گفته شده که یونیسف همکاری مالی خود را در بخش صحت به ۳۰ درصد کاهش داده است و اکنون در بسیاری از کلینیکها حتی دواهای مورد نیاز پیدا نمیشود.
«ما جمعی از متقاضیان ویزای ترکیه، بهویژه شهروندان افغانستان، از روند نوبتدهی و رسیدگی به درخواستهای ویزا در سفارت ترکیه در تهران شکایت داریم.
«من یک زن نابینا هستم! یک استاد در انستیتیوت روشندلان کابل! زنی که جهان را با چشم نمیبیند، اما سالهاست بسیاری از چیزهایی را میبیند که صاحبان چشم از دیدن آن عاجزند.
«من در سرک جدید، از سهراهی علاوالدین تا چهارقلعه چهاردهی، دکان دارم. برای فعالیت این دکان جواز رسمی دارم که از سوی خود دولت صادر شده است، اما با وجود داشتن جواز، دکانم را بدون ارائه هیچ دلیل مشخصی مهرولاک کردهاند.
ما برای درخواست ویزای ترکیه حدود ۲۲۰ دالر پرداخت میکنیم و تمام مدارک مورد نیاز را نیز بهصورت کامل ارائه میدهیم، اما در بسیاری موارد ویزای ما رد میشود. با این حال، نه پول پرداختشده به ما پس داده میشود و نه دلیل روشن و مشخصی درباره علت رد شدن ویزا دریافت میکنیم.
«در ریاست معارف کابل، بخش زنان را کاملا از بخش مردان جدا کردهاند و این وضعیت باعث بینظمی و سرگردانی بسیاری از زنان شده است.
«میخواهم صدای اعتراض بسیاری از مردم بهویژه خانوادههای کمدرآمد را مطرح کنم. برای گرفتن اسناد موقت موتر، از مردم ۶۰٬۵۰۰ افغانی گرفته شده است. این مبلغ پول کمی نیست. مردم با هزار زحمتو قرض گرفتن این هزینه را پرداخت کردند و امیدوار بودند در بدل این پول، اسناد معتبر دریافت کنند.
«چه تلخ است دیدن این تفاوت که در غرب، سالها پس از مرگ عزیزانشان در رویدادهای تروریستی یا حوادث، هنوز برایشان گل میگذارند تا فراموش نشوند. اما اینجا در افغانستان، گاهی جان یک انسان چنان آسان و بیرحمانه گرفته میشود که گویی مرگ او حتی شایسته یک لحظه مکث و تامل هم نیست.
«من در شهرک همدرد در ولایت بلخ زندگی میکنم. در این شهرک، کار ساختوساز و فروش از سوی طالبان برای بررسی متوقف شده است. با این حال، قریهدارها برای اجازه آبادی از مردم ۲۰ هزار افغانی بهگونه غیرقانونی میگیرند.
«ما باشندگان ولسوالیهای مختلف بدخشان از نبود دارو، کمبود امکانات صحی و برخورد غیرحرفهای شماری از پزشکان و مسئولان مراکز صحی شکایت داریم. مشکلات ما در بسیاری موارد مورد توجه قرار نمیگیرد.
«در فیضآباد این شبوروز دزدی بسیار زیاد شده است. یکی از همسایههای دوکانم در یک هفته دو بار دزدی شده است. یک بار سیف او را همراه با ۵۰۰۰۰۰ بردند و بار دیگر در روز روشن دوکانش را زدند.
«چند شب پیش مریضی داشتم و او را به شفاخانه در هرات بردم. در آن زمان، تنها یک داکتر در بخش تریاژ بود. مریض ما حتی توان راه رفتن نداشت، اما حداقل ده بار او را از داخله به انتانی، از انتانی به تریاژ و دوباره از تریاژ به داخله فرستادند. هر بخش میگفت که این مریض مربوط ما نیست.
«ما جمعی از شاگردان لیسه انقلاب هرات هستیم و میخواهیم موضوعاتی را که اخیرا در این مکتب اتفاق افتاده، با شما در میان بگذاریم. با آمدن مسئولان جدید مکتب، شرایط برای بسیاری از شاگردان بسیار سخت شده است.
«ما شماری از باشندگان حصه اول کوهستان ولایت کاپیسا هستیم و از عملکرد فرمانده امنیه و رئیس محکمه این ولسوالی شکایت داریم.
«من از طالبان شکایت دارم. راننده ریکشا هستم و با درآمد آن برای خانوادهام یک لقمه نان تهیه میکنم. روز چهارشنبه، یکی از ماموران ترافیک میخواست ریکشایم را بگیرد. من کوشیدم فرار کنم، اما در همین هنگام یک موتر پیش رویم آمد و با آن تصادف کردم.
«طالبان میخواهد ۵۲۱ آپارتمان شهرک عربها، معروف به شهرک امارات، را از صاحبانشان پس بگیرد. به مالکان آپارتمانهایی که ۵۰ درصد اقساط خود را نپرداختهاند، گفته شده است که هرچه زودتر خانههایشان را تخلیه کنند. طالبان میخواهد آپارتمانهای این مردم را میان افراد خود توزیع کند.
«من یکی از باشندگان ولایت سرپل هستم. وضعیت آب در این ولایت نسبت به سالهای گذشته بسیار تغییر کرده و منابع آبی بهشدت کاهش یافته است. بسیاری از چاهها و منابع آب خشک شدهاند و مردم برخی مناطق حتی برای تهیه آب آشامیدنی با مشکلات جدی روبهرو هستند.
«زمانی که برق میرود، یخچالهای مردم خاموش میشود و کسی در خانه آب سرد ندارد. در نبود پکه و کولر، مردم ناچار میشوند یخ بخرند تا گرمای جانسوز مزارشریف را با نوشیدن آب سرد کمی تحملپذیر کنند. اما شرکتهای یخ از این وضعیت بهانه بیبرقی سوءاستفاده و قیمت یخ را دو برابر میکنند.
«من دانشجوی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه هرات هستم. امروز رییس دانشگاه هرات همراه با ماموران امر به معروف به دانشکده ما آمد. آنان شماری از دانشجویان را از صنفها بیرون کردند و همه ما را در سالون جمع کردند.
«من از پنجشیر برای شما مینویسم. برادرم حدود ۱۵ سال در یک نهاد دولتی کار میکرد و تنها نانآور خانواده ما بود. حدود سه ماه پیش او را از وظیفه برکنار کردند.