«من از غزنی برای شما می‌نویسم. یکی از مشکلات عمده ما در این شهر، بی‌کفایتی شهرداری است. امسال هم‌زمان پنج پروژه در داخل شهر به یک شرکت داده شده است. این شرکت تجهیزات کافی ندارد و برای پیش‌برد کار، چند ماشین را از شرکت‌های دیگر کرایه کرده است.
«ظلم و فشار بر مردم ساحه فقیرنشین دشت برچی جریان دارد. اخیرا افراد منسوب به وزارت عدلیه حکومت فعلی، در ناحیه ششم کابل، مکان‌های عمومی از جمله مسجد رسول اکرم، شفاخانه و درمانگاه فاطمه الزهرا، کلپ‌های ورزشی، استادیوم فوتبال خاتم‌الانبیا و لیسه خصوصی افکار را بستند.
«مسدود ماندن واردات تیل از مرز شیخ ابونصر فراهی، نگرانی‌های گسترده‌ای را در میان باشندگان ولایت فراه به‌وجود آورده است. نگرانی‌ای که بیشتر از همه، دامن خانواده‌هایی را گرفته که زندگی‌شان به فعالیت‌های تجارتی و رفت‌وآمدهای اقتصادی این مرز وابسته بود.
«مردم محروم قلعه شهاده و قلعه کلوخک ولایت غزنی، با حدود ۸۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ خانواده، سال‌هاست از ابتدایی‌ترین امکانات زندگی محروم‌اند و با فقر و مشکلات فراوان دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
«من یکی از دانشجویان رشته تکنالوژی طبی دانشگاه خاتم‌النبیین می‌باشم. ما دانشجویان تکنالوژی طبی چند روز است که برای تبدیلی خود دنبال دانشگاهی می‌گردیم که رشته تکنالوژی طبی را داشته باشد.
«جوانان ما به‌خاطر یک موبایل جان خود را از دست می‌دهند، بیکاری به اوج رسیده، ناامنی و مشکلات اقتصادی مردم را به ستوه آورده و از طرف دیگر کرایه خانه‌ها هر روز بلندتر می‌شود.
من موتر شخصی خویش را به‌خاطر پیدا کردن یک لقمه نان حلال تاکسی کردم. فعلا به خدا قسم که پول ماه‌وار ترانسپورت را داده نمی‌توانم.
«می‌خواهم با دانشجویان دانشگاه کابل نیز همکاری کنید و مشکل ما را بازتاب دهید. پیش از این، دانشجویان می‌توانستند برای دو سال از لیلیه دانشگاه کابل استفاده کنند، اما امسال این مدت به یک سال کاهش یافته است.
«می‌خواهم مشکل خود و شماری از شهروندان را درباره توقف روند صدور جواز ساخت‌وساز در ساحات غیرپلانی مطرح کنم.
«من یک مهاجر افغان هستم و در کمپ قطر زندگی می‌کنم. سال‌هاست که در این کمپ بلاتکلیف مانده‌ایم. پرونده‌های ما گرفته و بررسی شد و در نهایت رد شد، اما با گذشت چند سال هنوز سرنوشت ما مشخص نیست و نمی‌دانیم آینده‌مان چه خواهد شد.
«دکان‌های ما در جاده دانشگاه کابل، مربوط ناحیه سوم، بیش از دو ماه است که از سوی ناحیه شهرداری مهر و لاک شده‌اند و ما در وضعیت بد اقتصادی به‌سر می‌بریم.
«در بدخشان وضعیت کلینیک‌ها و شفاخانه‌ها بسیار خراب است. گفته شده که یونیسف همکاری مالی خود را در بخش صحت به ۳۰ درصد کاهش داده است و اکنون در بسیاری از کلینیک‌ها حتی دواهای مورد نیاز پیدا نمی‌شود.
«ما جمعی از متقاضیان ویزای ترکیه، به‌ویژه شهروندان افغانستان، از روند نوبت‌دهی و رسیدگی به درخواست‌های ویزا در سفارت ترکیه در تهران شکایت داریم.
«من یک زن نابینا هستم! یک استاد در انستیتیوت روشندلان کابل! زنی که جهان را با چشم نمی‌بیند، اما سال‌هاست بسیاری از چیزهایی را می‌بیند که صاحبان چشم از دیدن آن عاجزند.
«من در سرک جدید، از سه‌راهی علاوالدین تا چهارقلعه چهاردهی، دکان دارم. برای فعالیت این دکان جواز رسمی دارم که از سوی خود دولت صادر شده است، اما با وجود داشتن جواز، دکانم را بدون ارائه هیچ دلیل مشخصی مهرولاک کرده‌اند.
ما برای درخواست ویزای ترکیه حدود ۲۲۰ دالر پرداخت می‌کنیم و تمام مدارک مورد نیاز را نیز به‌صورت کامل ارائه می‌دهیم، اما در بسیاری موارد ویزای ما رد می‌شود. با این حال، نه پول پرداخت‌شده به ما پس داده می‌شود و نه دلیل روشن و مشخصی درباره علت رد شدن ویزا دریافت می‌کنیم.
«در ریاست معارف کابل، بخش زنان را کاملا از بخش مردان جدا کرده‌اند و این وضعیت باعث بی‌نظمی و سرگردانی بسیاری از زنان شده است.
«می‌خواهم صدای اعتراض بسیاری از مردم به‌ویژه خانواده‌های کم‌درآمد را مطرح کنم. برای گرفتن اسناد موقت موتر، از مردم ۶۰٬۵۰۰ افغانی گرفته شده است. این مبلغ پول کمی نیست. مردم با هزار زحمت‌و قرض گرفتن این هزینه را پرداخت کردند و امیدوار بودند در بدل این پول، اسناد معتبر دریافت کنند.
«چه تلخ است دیدن این تفاوت که در غرب، سال‌ها پس از مرگ عزیزان‌شان در رویدادهای تروریستی یا حوادث، هنوز برای‌شان گل می‌گذارند تا فراموش نشوند. اما اینجا در افغانستان، گاهی جان یک انسان چنان آسان و بی‌رحمانه گرفته می‌شود که گویی مرگ او حتی شایسته یک لحظه مکث و تامل هم نیست.
«من در شهرک همدرد در ولایت بلخ زندگی می‌کنم. در این شهرک، کار ساخت‌وساز و فروش از سوی طالبان برای بررسی متوقف شده است. با این حال، قریه‌دارها برای اجازه آبادی از مردم ۲۰ هزار افغانی به‌گونه غیرقانونی می‌گیرند.
«ما باشندگان ولسوالی‌های مختلف بدخشان از نبود دارو، کمبود امکانات صحی و برخورد غیرحرفه‌ای شماری از پزشکان و مسئولان مراکز صحی شکایت داریم. مشکلات ما در بسیاری موارد مورد توجه قرار نمی‌گیرد.
«در فیض‌آباد این شب‌وروز دزدی بسیار زیاد شده است. یکی از همسایه‌های دوکانم در یک هفته دو بار دزدی شده است. یک بار سیف او را همراه با ۵۰۰۰۰۰ بردند و بار دیگر در روز روشن دوکانش را زدند.