«متاسفانه بیش از سه شبانهروز است که آب شهری قطع شده است. پیش از این، آب نیمهشب، مثلا ساعت ۲ یا ۳ صبح، وصل میشد، اما در این سه شبانهروز حتی یک بار هم وصل نشده است تا از آن استفاده کنیم.
«طالبان در شهرک کوچیها در ولایت غزنی به شماری از مردم اجازه ساختوساز و ایجاد سرپناه نمیدهد. مسئولان به مردم میگویند که برای گرفتن اجازه باید به حوزه مربوطه مراجعه کنند.
«در شهرک عمر گلستان، واقع در مکروریان سوم کابل، مردم با وضعیت دشواری روبهرو شدهاند. طالبان پیشتر این شهرک را دولتی خوانده بود و اکنون از کسانی که خانهها و جایدادهای خود را با پول نقد خریدهاند، کرایه میخواهد.
طالبان از حوزه مربوطه دروازه خانهام را تکتک زد. مادرم پشت دروازه رفت و به او گفتند که پسرت را صدا کن تا نامش را شامل جدول کنیم. زندگیام در خطر بود و حالا تشویش و خطر بیشتر شده است.
«داخل ریکشا بودم. همراه فامیلم جایی میرفتیم که با چشم خودم دیدم موتر امر به معروف دو دختر مانتویی را گرفته بود و دو زن سیاهپوش سربازان طالبان با هیکلهای بزرگ نیز داخل موتر بودند.
«مسیر روزانه کارم میان هرات و مرز اسلامقلعه است. هر صبح که به سر تانک مولوی میروم، گروههای پنج تا ده نفری جوانان را میبینم که با قاچاقبران راهی ایران میشوند.
«از ۱۵ آگست، تقویم دیگر فقط روزها را ورق نمیزند. هر صفحه آن روایتگر رویاهای ربودهشده، مکتبهای خاموش، خانههای ویران، تبعیدهای اجباری و اشکهایی است که هنوز خشک نشدهاند.
«وقتی مدیر فعلی ترافیک مسوولیت ترافیک هرات را گرفت، کارهای تبلیغاتی زیادی انجام داد. بدون بادیگارد و موتر همراه، با موتورسایکل از جادههای مزدحم شهر خبر میگرفت.
«وضعیت در ولسوالی خواجهبهاءالدین نگرانکننده است. روز گذشته هیاتی از ولایت برای تطبیق تصمیم مربوط به تسلیمدهی زمینهایی به این ولسوالی آمد که حدود ۸۰ سال است در تصرف و استفاده مردم قرار دارد.
«دیشب حوالی ساعت ۱۲، در منطقه پشتونپل ولسوالی انجیل، چند دزد مسلح که با دو سهچرخ زرد همراه بودند، راه یک جوان را گرفتند و از او خواستند موتورسایکلش را به آنان بدهد.
«امروز با قلبی پر از درد و نگرانی این متن را مینویسم تا صدای هزاران خانواده کابل باشم که زیر بار سنگین و کمرشکن کرایه خانهها خرد میشوند.
«بیش از یک سال است که شماری از شهروندان افغانستان، بهویژه بیماران و همراهان آنان، درخواست ویزای الکترونیکی درمانی هند را در درگاه رسمی دولت این کشور ثبت کردهاند.
«در منطقه قول اردو، ناحیه هشتم ولایت هرات، خانوادههایی زندگی میکنند که بیش از بیستوپنج سال پیش، در زمینهای مخروبه و رهاشده، با دستان خالی و عرق جبین خود، خانههای بسیار معمولی و خامه ساختند.
«چهارشنبه ساعت ۶:۱۰ عصر، پسر ۱۴ سالهام پس از پایان کورس با بایسکل از زیرگذر بهطرف خانه میآمد. زمانی که به بخش خروجی رسید، چند نوجوان حدود ۱۵ ساله او را متوقف کردند و گفتند: «بگذار بایسکلت را کمک کنیم بالا ببریم.»
«شهرداری کابل در ناحیه ۱۳، دروازه خانهها را بهخاطر کتابچه صفایی، بدون توجه به تاریخ دقیق پرداخت مالیه سال آن، پلمپ میکند.
«من یک زن و معلم در یکی از مکتبهای دخترانه ولایت کاپیسا هستم. از یک سال به اینسو، ماهانه صد افغانی از معاش معلمان ولایت کاپیسا زیر نام کمک به مهاجران برگشته از ایران و پاکستان جمعآوری میشود.
«من زینب، از مزارشریف و فارغالتحصیل رشته قابلگی هستم. در روزهای نخست پوهنتون، درسها برایم بسیار سخت بود. شبها خواب نمیشدم و درس میخواندم تا خودم را به جایی برسانم.
«این نوشته را با قلبی پر از درد و نگرانی مینویسم. فرزند نهماههام بهشدت بیمار بود و او را به شفاخانه ملکی ولایت غزنی بردم. پس از حدود شش ساعت انتظار، وقتی نوبت ما رسید، داکتر چند پرسش کوتاه کرد و بدون معاینه کامل طفل، تنها یک قرص پاراستامول تجویز کرد.
«برای گرفتن تذکره مثنی به بخش آسان خدمت در مکرویان کهنه کابل آمدهام. دو روز است که برای انجام کارم مراجعه میکنم، اما هنوز به کارم رسیدگی نشده است.
«یکی از اساسیترین نیازهای ما در کابل، مسکن مناسب و قابل دسترس است. بسیاری از خانوادهها به دلیل گرانی زمین و خانه و نبود برنامههای حمایتی، توان خرید یا تهیه خانه مناسب را ندارند.
«در لیسه عالی رخه، استادان و مدیران از تمام شاگردان خواستهاند که برای هزینههای زمستان، مواد سوخت از خانههای خود بیاورند.
«من باشنده ولسوالی کوهبند ولایت کاپیسا هستم. امروز نیروهای امر به معروف بهدلیل اینکه ریش نداشتم، مرا بازداشت کردند. آنان مرا بسیار تحقیر کردند و گوشیام را نیز شکستند. وضعیت طوری شده است که حتا از ترس نیروهای امر به معروف نمیتوانم از خانه بیرون شوم.