شماری از بیماران افغان: «بیش از یک سال است در انتظار ویزای درمانی هند مانده‌ایم»

این خانواده‌ها در گذشته کارمندان قول اردوی هرات بودند و سال‌ها برای این وطن زحمت کشیدند، نه برای رییس‌جمهور و نه برای افراد، بلکه برای خاک و ناموس این سرزمین. آن‌ها در برابر حملات پاکستان و اجنبی‌ها دفاع کردند و از مرزهای این کشور محافظت کردند.

این افراد با معاش اندک خود، این خانه‌ها را ساختند تا سقفی داشته باشند و زندگی خود را ادامه دهند. اما امروز، گروه تروریستی طالبان، تعدادی از این خانواده‌ها را به زور از خانه‌هایشان بیرون کرده و اموال و منازل آن‌ها را تصرف کرده است.

اندکی از خانواده‌ها که هنوز در خانه‌های خود باقی مانده‌اند، با تهدید، زندان و شکنجه فرزندانشان روبه‌رو هستند تا مجبور به ترک خانه‌های خود شوند.

دستگاه ظلم طالبان، با تمام قدرت، علیه این طبقه ضعیف و بی‌پناه به کار افتاده است.

این خانواده‌ها نه دزد بودند، نه فاسد، نه خائن و نه افراد سیاسی. آن‌ها تنها کارمندانی ساده و زحمت‌کش بودند که برای بقای خود و خانواده‌هایشان، وظیفه خود را به‌درستی انجام می‌دادند.

اما طالبان که ادعای عدالت می‌کند، امروز با این طبقه ضعیف و ناتوان چنین ظلمی را روا می‌دارد. آیا این همان عدالتی است که شما از آن سخن می‌گویید؟

این افراد خائن نبودند، دزد نبودند و فاسد نبودند.

آن‌ها با دستان خالی و عرق پیشانی خود، خانه‌هایی ساختند تا زنده بمانند.

اما شما با بی‌رحمی، آن‌ها را از خانه‌هایشان بیرون کرده و فرزندانشان را به زندان انداخته‌اید.

آیا این عدالت است که خانه‌های یک کارمند ساده و زحمت‌کش را به غارت ببرید و او را به خیابان‌ها بیندازید؟

جامعه جهانی! این گروه را بشناسید. آن‌ها با نام دین و عدالت، بزرگ‌ترین ظلم‌ها را مرتکب می‌شوند.

آن‌ها به‌جای حفاظت از حقوق مردم، حقوق آنان را غصب می‌کنند. به‌جای عدالت، ظلم را ترویج می‌دهند. سکوت در برابر این جنایت‌ها، به معنای هم‌دستی با آن‌هاست. آیا جهان باز هم نظاره‌گر خواهد بود؟

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

پسرم یاد گرفته است که به افراد ناشناس اعتماد نکند. به همین دلیل، درخواست آن‌ها را مؤدبانه رد کرد. اما آن‌ها با بهانه‌جویی او را سرگرم کردند و در همین فرصت، جیب‌هایش را گشتند و گوشی موبایلش را سرقت کردند.

این حادثه فقط سرقت یک گوشی نبود. این اتفاق زنگ خطری برای امنیت همه فرزندان ماست.

خطابم به همه پدران و مادران این است که وقتی صبح از خانه بیرون می‌شوید، آیا خبر دارید فرزندتان از صبح تا شام کجاست و چه رفتاری دارد؟ اگر امروز فرزندی بی‌تربیت و قانون‌شکن به جامعه تحویل دهیم، فردا در برابر آسیب‌هایی که به دیگران وارد می‌کند، مسئول هستیم. تربیت فرزند فقط وظیفه مکتب و دولت نیست. مسئولیت نخست بر دوش خانواده است.

تا چه زمانی فرزندان ما که برای درس و آینده خود تلاش می‌کنند، قربانی افراد ولگرد شوند؟ امیدوارم مسئولان برای تامین امنیت مسیر رفت‌وآمد دانش‌آموزان و برخورد با عاملان چنین حوادثی، اقدام‌های جدی و موثر انجام دهند تا هیچ خانواده‌ای دوباره چنین رنجی را تجربه نکند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

این کار موجب سرگردانی و آزار مردم می‌شود. اگر کارمندان مذکور را متوجه تاریخ پرداخت کنند، با خشونت برخورد می‌کنند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

هیچ‌کس نمی‌تواند از این دستور سر باز بزند، چون به مدیر مکتب اخطار داده می‌شود که اگر از معلمان پول جمع نکنی، خودت باید پول تمام معلمان را بپردازی.

علاوه بر این صد افغانی، گاهی دستور داده می‌شود که مثلا برای زلزله‌زدگان هرات، از هر معلم صد افغانی به‌گونه عاجل جمع کنید.

گاهی دستور می‌دهند برای زلزله‌زدگان کنر پول جمع کنید و گاهی هم زیر نام کمک به غزه و خاورمیانه پول می‌گیرند.

باور کنید، خودم خانه ندارم و ده سال است که مهاجر هستم. من چه توانی دارم که به مهاجر دیگری کمک کنم؟ با هفت هزار افغانی به نه فرزند خود نان بدهم یا به مهاجران و انصار کمک کنم؟

خدایا، این ظلم نه در دوران ظاهرشاه بود، نه در زمان حکومت‌های کمونیستی تحت حمایت شوروی، نه در زمان حکومت مجاهدین و نه در زمان تکنوکرات‌های جمهوریت تحت حمایت ناتو و امریکا.

طالبان چه ظلمی است که در حق ما روا می‌دارید؟

اگر به‌صورت علنی صدای خود را بلند کنیم، از وظیفه برطرف می‌شویم و همین هفت هزار افغانی معاش را هم از دست می‌دهیم.

خدایا زمین سخت است و آسمان دور. ما همچنان به عدالت تو باور داریم و می‌دانیم که تو هستی.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

پس از فراغت، یک سال در یکی از شفاخانه‌های مزارشریف کار کردم، اما اکنون نمی‌توانم کار کنم و به شفاخانه بروم. هر بار که یک داکتر را می‌بینم، خودم را در جای او تصور می‌کنم و می‌گویم کاش من هم می‌توانستم کار کنم و به مردم خود خدمت کنم.
نمی‌توانم به آرزوی دلم برسم. این آرزو در دلم مانند یک عقده مانده است. نمی‌دانم چه کنم و به چه کسی بگویم.

لطفا پیام مرا نشر کنید تا کسانی که نمی‌خواهند دختران‌شان کار کنند، بفهمند که ما هم دل و آرزو داریم. ما از پسران چه کم داریم؟»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»