«هم موتورسایکلش را گرفتند هم به پایش شلیک کردند»
«دیشب حوالی ساعت ۱۲، در منطقه پشتونپل ولسوالی انجیل، چند دزد مسلح که با دو سهچرخ زرد همراه بودند، راه یک جوان را گرفتند و از او خواستند موتورسایکلش را به آنان بدهد.
«دیشب حوالی ساعت ۱۲، در منطقه پشتونپل ولسوالی انجیل، چند دزد مسلح که با دو سهچرخ زرد همراه بودند، راه یک جوان را گرفتند و از او خواستند موتورسایکلش را به آنان بدهد.
این جوان بدون هیچ مقاومتی موتورسایکل خود را به دزدان سپرد. با این حال، یکی از دزدان به فرد مسلح دیگر گفت: «یک گلوله عشقی به پایش بزن.»
دزد مسلح نیز به پای این جوان شلیک کرد. بر اثر اصابت گلوله، رگهای پای او قطع شد و اکنون در شفاخانه حوزوی هرات بستری است.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
«امروز با قلبی پر از درد و نگرانی این متن را مینویسم تا صدای هزاران خانواده کابل باشم که زیر بار سنگین و کمرشکن کرایه خانهها خرد میشوند.
قیمت کنونی کرایه خانه در کابل با درآمد و وضعیت اقتصادی بیشتر مردم هیچ تناسبی ندارد. خانههای عادی و بسیار ساده با قیمتهای بسیار بلند به کرایه داده میشوند و بلندمنزلها و حویلیها نیز کاملا از دسترس مردم عادی خارج شدهاند.
بیشتر خانوادهها درآمد اندکی دارند، اما مجبورند بیش از نصف یا تمام درآمد ماهانه خود را فقط برای کرایه خانه و هزینههای مربوط به آن بپردازند.
این وضعیت، زندگی را روزبهروز برای مردم سختتر کرده است.
همچنان از مالکان محترم خانهها میخواهیم که در این شرایط سخت، چشم بر مشکلات همشهریان خود نبندند و با مردم مدارا و انصاف کنند. سقف یک خانه باید محل آرامش باشد، نه منبع اضطراب و نگرانی همیشگی.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
«بیش از یک سال است که شماری از شهروندان افغانستان، بهویژه بیماران و همراهان آنان، درخواست ویزای الکترونیکی درمانی هند را در درگاه رسمی دولت این کشور ثبت کردهاند.
با گذشت چندین ماه و در برخی موارد بیش از یک سال، وضعیت بسیاری از این درخواستها هنوز «در حال بررسی» است. هیچ تصمیم نهایی گرفته نشده و درباره علت این تاخیر نیز توضیح روشنی داده نشده است.
این وضعیت، بیماران و خانوادههای آنان را با مشکلات زیادی روبهرو کرده است. بسیاری از این افراد به بیماریهای مزمن یا بیماریهایی مبتلا هستند که به درمان تخصصی نیاز دارد. آنان از بیمارستانهای معتبر هند دعوتنامه رسمی گرفته، همه مراحل قانونی را طی کرده و هزینههای لازم را نیز پرداختهاند. با این حال، ماههاست که تنها پاسخ دریافتی آنان این است که درخواستشان در حال بررسی است.
در برخی موارد، بیمارستانهای هند نیز بارها موضوع را پیگیری کردهاند. این بیمارستانها گفتهاند که درخواست بیماران را با بخشها و مسئولان مربوط در میان گذاشته و خواهان بررسی سریعتر پروندهها شدهاند. با وجود این، متقاضیان هنوز در انتظار تصمیم نهایی هستند.
نبود شفافیت در روند بررسی درخواستها، بیش از هر چیز دیگری باعث نگرانی شده است. اگر به دلایل سیاسی، امنیتی، اداری یا هر دلیل دیگری امکان صدور ویزا برای شهروندان افغانستان وجود ندارد یا محدودیتهایی وضع شده است، باید این موضوع بهصورت رسمی و روشن گفته شود.
اگر صدور ویزا همچنان ادامه دارد، باید زمان تقریبی بررسی درخواستها یا دلیل تاخیر طولانی آنها به متقاضیان توضیح داده شود.
هزاران درخواست بدون پاسخ روشن مانده است. این وضعیت برای بیماران و خانوادههای آنان مشکلات مالی، درمانی و روانی زیادی بهوجود آورده است. برخی بیماران به درمان تخصصی نیاز دارند، اما به دلیل این تاخیر، ماهها فرصت درمان موثر را از دست دادهاند. آنان هنوز در انتظار تصمیمی هستند که زمان آن مشخص نیست.
از افغانستان اینترنشنال میخواهیم این موضوع را از مسئولان بخش ویزا و وزارت خارجه هند پیگیری کند.
چرا برخی درخواستها برای چندین ماه یا بیش از یک سال در وضعیت «در حال بررسی» باقی مانده است؟
آیا برای درخواستهای شهروندان افغانستان محدودیت یا سیاست ویژهای وجود دارد؟
اگر چنین محدودیتی وجود دارد، چرا بهصورت رسمی به متقاضیان گفته نمیشود؟
هدف ما انتقاد از روند بررسی درخواستها نیست. ما خواهان شفافیت، اطلاعرسانی و پاسخگویی به بیماران و خانوادههایی هستیم که ماهها یا بیش از یک سال در انتظار تصمیم نهایی ماندهاند.
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
«در منطقه قول اردو، ناحیه هشتم ولایت هرات، خانوادههایی زندگی میکنند که بیش از بیستوپنج سال پیش، در زمینهای مخروبه و رهاشده، با دستان خالی و عرق جبین خود، خانههای بسیار معمولی و خامه ساختند.
این خانوادهها در گذشته کارمندان قول اردوی هرات بودند و سالها برای این وطن زحمت کشیدند، نه برای رییسجمهور و نه برای افراد، بلکه برای خاک و ناموس این سرزمین. آنها در برابر حملات پاکستان و اجنبیها دفاع کردند و از مرزهای این کشور محافظت کردند.
این افراد با معاش اندک خود، این خانهها را ساختند تا سقفی داشته باشند و زندگی خود را ادامه دهند. اما امروز، گروه تروریستی طالبان، تعدادی از این خانوادهها را به زور از خانههایشان بیرون کرده و اموال و منازل آنها را تصرف کرده است.
اندکی از خانوادهها که هنوز در خانههای خود باقی ماندهاند، با تهدید، زندان و شکنجه فرزندانشان روبهرو هستند تا مجبور به ترک خانههای خود شوند.
دستگاه ظلم طالبان، با تمام قدرت، علیه این طبقه ضعیف و بیپناه به کار افتاده است.
این خانوادهها نه دزد بودند، نه فاسد، نه خائن و نه افراد سیاسی. آنها تنها کارمندانی ساده و زحمتکش بودند که برای بقای خود و خانوادههایشان، وظیفه خود را بهدرستی انجام میدادند.
اما طالبان که ادعای عدالت میکند، امروز با این طبقه ضعیف و ناتوان چنین ظلمی را روا میدارد. آیا این همان عدالتی است که شما از آن سخن میگویید؟
این افراد خائن نبودند، دزد نبودند و فاسد نبودند.
آنها با دستان خالی و عرق پیشانی خود، خانههایی ساختند تا زنده بمانند.
اما شما با بیرحمی، آنها را از خانههایشان بیرون کرده و فرزندانشان را به زندان انداختهاید.
آیا این عدالت است که خانههای یک کارمند ساده و زحمتکش را به غارت ببرید و او را به خیابانها بیندازید؟
جامعه جهانی! این گروه را بشناسید. آنها با نام دین و عدالت، بزرگترین ظلمها را مرتکب میشوند.
آنها بهجای حفاظت از حقوق مردم، حقوق آنان را غصب میکنند. بهجای عدالت، ظلم را ترویج میدهند. سکوت در برابر این جنایتها، به معنای همدستی با آنهاست. آیا جهان باز هم نظارهگر خواهد بود؟
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
«چهارشنبه ساعت ۶:۱۰ عصر، پسر ۱۴ سالهام پس از پایان کورس با بایسکل از زیرگذر بهطرف خانه میآمد. زمانی که به بخش خروجی رسید، چند نوجوان حدود ۱۵ ساله او را متوقف کردند و گفتند: «بگذار بایسکلت را کمک کنیم بالا ببریم.»
پسرم یاد گرفته است که به افراد ناشناس اعتماد نکند. به همین دلیل، درخواست آنها را مؤدبانه رد کرد. اما آنها با بهانهجویی او را سرگرم کردند و در همین فرصت، جیبهایش را گشتند و گوشی موبایلش را سرقت کردند.
این حادثه فقط سرقت یک گوشی نبود. این اتفاق زنگ خطری برای امنیت همه فرزندان ماست.
خطابم به همه پدران و مادران این است که وقتی صبح از خانه بیرون میشوید، آیا خبر دارید فرزندتان از صبح تا شام کجاست و چه رفتاری دارد؟ اگر امروز فرزندی بیتربیت و قانونشکن به جامعه تحویل دهیم، فردا در برابر آسیبهایی که به دیگران وارد میکند، مسئول هستیم. تربیت فرزند فقط وظیفه مکتب و دولت نیست. مسئولیت نخست بر دوش خانواده است.
تا چه زمانی فرزندان ما که برای درس و آینده خود تلاش میکنند، قربانی افراد ولگرد شوند؟ امیدوارم مسئولان برای تامین امنیت مسیر رفتوآمد دانشآموزان و برخورد با عاملان چنین حوادثی، اقدامهای جدی و موثر انجام دهند تا هیچ خانوادهای دوباره چنین رنجی را تجربه نکند.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
«شهرداری کابل در ناحیه ۱۳، دروازه خانهها را بهخاطر کتابچه صفایی، بدون توجه به تاریخ دقیق پرداخت مالیه سال آن، پلمپ میکند.
این کار موجب سرگردانی و آزار مردم میشود. اگر کارمندان مذکور را متوجه تاریخ پرداخت کنند، با خشونت برخورد میکنند.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»