«آرزوی خدمت به مردم در دلم به عقده تبدیل شده است»
«من زینب، از مزارشریف و فارغالتحصیل رشته قابلگی هستم. در روزهای نخست پوهنتون، درسها برایم بسیار سخت بود. شبها خواب نمیشدم و درس میخواندم تا خودم را به جایی برسانم.
«من زینب، از مزارشریف و فارغالتحصیل رشته قابلگی هستم. در روزهای نخست پوهنتون، درسها برایم بسیار سخت بود. شبها خواب نمیشدم و درس میخواندم تا خودم را به جایی برسانم.
پس از فراغت، یک سال در یکی از شفاخانههای مزارشریف کار کردم، اما اکنون نمیتوانم کار کنم و به شفاخانه بروم. هر بار که یک داکتر را میبینم، خودم را در جای او تصور میکنم و میگویم کاش من هم میتوانستم کار کنم و به مردم خود خدمت کنم.
نمیتوانم به آرزوی دلم برسم. این آرزو در دلم مانند یک عقده مانده است. نمیدانم چه کنم و به چه کسی بگویم.
لطفا پیام مرا نشر کنید تا کسانی که نمیخواهند دخترانشان کار کنند، بفهمند که ما هم دل و آرزو داریم. ما از پسران چه کم داریم؟»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
