قرار است نشست سه روزه شماری از چهرههای سیاسی ماه آینده میلادی در نمایندگی دایمی افغانستان در ویانا برگزار شود. احمد مسعود، رحمتالله نبیل، رنگین دادفر سپنتا، فضل احمد معنوی، فوزیه کوفی، شاهگل رضایی و شماری از چهرههای دیگر افغانستان در این شست شرکت میکنند.
این نشست از ۱۵ تا ۱۷ سپتامبر برگزار خواهد شد تا راه بدیلی را برای گفتوگو با طالبان پیدا کند.
این چهرههای سیاسی گفتهاند که همواره شاهد بیمیلی طالبان برای گفتگوهای صلح بوده و حالا نیاز است که گفتگو میان نخبگان سیاسی و مردم افغانستان انجام شود.
آنان گفته که مردم افغانستان شایسته یک دولت و یک قانون اساسی قابل دوام است که از همه مردم نمایندگی کند.
این چهرههای سیاسی خطاب به طالبان گفتهاند که این گروه باید بداند که صلح واقعی تنها با ایجاد یک دولت مشروع مورد قبول مردم افغانستان و جامعه جهانی برقرار خواهد شد.
به باور آنان عدم تمایل و ناتوانی طالبان در ارایه خدمات، حفاظت از حقوق اساسی شهروندان به ویژه زنان و دختران، وخامت وضعیت امنیتی، بحرانی اقتصادی و بشری نیازمند یک رویکرد جدید برای حل بحران افغانستان است.
آنان گفته که طالبان حقوق بشر، به ویژه حقوق زنان و دختران را نقض کرده و آنان را از آموزش، فعالیت اجتماعی و آزادی محروم کردهاند.
به گفتهی آنان خشونت، قتل، شکنجه اعضای پیشین نیروهای امنیتی، سرکوب رسانهها، و کوچ اجباری اقلیتها واقعیت تاریک افغانستان امروز است.
همچنین با اشاره به مرگ ایمن الظواهری گفته شده است که این گروه ارتباط اش را با القاعده را قطع نکرده و افغانستان در حال تبدیل شده به خانه امنی برای تروریستان بین المللی اند.
شاهپور عظیمی ۳۸ ساله دانش آموخته دانشگاه کابل در رشته روزنامهنگاری است و با یک تیم بازسازی ولایتی کوریای جنوبی در افغانستان کار میکرد.
او اکنون در سئول، پایتخت کوریایی جنوبی در یک کارخانه پلاستیکسازی کار میکند.
عظیمی پیش از آغاز شیفت کاری ۱۲ساعته شب به رویترز گفت:" از دست دادن همه چیز به ویژه وطن بسیار سخت است."
او افزود :"در افغانستان دختران من نمیتوانند تنها بیرون بروند، نمیتوانند به تنهایی مکتب بروند اما در اینجا وقتی به تنهایی بیرون از خانه میروند هرگز نگران نیستیم و در موردش فکر نمیکنیم."
ناآشنایی با زبان جدید و تفاوت فرهنگی از چالشهای عمده آنان است.
رحمتالله که در افغانستان مترجم بوده اکنون با عظیمی در کارخانه پلاستیک کار میکند.
او با اشاره به تقسیم اوقات کاری اش گفت که آنان فرصتی برای یادگیری ندارند.
اکثر افرادی که به کوریایی جنوبی پناهنده شدهاند و در افغانستان در ادارهها کار میکردند، مجبور شدهاند برای پیدا کردن کار، شغل شان را عوض کنند.
از میان ۷۸ خانواده که پس از سقوط افغانستان بهدست طالبان به کوریایی جنوبی پناهنده شده، ۷۲ نفر در بخش کشتی سازی مشغول کار شدهاند.
با این حال، از میان ۲۷ نفری که پیشینه کار در بخش خدمات پزشکی را داشتند تنها دو نفر توانستند در شغل مرتبط کار پیدا کنند.
یک مقام کوریایی که در حمایت از پناجویان کار میکند گفته است که دلیل اصلی مشکلات در ارتباطات، صحت و محیط کار میباشد.
اما باوجود نگرانی میزبان و چالشهای فرهنگی و زبانی، عظیمی میگوید که برنامهای برای برگشت به افغانستان ندارد.
او گفت که دیگر به گذشته و این که در افغانستان چه زندگی داشته است فکر نمیکند و برای یک آغاز نو تلاش میکند.
پس از سقوط افغانستان بهدست طالبان شمار زیادی از کارمندان دولتی یا موسسههای خارجی افغانستان را ترک کردهاند.
نسلی که در بیست سال گذشته تحصیل کردند با بی سرنوشتی روبهرو شدهاند.
طالبان در ادارههای دولتی بیشر اعضای این گروه را گماشته است.
