تام وست در پایان سفرش به پاکستان طی رشته توییتی از جامعه بینالمللی خواست تا کمک به زنانی را که سرپرست خانواده شان اند، در اولویت قرار دهد. او نوشت که زنان و دخترانی که اکنون در خانه محبوس شدهاند، از فشارهای روحی و روانی شدید رنج میبرند.
نماینده ویژه ایالات متحده برای افغانستان افزود که حمایت سازمان ملل و بانک جهانی از نیازهای اولیه میلیونها مهاجر افغان در پاکستان را بررسی کرده است.
او همچنین از ملاقاتش با زنان «شجاع» افغان خبر داد و گفت که حرفها و انتقادهای آنان را شنیده است.
تام وست گفت که در دیدارش با رئیس ستاد ارتش پاکستان و نماینده ویژه پاکستان برای افغانستان تاکید کرده است که وضعیت امنیتی و تروریزم در منطقه نیاز به اتحاد بینالمللی دارد.
او افزود که با این مقامات از «تاثیر خطرناک فرامین طالبان بر دسترسی میلیونها افغان به کمکهای بنیادی و تحصیل» حرف زده است.
وست حمله بر مسجد پولیس لاینز پشاور را تروریستی خواند و آن را محکوم کرد.
یک نهاد دولتی رسیدگی به درخواست پناهندگی در دنمارک روز دوشنبه اعلام که به زنان و دختران افغانستان «فقط بر اساس جنسیت» شان پناهندگی داده میشود. اساس این تصمیم محرومیت زنان و دختران افغان از کار، تحصیل و سایر امور زندگی در افغانستان تحت اداره طالبان اعلام شده است.
در اعلامیه بورد تجدیدنظر پناهندگان دنمارک به گزارش جدید آژانس پناهندگی اتحادیه اروپا اشاره شده که در آن آمده است: « اقدامات متعدد طالبان که آزادی و حقوق زنان و دختران افغانستان را سلب و محدود میکند، به منزله آزار و اذیت است. این اقدامات بر دسترسی آنها به مراقبتهای صحی، کار، آزادی گشتوگذار، آزادی بیان و حق تحصیل وغیره تاثیر میگذارد.»
در حال حاضر سازمان پناهندگی دنمارک پنج درخواست پناهندگی زنان افغان را در دست بررسی دارد. این زنان اکنون در دنمارک هستند و در اعلامیه آمده است که آنها میتوانند بر اساس قوانین پناهندگی اجازه اقامت داشته باشند.
بورد استیناف قرار است دوسیه ده زن افغان متقاضی پناهندگی را که قبلا رد شده نیز بازگشایی کند. این هیئت تصمیم خواهد گرفت که آیا ۳۰ دوسیه متقاضی مرد را نیز بررسی کند یا خیر. این درخواستها پس از سقوط حکومت پیشین افغانستان رد شده بود.
شهروندان افغانستان که قبل از سقوط حکومت پیشین در دنمارک درخواست پناهندگی دادند و درخواستشان رد شد، اکنون میتوانند نظر به شرایط جدید افغانستان درخواست بررسی مجدد دوسیهشان را به بورد استیناف دانمارک بدهند.
محمد رضا بهرامی، سفیر سابق ایران در افغانستان روز سهشنبه گفت که حمله مرگبار بر مسجدی در پشاور ناشی از «احساس امنیت و آزادی عملی» است که «گروههای افراطی غیربومی» تحت حاکمیت طالبان در افغانستان دارند. او گفت که این برای پاکستان و کشورهای دیگر مایه نگرانی خواهد بود.
روز دوشنبه در حملهای بر مسجد پولیس لاینز دستکم ۱۰۰ نفر که عمدتاً نیروی پولیس اند، جان خود را از دست دادند و دستکم ۱۷۰ نفر زخمی شدند. تا اکنون هیچ گروهی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است. در گذشته چنین حملاتی از سوی تحریک طالبان پاکستان انجام میشد، اما این گروه مسئولیت این حمله را به عهده نگرفت.
بهرامی در توییتر پای طالبان افغان را به این حمله کشید و گفت که بی تفاوتی این گروه در برابر اقدامات گروههای تروریستی خارجی موجب نگرانی پاکستان و دیگر کشورهای منطقه است.
او گفت: «تا زمانی که گروههای افراطی غیر بومی در افغانستان تحت نظارت طالبان احساس امنیت و آزادی عمل داشته باشند، نه تنها پاکستان، بلکه دیگر کشورها هم باید نگران باشند.»
پاکستان به رغم روابط مستحکم بارها از طالبان افغان خواسته است تا جلو فعالیت تحریک طالبان پاکستان در خاک افغانستان را بگیرد، اما طالبان این موضوع را رد کرده است.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان به روز ۱۳ جدی از مقامهای پاکستان خواست که از اظهارات «بیبنیاد و تحریکآمیز» خودداری کنند.
این اظهارات در واکنش به بیانیه کمیته امنیت ملی پاکستان ابراز شد که پس از نشستی، بدون اشاره به طالبان در افغانستان اعلام کرد که هیچ کشوری اجازه ندارد پناهگاه و تسهیلات در اختیار تروریستها بگذارد.
فارن پالیسی نوشته است که حاکمیت طالبان غیرقابل اجتناب یا دایمی نیست و امریکا برای رقم زدن آینده بهتر برای افغانستان، باید با جریانهای مخالف وارد تعامل شود. در این مطلب آمده است که ایالات متحده باید توافق دوحه را رسماً کنار بگذارد و از یک دفتر سیاسی در کشور ثالث حمایت کند.
ریچارد فونتین، مدیر اجرایی مرکز امنیت جدید امریکا و لیزا کورتیس، مدیر برنامه امنیتی هند و اقیانوس آرام در این مرکز در این مطلب که روز سهشنبه ۳۱ جنوری نشر شد، نوشتهاند که با وجود اقدامات زنستیزانه طالبان، امریکا همچنان بزرگترین فراهم کننده کمک به افغانستان است؛ نویسندگان تاکید میکنند که واشنگتن نباید به سادگی حکومت طالبان را به عنوان «یک واقعیت نامعلوم و یا تاسفبار» بپذیرد.
آنها گفتهاند که ایالات متحده میتواند از راه تعامل با مخالفان سیاسی کروه طالبان، گامهایی در جهت آینده بهتر برای افغانستان بردارد.
ریچارد فونتین و لیزا کورتیس نوشتهاند که اخیراً در سفر به تاجیکستان و ترکیه، با مقامهای سابق افغانستان، افغانهای مقیم خارج و پناهندگان دیدار کردهاند.
آنها به مشکلات مقامهای پیشین اشاره میکنند. به طور مثال، سفیر حکومت پیشین در دوشنبه بهدلیل نداشتن پول سوخت جلسات را در اطاق سرد برگزار میکرد و در ترکیه هم، چهرههای مخالف هرچند تلاش میکنند تا رویکردهای سیاسی خود را هماهنگ کنند، اما با محدودیتهایی در برگزاری جلسات و فعالیتهای خود مواجهاند که توسط دولت ترکیه تحمیل شده است.
چالشها فراتر از نقض حقوق زنان
نویسندگان این مطلب فارن پالیسی میگویند که چالشها فراتر از تضعیف حقوق زنان و دختران توسط طالبان است. به گفته آنها، رژیم طالبان در حال بازنگری کلی نصاب درسی و آموزشی افغانستان است. آنها نوشتهاند که تغییری که قرار است در نصاب درسی مکاتب اعمال شود، میلیونها دانشآموز پسر را در معرض دیدگاههای اسلامگرای تندرو قرار خواهد داد.
در این مقاله با اشاره به نقض حقوق زنان، رشد داعش و رابطه طالبان با القاعده، آمده که اکنون توانایی جامعه بینالمللی برای تغییر واقعیتهای تازه افغانستان بسیار محدود شده است. با این حال، نویسندگان مطلب معتقدند که این پایان کار نیست و ایالات متحده باید تلاش کند تا فردایی بهتری را برای مردم افغانستان رقم بزند.
اهرم فشار علیه طالبان
ریچارد فونتین و لیزا کورتیس به افرادی با گرایشهای نسبتا معتدل در میان طالبان اشاره میکنند که با وجود همه «انعطاف ناپذیریشان»، به دنبال مشروعیت داخلی، به ویژه برای جلوگیری از قیام علیه حکومت خود هستند.
به گفته این دو نویسنده، این عناصر طالبان همچنین خواهان مشروعیت بینالمللی، از جمله توانایی سفر، کسب موقعیت دیپلماتیک، و بهرهبرداری از داراییهای مسدود شده و کمکهای خارجیاند.
به باور نویسندگان این مطلب، این ناگزیریها مقدار کمی از اهرم فشار را در اختیار امریکا میگذارد. اما واشنگتن در کنار تعامل با طالبان، میتواند از طریق تعامل با مخالفان سیاسی، این اهرمها را تقویت کند.
در این مطلب فارن پالیسی آمده که امریکا باید سفارت افغانستان را در واشنگتن بازگشایی کند و به سفیر قبلی (یا نماینده او) اجازه دهد به سفارت بازگردد. در مطلب به باز بودن بیش از ۶۰ نمایندگی دیپلوماتیک افغانستان در سراسر جهان هم اشاره شده که توسط اعضای حکومت قبلی کار میکنند.
علاوه بر این، فارن پالیسی نوشته که هیچ کشوری طالبان را به عنوان دولت افغانستان بهرسمیت نشناخته و در ماه نوامبر مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد که کشورهای عضو، طالبان را در شرایط کنونی به رسمیت نخواهند شناخت.
به باور نویسندگان این مطلب، چنین اقداماتی حمایت ضمنی از تعامل با بازیگران سیاسی دیگر را فراهم میکند.
نفاق اپوزیسیون سیاسی
در این مطلب فارن پالیسی به نفاق پایدار در میان گروههای مخالف اشاره شده که چالشهایی را برای این رویکرد ایجاد میکند. در مقاله آمده است: «امروزه سه گروه مخالف اصلی وجود دارد: جبهه مقاومت ملی، مستقر در تاجیکستان، به رهبری احمد مسعود، "گروه انقره" مستقر در ترکیه، عمدتا متشکل از جنگسالاران سابق، و گروهی که خود را جنبش ملی برای صلح و عدالت می نامند، به رهبری اعضای سابق دولت اشرف غنی.»
به گفته نویسندگان فارن پالیسی، این جریانها با مخالفت با طالبان و نگرانی برای افغانستان متحد شدهاند، اما نه بر چیزی دیگر.
ایجاد دفتر سیاسی برای اپوزیسیون
نویسندگان این مطلب فارسی پالیسی توصیه کردهاند که ایالات متحده باید از یک دفتر سیاسی برای اپوزیسیون افغانستان در کشور ثالث حمایت کند، (همانطور که طالبان سالها در دوحه داشتند)، دفتری که به باور این نویسندگان میتواند به عنوان کانونی برای اتحاد، سازماندهی فعالیتهای سیاسی و هماهنگ کردن تعامل با این گروهها عمل کند.
در این مطلب آمده در حالی که تعدادی از اعضای اپوزیسیون سیاسی به صورت انفرادی با رهبران طالبان درگیر اند، یک دفتر رسمی به این بحثها اهمیت بیشتری میدهد و روند مذاکرات گستردهتر و به رهبری افغانها را تشویق میکند.
کنار گذاشتن توافق دوحه
همچنین به باور نویسندگان این مطلب، ایالات متحده باید کشورها، به ویژه کشورهای خلیج فارس و ترکیه را تحت فشار قرار دهد تا ممنوعیت سفر بینالمللی مقامات طالبان را که در لیست سیاه سازمان ملل قرار دارند، اجرا کنند. و دولت جو بایدن باید اطمینان یابد که میلیونها دالر پول نقد که هر هفته برای استفاده سازمان ملل به افغانستان ارسال میشود به جیب طالبان نمیرود.
در ادامه این مطلب آمده که اگر ایالات متحده بخواهد پیام دیپلوماتیک روشنی در مورد غیرقابل قبول بودن سیاستهای طالبان ارسال کند، باید توافق دوحه را که در فبروری ۲۰۲۰ امضا شد، رسماً کنار بگذارد.
به گفته نویسندگان این مطلب بسیاری از افغانها توافق دوحه را نه به عنوان یک توافق صلح، بلکه به عنوان یک اقدام عقب نشینی تفسیر میکنند که حاکمیت طالبان را تضمین میکند.
در مطلب آمده که همه این اقدامات، حتی در کنار هم، نه طالبان را از کار میاندازد و نه به طور چشمگیری به مخالفان سیاسی قدرت می بخشد. با این حال، واشنگتن باید به دنبال گامهای کوچکی برای انکار مشروعیت بینالمللی طالبان، تقویت مخالفان سیاسی افغانستان و روشن ساختن آینده بهتر باشد.
نویسندگان این مطلب در پایان نوشتند:
طالبان امروز با قدرت گرفتن عناصر تندرو مستقر در قندهار، حقوق اساسی مردم و کارکردهای اساسی جامعه را از افغانستان سلب میکند. اما اگر تاریخ راهنما باشد، این گروه برای همیشه حکومت نخواهد کرد. تلاش برای کمک به افغانها برای ایجاد یک جایگزین بهتر باید از هم اکنون آغاز شود.
سفارت افغانستان در اسلامآباد میگوید که ۱۲۰ افغان از زندانی در ایالت سند پاکستان آزاد شدهاند. این سفارت در توییتی نوشت که همراه با این افراد جسد یک باشنده ننگرها که چند روز پیش در زندان پاکستان درگذشته بود نیز توسط امبولانس به افغانستان انتقال داده شده است.
به گفته سفارت افغانستان در اسلام آباد که در اختیار طالبان است، ۱۳۰ زندانی دیگر در روزهای آینده آزاد خواهند شد.
پولیس پاکستان شماری زیادی از شهروندان افغانستان را که به گونه غیر قانونی به این کشور رفتهاند، بازداشت کردهاست.
در هفتههای گذشته نیز شماری از این زندانیان آزاد و به افغانستان منتقل شدند.
رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان در هرات میگوید که برای حفاظت از مکانهای باستانی و آبدات تاریخی یک قطعه امنیتی از وزارت دفاع ایجاد میشود. نعیمالحق حقانی، در توییتی نوشت که هیاتی از قطعه "۰۱۲" وزارت دفاع این گروه در سفر به هرات این موضوع را مطرح کرده است.
به گفته آقای حقانی برای حافظت از ساحات باستانی، قطعه "۰۱۲" در ولایت هرات نیز ایجاد میشود.
اطلاعات و فرهنگ طالبان در هرات از گماشتن محافظ برای مکانهای تارخی استقبال کردهاست.
طالبان در گذشته همواره مخالف فرهنگ و هنر بوده و دست تخریب به آثار باستانی زده است.
