پیش از این، شورای پناهندگان ناروی اعلام کرده بود که بهدلیل کاهش شدید کمکها، مجبور شده است برخی از دفترهای خود را در افغانستان ببندد و کارمندانش را اخراج کند.
کاهش شدید کمکهای بشردوستانه، شورای پناهندگان ناروی و دیگر نهادهای امدادگر را وادار کرده است میزان کمکهای حیاتی به فقیرترین و آسیبپذیرترین جوامع را بهطور چشمگیر کاهش دهند.
این سازمان بشردوستانه در گزارشی به فقر فزاینده در حوزه غرب افغانستان اشاره کرد و گفت از یکسو هر روز هزاران نفر در جستوجوی کار و زندگی بهتر، وارد ایران میشوند و از سوی دیگر هزاران مهاجر از آن کشور اخراج میشوند.
در گزارش آمده است بسیاری از نیازمندان در محلههای فقیرنشین در حومه شهرهای بزرگ ساکن میشوند و «زندگی در این مناطق مانند زندهماندن در میان ویرانههاست».
بیبیگل، ۷۵ ساله، که هفت سال پیش از ولایت بادغیس بهدلیل خشکسالی و جنگ به هرات فرار کرد، به شورای پناهندگان ناروی گفت که او سرپرست خانواده شش نفره است و بهدلیل کهولت سن و نبود گزینههای امدادی و فرصتهای کاری، ناگزیز است کودکان خانواده را هر روز برای جمعآوری پلاستیک به شهر بفرستد.
روزانه چهار نواسه بیبی گل در جستوجوی پلاستیک برای فروش و بازیافت، به خیابانها میروند تا کمک کنند خانوادهشان زنده بمانند.
عبدالحق، ۴۵ ساله، در بادغیس میگوید: «کارمندان شورای پناهندگان ناروی هر روز اینجا بودند و از مشکلات ما خبر داشتند. حالا دیگر نمیآیند. کمکها قطع شدهاند، صنفهای آموزشی بسته شدهاند و کلینیک صحی هم دیگر نیست. نمیدانیم به کجا مراجعه کنیم.»
شورای پناهندگان ناروی میافزاید که مهاجران افغان پس از اخراج به افغانستان دوباره با چالشهای چون بیکاری، عدم دسترسی به آموزش و نقض حقوق بشر مواجهاند.
این سازمان همچنین به چالش کمبود زنان امدادگر اشاره کرده و گفته است کاهش شمار زنان امدادگر، دسترسی به خدمات اساسی را برای زنان و کودکان دشوارتر و فقر را عمیقتر کرده است.
با وجود چالشهای متعدد، شورای پناهندگان ناروی تاکید کرده است که افغانستان را ترک نخواهد کرد و همچنان به حمایت از زنان، مردان و کودکان بیجاشده ادامه میدهد.
