والی طالبان برای «بررسی اختلافات کوچی‌ها و ده‌نشینان» به پنجاب و ورس رفت

این سازمان روز جمعه، ۱۲ اسد گفت در دور افتاده‌ترین مناطق افغانستان خانواده‌ها به دلیل بلایای طبیعی و مشکلات اقتصادی با چالش‌های زیادی مواجه هستند.

صندوق نجات کودکان افزوده است که بسیاری از خدمات برای مردم دور از دسترس است. این نهاد گفته است که برای محافظت از کودکان در برابر بیماری‌ها، بهبود وضعیت زندگی و تقویت توان تاب‌آوری جوامع تلاش می‌کند.

این سازمان حامی کودکان در حالی ابراز نگرانی کرده است که افغانستان هم‌اکنون با فقر شدید، بیکاری گسترده و کاهش چشمگیر کمک‌های خارجی مواجه است.

براساس گزارش سازمان ملل اوایل سال جاری نزدیک به پنج میلیون نفر در سراسر افغانستان بر اثر سیلاب‌های شدید و برف‌کوچ‌های سنگین آسیب دیده‌اند.

وزارت صحت طالبان نیز در ماه جدی سال گذشته تایید کرد که بیش از ۷۰ درصد مردم روستاها به خدمات صحی اولیه و ثانویه دسترسی ندارند و از مجموع ۴۰۰ ولسوالی، تنها در ۹۳ ولسوالی کشور شفاخانه وجود دارد.

ویدیوی حاوی تصاویر جنسی فضل‌هادی احمد در گروه‌های واتساپ حامیان طالبان دست به دست شده و جنجال به پا کرده است.

همزمان با انتشار این ویدیو، دفتر والی طالبان در ننگرهار اعلام کرد که فضل هادی احمد که یک مولوی است، از سمت خود برکنار شده و شاهد نورانی رئیس نمایندگی وزارت امور خارجه در ننگرهار تعیین شده است.

در خبرنامه‌ای که بخش مطبوعاتی دفتر والی طالبان در ننگرهار منتشر کرد، آمده است که در معرفی رئيس جدید نمایندگی وزارت خارجه از کارکرد آقای فضل هادی احمد ستایش شده است.

دفتر والی طالبان در ننگرهار نوشته که فضل هادی احمد کار جدید خود را به‌عنوان رئیس شرکت برشنا در ولایت پکتیا آغاز کرده است.

این نخستین‌بار نیست که ویدیوی «رسوایی جنسی» مقام‌های طالبان جنجال‌برانگیز می‌شود.

دو سال پیش افغانستان اینترنشنال ویدیویی از ملا احمد، رئیس شرکت برشنا در کابل، منتشر کرد که او را در حالت خوابیده در بستر، کنار محافظ شخصی‌اش نشان می‌داد.

سه روز پس از انتشار آن ویدیو، رهبر طالبان او را به قندهار فراخواند اما دلیل این انتقال را «مشکل خانوادگی» اعلام کردند.

ماه گذشته، دادگاه نظامی طالبان ملا احمد را از اتهام «خوابیدن کنار محافظش» تبرئه کرد.

واشنگتن‌پست گزارش داد که وکلای ضیای ۳۶ ساله و سیدناصر ۳۳ ساله، اسناد نظامی، قراردادها، توصیه‌نامه‌ها، درخواست‌های ویزا و پناهندگی و دیگر مدارک مرتبط با همکاری آن‌ها با نیروهای امریکایی را در اختیار این رسانه قرار داده‌اند.

وکلای این دو پناهجو می‌گویند هر دو نفر طبق روال قانونی مهاجرت اقدام کرده‌اند، اما اکنون در تیررس اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده برای اخراج قرار گرفته‌اند.

ضیا که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ به‌عنوان مترجم و مشاور فرهنگی نیروهای امریکایی در افغانستان همکاری کرده است، در سال ۲۰۲۱ همراه خانواده‌اش به پاکستان گریخت و از آنجا برای ویزای ویژه مهاجرتی امریکا درخواست داد.

در ماه اپریل ۲۰۲۴، وزارت خارجه امریکا با درخواست ویزای ویژه مهاجرتی ضیا موافقت کرد. او که در ایالت کنتیکت اقامت دارد و در حال طی مراحل نهایی دریافت گرین‌کارت خود بود، در ۱۶ جولای بازداشت و حکم اخراج فوری‌اش صادر شد.

وزارت امنیت داخلی امریکا اعلام کرده است که ضیا «تهدیدی جدی برای امنیت ملی» این کشور محسوب می‌شود.

سید ناصر نیز در وضعیت مشابه ضیا قرار دارد. او از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به‌عنوان مترجم نیروهای امریکایی در یک مرکز آموزشی در کابل کار می‌کرد و سپس شرکت لجستیکی تاسیس کرد که با ارتش امریکا قرارداد داشت.

وکیل ناصر می‌گوید که او و خانواده‌اش پس از آنکه طالبان در سال ۲۰۲۱ به مراسم عروسی یکی از اقوامش در کابل حمله کردند، مخفی شدند؛ طالبان چون نتوانستند ناصر را پیدا کنند، برادر او را کشتند و پدرش را بازداشت کردند.

ناصر ابتدا ویزای ورود به ایران را گرفت، سپس به برازیل رفت و از آن‌جا راهی مکسیکو شد. در جولای ۲۰۲۴، پس از دریافت ویزای بشردوستانه، اجازه ورود به امریکا را پیدا کرد، اما در ماه جون سال جاری در نخستین جلسه استماع پناهندگی‌اش بازداشت شد.

وزارت امنیت داخلی امریکا اعلام کرده است که هیچ سندی مبنی بر همکاری ناصر با حکومت امریکا وجود ندارد.

مت زلر، کهنه‌سرباز ارتش و مدافع شناخته‌شده هم‌پیمانان افغان، ضمن نگرانی نسبت به اخراج این دو متحد افغان، گفت: «حکومت ترامپ می‌داند چه بر سر این افراد خواهد آمد. آن‌ها احمق نیستند، آن‌ها می‌دانند که طالبان آن‌ها را خواهد کشت. اما برای‌شان مهم نیست.»

اندرو سالیوان، فرمانده سابق پیاده‌نظام در افغانستان، نیز به واشنگتن‌پست گفت که این سرکوب، یک خیانت دیگر از سوی دولتی است که وضعیت محافظت موقت برای افغان‌ها را نیز لغو کرده است.

با این حال سخنگوی کاخ سفید به واشنگتن‌پست گفت که «اولویت نخست ما در اجرای قوانین مهاجرت، بازداشت و اخراج افراد جنایت‌کار و غیرقانونی است که بایدن اجازه داده از مرز جنوبی سرازیر شوند، شمار آن‌ها بسیار زیاد است.»

جیل ماری باسی، مدیر امور حقوقی در سازمان «پناهجوی جهانی» که خدمات اسکان پناهندگان در سراسر ایالات متحده ارائه می‌دهد، گفت که حکومت ترامپ از اداره مهاجرت این کشور خواسته حداقل روزانه ۳۰۰۰ نفر را بازداشت کند.

سازمان ملل می‌گوید که حدود دو میلیون افغان از ایران و پاکستان به افغانستان بازگردانده شده‌اند و در کشوری که درگیر بحران‌های متعدد است، دختران با خطرات بیشتر مواجه‌اند.

کمیساری عالی پناهندگان سازمان ملل افزود که مهاجران بازگشته، چشم‌دیدهای خود را از محدودیت‌های طالبان، آزار و اذیت و تبعیض روایت کرده‌اند.

در ماه‌های گذشته، ایران و پاکستان صدها هرار مهاجر افغان به شمول دختران را به افغانستان اخراج کرده‌اند. این مهاجران عمدتا به طوری اجباری وارد تنها کشوری می‌شوند که آموزش دختران در آن ممنوع است و طالبان زنان را در بسیاری از حوزه‌های خصوصی و عمومی محدود کرده است.

هم‌زمان، کمیساری عالی پناهندگان ملل متحد از کمبود منابع خود برای حمایت از مهاجران خبر داده است.

ملل متحد می‌گوید که بازگشت گسترده مهاجران به افغانستان، باعث تشدید بحران در افغانستان شده و بیکاری فزاینده، بلایای طبیعی و ظرفیت اندک افغانستان برای جذب این حجم از بازگشت‌کنندگان، وضعیت را وخیم‌تر کرده است.

این سازمان هشدار داده که بسیاری از مهاجران بازگشته دچار آسیب‌های روحی به‌دلیل بازداشت‌ و نگهداری در وضعیت دشوار در کشورهای همسایه شده‌اند.

اقلیت‌های قومی و مذهبی، فعالان حقوق‌‌بشر و خبرنگاران از جمله طیف‌هایی‌اند که به گفته سازمان ملل در معرض خطرات جدی‌تری قرار دارند.

طالبان پس از باگشت به قدرت، مجموعه‌ای از ممنوعیت‌ها را در عرصه‌های آموزشی، شغلی و فعالیت‌های اجتماعی و مشارکت سیاسی علیه زنان وضع کرده‌اند. فعالان و کارشناسان اقدامات طالبان علیه زنان را هدفمندانه و مصداق «آپارتاید جنسیتی» می‌دانند.

کاغذپران‌باز از سال ۲۰۰۸ در مکتب‌های امریکا تدریس می‌شد.

خالد حسینی در گفت‌وگو با روزنامه نیویارک‌تایمز درباره تجربه‌اش در مواجهه با سانسور در ایالات متحده صحبت کرده است.

آقای حسینی گفت که رمان او، بدون هیچ‌گونه نگاه واقع‌بینانه به زمینه کتاب و ارزیابی جامع ارزش ادبی آن، تنها به‌دلیل شکایت گروهی کوچکی از والدین دانش‌آموزان ممنوع شده است.

به گفته او، شاکیان استدلال کرده‌اند که این اثر به‌دلیل نمایش خشونت جنسی «مضر یا حتی غیرقابل باور است»، و در مواردی هم «کاغذپران‌باز» را «ترویج‌کننده اسلام و تروریسم» دانسته‌اند.

«کاغذپران‌باز» که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، تاکنون ده‌ها میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رسیده است. این کتاب، سرگذشت نوجوانی از یک خانواده‌ ثروتمند در افغانستان و رابطه‌اش با نوجوان خدمتکار خانه‌شان، را روایت می‌کند.

خالد حسینی که در دهه ۱۹۸۰ و در نوجوانی با خانواده‌اش در امریکا پناهنده شد، می‌گوید کشوری که اکنون در آن زندگی می‌کند، امریکایی نیست که او در ذهن داشت؛ کشوری که پدر درباره آن صحبت می‌کرد و برای انتقال خانواده به آن‌جا سختی کشید.

این نویسنده ۶۰ ساله گفت که ممنوعیت کتابش از نظر شخصی هیچ‌گونه ضرر یا سودی به او نرسانده و برعلاوه، احساس «غرور» می‌کند که «کاغذپران‌باز» در کنار آثار نویسندگان برجسته‌ای مثل تونی موریسون و مارگارت اتوود، با سانسور مواجه شده است.

«وقتی هدف حمله گروه‌هایی قرار می‌گیرم که تحمل دیدگاه‌های متفاوت را ندارند، پس لابد کارم را درست انجام داده‌ام.»

با این حال، آقای حسینی گفت سانسور کتاب به ضرر دانش‌آموزان تمام می‌شود چرا که آزادی آن‌ها نقض و دیدشان به دنیا محدود می‌شود.

حسینی گفت که تفاوت حیرت‌انگیزی میان دیدگاه والدین معترض که «نگران» خواندن «کاغذپران‌باز» توسط فرزندان‌شان‌اند و دانش‌آموزانی که این کتاب را خوانده‌اند، وجود دارد.

او گفت: «از بیست سال به این‌سو، نامه‌های فراوانی از دانش‌آموزان مکاتب دریافت می‌کنم که می‌گویند که 'کاغذپران‌باز' آن‌ها را تشویق کرده در برابر زورگویی بایستند، با تعصب مبارزه کنند، داوطلب شوند و به تأملی درونی دست یابند.»

او همچنین گفت رمان دیدی دقیق‌تر و مهربانانه‌تر نسبت به افغانستان و مردم آن در میان دانش‌آموزان ایجاد کرده است.

سانسور در ایالات متحده

روزنامه نیویارک‌تایمز با ۹ هنرمند و نویسنده در امریکا درباره سانسور و تاثیر آن بر کار آن‌ها گفت‌وگو کرده است.

این روزنامه نوشت به‌رغم این‌که راستگرایان حامی «عظمت را به امریکا بازگردانیم» آزادی بیان را اصل بنیادین توصیف می‌کنند و خود را قربانی سرکوب چپ‌گرایان در رسانه‌ها می‌دانند، اما در عمل آنچه پس از بازگشت دونالد ترامپ به قدرت اتفاق افتاده، با تعریف حامیان مطلق‌گرای آزادی بیان سازگار نیست.

در این گزارش آمده که سیاست‌های دولت فدرال که تنوع، برابری نژادی و جنسیتی را هدف قرار می‌دهد، منجر به ممنوعیت یا تلاش برای ممنوع‌کردن برخی از واژه‌ها، نظرات، کتاب‌ها و حتی افراد شده‌ است.