مقام زن قطری با چهار هواپیمای حامل کمک‌های بشردوستانه وارد کابل شد

کار ساخت این دروازه‌ها آغاز شده است. دفتر یوسف وفا گفت: «این دروازه‌ها یکی در نزدیکی پل شورندام و ترنک، دومی در نزدیکی پل باغ، سومی در کوتل مرچه، چهارمی در منطقه کماندو شهر، و پنجمی در ولسوالی سپین‌بولدک در نزدیکی کوه حوت ساخته می‌شوند.»

بر اساس خبرنامه دفتر والی طالبان، هزینه ساخت این دروازه‌ها توسط شرکت کام‌ایر، هتل مزار، گروه غضنفر، سید کریم آقا، خیرالدین مایل، رئیس گروه بشیر نوید و دیگر تجار بلخی تامین می‌شود.

والی طالبان در بلخ، هدف این‌ پروژه‌ها را «تقویت اتحاد میان مردم شمال و جنوب و ترویج همبستگی، همدلی و یکپارچگی» خوانده است.

یوسف وفا که خود از قندهار است، به عنوان فرد نزدیک و معتمد هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، و نماینده تام‌الاختیار او در شمال کشور فعالیت می‌کند. او پیش از این والی طالبان در قندهار بود.

با این حال، برخی منابع محلی در بلخ انتقاد کرده‌اند که به جای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مزارشریف، منابع این ولایت صرف پروژه‌هایی در قندهار می‌شود.

موضوع قوم‌گرایی و منطقه‌گرایی از جمله انتقادهایی است که همواره متوجه طالبان بوده است. پیش‌تر، سراج‌الدین حقانی، از رهبران ارشد این گروه، نیز نسبت به تمرکز بیش از حد قدرت و منابع در قندهار ابراز نگرانی کرده بود.

نیروهای هوایی طالبان به مناطقی فرستاده شدند که امکان فرود هلیکوپتر در آن وجود نداشت تا زخمی‌ها را به نقاط امن انتقال دهند.

سازمان جهانی غذا روز چهارشنبه اعلام کرد که زمان برای رسیدگی به بازماندگان دو زلزله ویرانگر در شرق افغانستان رو به‌پایان است.

جان آیلیف، رئیس این نهاد در افغانستان، به خبرگزاری رویترز گفت: «ذخایر و بودجه موجود تنها برای چهار هفته دیگر کافی است. چهار هفته حتی برای تامین ابتدایی‌ترین نیازهای بازماندگان کافی نیست، چه رسد به بازسازی زندگی آنان.»

بر اساس گزارش سازمان ملل، بودجه سازمان غذایی جهان برای افغانستان در سال جاری کمتر از ۳۰۰ میلیون دالر است، در حالی‌که این رقم در سال ۲۰۲۲ به ۱.۷ میلیارد دالر می‌رسید.

منابع محلی، از کمبود شدید منابع برای نجات قربانیان سخن می‌زنند.

نیاز به کمک فوری هوایی

احسان‌الله احسان، رئیس اداره مبارزه با حوادث کنر، گفت برای هماهنگی کمک‌ها یک کمپ امدادی ایجاد شده و دو مرکز نیز مسئول انتقال زخمی‌ها، دفن کشته‌ها و نجات بازماندگان هستند. اما، دسترسی به بازماندگان به علت صعب العبور بودن راه‌ها و مسدود شدن شان دراثر رانش زمین به شدت سخت است.

جان آیلیف افزود: «آنچه واقعاً نیاز داریم پشتیبانی هوایی و هلیکوپتر است. متاسفانه سازمان جهانی غذا تا چند ماه پیش یک هلیکوپتر داشت، اما کاهش بودجه باعث توقف آن شد.»

کمک‌های جهانی به افغانستان در سال‌های اخیر به دلیل کاهش کمک‌های خارجی و محدودیت‌های طالبان بر فعالیت زنان و کارکنان امدادی به‌شدت کاهش یافته است.

نخستین زلزله به بزرگی ۶ ریشتر نیمه‌شب یک‌شنبه در ولایت‌های کنر و ننگرهار رخ داد و یکی از مرگبارترین زلزله‌های سال‌های اخیر به حساب می‌آید. این زلزله که کانون آن کنر است، در عمق ۱۰ کیلومتری زمین به وقوع پیوست و خرابی‌های گسترده‌ای برجا گذاشت.

پس‌لرزه دوم به بزرگی ۵.۵ سه‌شنبه شب رخ داد و با ایجاد وحشت در میان مردم، روند امدادرسانی را مختل کرد. رانش کوه مسیرهای روستاهای دورافتاده را مسدود ساخت.

اداره طالبان شمار قربانیان را ۱۴۵۷ کشته و ۳۳۹۴ زخمی اعلام کرده و گفته است بیش از ۶۷۰۰ خانه ویران شده است. سازمان ملل هشدار داده است که شمار تلفات ممکن است افزایش یابد، زیرا بسیاری از افراد هنوز زیر آوار گیرمانده‌اند.

در برخی روستاهای کنر، خانواده‌های زیادی از بین رفتند. تنها در دو روستا حدود ۶۰۰ نفر جان باختند. بازماندگان در میان آوار به دنبال اعضای خانواده می‌گردند، اجساد را با چپرکت حمل می‌کنند و با کلنگ قبر می‌کَنند.

در روستای لولام، یکی از نقاط سخت آسیب‌دیده، یک زن ۶۳ ساله گفت: «سه روز است که منتظر کمک هستیم، اما کسی صدای ما را نمی‌شنود. خانه نداریم، چیزی برای خوردن نداریم. فقط امیدمان به خداست.»

در جاده‌‌های کوهستانی اطراف، موترهای حامل آرد و گروه‌های داوطلب با بیل و ابزار ابتدایی به سوی روستاهای تخریب‌شده در حرکت بودند.

نهادهای امدادرسان گفته‌اند که وضعیت بازماندگان به‌ویژه برای زنان و کودکان هر ساعت بدتر می‌شود.

دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل اعلام کرد خانه‌های ساخته‌شده از خشت، سنگ و چوب در این مناطق استحکام لازم نداشتند و باران‌های اخیر زمین را سست کرده بود. این نهاد خواستار فراهم‌سازی سرپناه اضطراری، کمک غذایی، خدمات صحی، آب آشامیدنی، لوازم طبی و دیگر اقلام ضروری شد.

سازمان پزشکان بدون مرز که تجهیزات جراحی و کمک‌های طبی را به دو شفاخانه در مناطق آسیب‌دیده فرستاده است، نیز خواستار افزایش فوری کمک‌های بشردوستانه شد.

این تصمیم در اوایل سال گذشته و بدون اطلاع عموم گرفته شد. ماجرا پس از آن آغاز شد که یک کارمند وزارت دفاع بریتانیا اطلاعات شخصی ۱۹ هزار افغان متقاضی ویزای بریتانیا را که بسیاری از آنان همکاران پیشین نیروهای این کشور بودند، فاش کرد. افشای اطلاعات جان هزاران نفر را به خطر انداخت.

در آن زمان، حکومت بریتانیا برنامه انتقال ۱۶ هزار افغان و خانواده‌های آنان را روی دست داشت. اما پس از افشای اطلاعات، یک برنامه محرمانه دیگر نیز ایجاد شد که براساس آن برای ۷ هزار نفر ویزای پذیرش صادر می‌شود.

اکنون وزارت دفاع بریتانیا سرگرم انتقال همکاران محلی پیشین است؛ بسیاری از این افراد در پاکستان منتظر تصمیم نهایی به‌سر می‌برند.

یک سخنگوی این وزارتخانه گفت: «بریتانیا در حال عمل به تعهد اخلاقی خود است؛ تعهد نسبت به کسانی که در کنار سربازان ما ایستادند و جان خود را در این ماموریت به خطر انداختند.»

براساس برآورد وزارت دفاع، مجموع روند انتقال حدود یک میلیارد یورو هزینه در بر خواهد داشت. با این حال، ناظران انتقاد می‌کنند که در این محاسبات، هزینه‌های احتمالی برای غرامت یا دعاوی حقوقی در نظر گرفته نشده است.

سر جفری کلیفتون براون، رئیس کمیته بودجه در مجلس عوام و عضو حزب محافظه‌کار، به روزنامه گاردین گفته است که «ابهام زیادی وجود دارد درباره این‌که تاکنون چند میلیون یورو هزینه شده و چه مقدار دیگر برای اسکان‌های آینده نیاز خواهد بود.»

او افزود که کمیته پارلمانی در هفته آینده این موضوع را بررسی خواهد کرد تا شفافیت بیشتری ایجاد شود.

احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی روز چهارشنبه در پیامی بدون اشاره به درگیری در بغلان اظهار داشت: «فرمانده قیوم تا آخرین لحظه در سنگر ایستاد و جان خود را در دفاع از مردم و کشورش فدا کرد.»

منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که طالبان ناوقت سه‌شنبه با نیروهای جبهه مقاومت ملی در نهرین بغلان درگیر شدند. به گفته منابع، این درگیری یک ساعت ادامه داشت.

سال پیش نیز درگیری‌هایی بین جبهه مقاومت ملی و طالبان در نهرین رخ داده بود. در این درگیری‌ها، دو فرمانده جبهه مقاومت به‌نام‌های عبدالصمد کهگدای و خیرالله کشته شده بودند.

جبهه مقاومت ملی به‌گونه پراکنده در شماری از ولایات شمالی با طالبان درگیر است. با این حال، طالبان حضور و فعالیت جبهه مقاومت ملی را انکار می‌کند.

این روزنامه چاپ بریتانیا روز چهارشنبه ۱۲ سنبله، نوشت که فیروز پس از خروج از افغانستان به دنبال تسلط طالبان، در یک هوتل مهاجران در بریتانیا زندگی می‌کند. او از راه ترکیه به بریتانیا رفته بود.

آقای فیروز در افغانستان به‌مدت نه سال به‌عنوان جراح کار کرد، سپس از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ وزیر صحت‌عامه بود.

او در سال ۲۰۱۹ در هفتمین نشست سازمان سران حکومت‌های جهان در دبی به عنوان بهترین وزیر بهداشت جهان انتخاب شد.

100%

آقای فیروز ابراز امیدواری کرده است که در صورت دریافت ویزا، دانش و تجربه‌اش را «در خدمت نظام سلامت بریتانیا، شوراهای محلی و نهادهای خیریه‌ای که به بی‌خانمان‌ها رسیدگی می‌کنند»، قرار دهد.

او این روزها در فعالیت‌های اجتماعی و کمک به سازمان‌های محلی که به افراد بی‌خانمان یاری می‌رسانند، سهم می‌گیرد.او معتقد است که پناهجویان باید در جامعه مشارکت داشته باشند تا بتوانند با فرهنگ و ارزش‌های بریتانیا آشنا شوند.

با این که حکومت بریتانیا به دهها هزار پناهجوی افغان که از افغانستان خارج کرده بود، پناهندگی داده است، اما آقای فیروز چانس بهره گرفتن از برنامه دولتی تخلیه همکاران سابق بریتانیا و افغان‌هایی در معرض خطر را نداشته است.

حکومت بریتانیا زیر فشار رای دهندگان مخالف ورود مهاجران، به خصوص از مسیرهای غیرقانونی مانند کانال مانش قرار دارد.

هوتلی که آقای فیروز در آن به سر می‌برد محل صحنه‌های اعتراض‌های هفتگی معترضان ضد مهاجران است. او به دیلی‌میل گفت که معترضان بیرون هوتل او را «شیطان» خطاب می‌کنند و به او می‌گویند کشور را ترک کند.

این نارضایتی باعث شده است که حکومت بریتانیا در پذیرش این مهاجران سختگیر باشد. البته، روشن نیست که چرا حکومت بریتانیا درخواست پناهندگی این وزیر سرشناس دولت پیشین را رد کرده است.