سازمان حمایت از رسانههای افغانستان با انتشار گزارش تازهای نوشته است که تنها ۶.۹ درصد خبرنگاران زن میگویند که بهطور آزاد اجازه فعالیت دارند. این سازمان هشدار داده که زنان خبرنگار با چالشهای جدی مواجهاند و جامعه بینالمللی باید اقدامی قاطع برای حمایت از آنان انجام دهد.
دادههای سازمان حمایت از رسانههای افغانستان در اواخر جولای و اوایل آگوست سال جاری از طریق پرسشنامه آنلاین گردآوری شده و جمعیت نمونه آن شامل ۱۰۱ خبرنگار زن مستقر در افغانستان است.
یافتههای کلیدی سازمان حمایت از رسانههای افغانستان که روز دوشنبه، ۳۱ سنبله، در صفحه اکس منتشر شد، نشان میدهد که ۹۲ درصد خبرنگاران زن مجبور به تغییر و یا سانسور گزارشهای خود شدهاند.
تنها ۶.۹ درصد از پاسخدهندگان گفتهاند که اجازه دارند بهطور رسمی فعالیت کنند؛ در حالیکه ۳۵ درصد دیگر، با وجود محدودیتهای گسترده و روزافزون مشمول الزام به حضور محرم در محیط کار، ممنوعیت مصاحبه با مردان و رعایت سختگیرانه پوشش، کار خود را ادامه دهند.
بر مبنای یافتههای پژوهش این سازمان، بیش از ۵۵ درصد زنان خبرنگار گفتهاند که با تهدیدهای شخصی مواجه شدهاند.
در این میان، بیش از ۳۲ درصد خبرنگاران زن در افغانستان بهطور پنهانی عمدتا در رسانههای نوشتاری آنلاین کار میکنند.
با اینحال وضع محدودیتهای روزافزون بر رسانهها و خبرنگاران باعث شده است تا ۲۴ درصد ناچار به ترک وظیفه خود شوند و بیش از ۵۴ درصد زنان خبرنگار نیز وظیفه خود را از دست بدهند.
بهرغم چالشهای فراروی خبرنگاران زن در افغانستان، سازمان مذکور میگوید آنان همچنان در سکوت و بهطور پنهانی به کار ادامه میدهند.
سازمان حمایت از رسانههای افغانستان از جامعه جهانی خواسته است تا ضمن حمایت مالی مستقیم از زنان خبرنگار، زمینه آموزش آنلاین در حوزه امنیت دیجیتال و سلامت روان نیز برای آنان فراهم کنند.
او این اقدام را تلاشی دیگر برای بستن روزنههای امید بر روی شهروندان افغانستان بهویژه زنان و دختران دانست.
آقای احمدی در یادداشتی در شبکه اجتماعی فیسبوک نوشت: «پیش از این، طالبان با ممنوع کردن مشارکت زنان در عملیات امداد و نجات، حق اساسی آنان را برای دستیابی به کمکهای انسانی نقض کرده بودند که این اقدام در واقع مصداق آشکار نقض عمدی حق حیات است.»
او افزود که این گروه اکنون نیز با قطع اینترنت، آخرین پنجره امید به آموزش، ارتباط و پیشرفت را بر روی آنان ویران کردهاند.
آقای احمدی معتقد است که هیچ حکومتی به اندازه طالبان در دشمنی با عقل، زندگی و زن چنین سرسختانه عمل نکرده است.
در ادامه یادداشت او آمده است: «واقعا حکومتی عجیبتر و رهبری سنگیندلتر از حکومت طالبان وجود ندارد. شاید دین اسلام به ضدتبلیغی ویرانگرتر از طالبان نیاز نداشته باشد.»
این پژوهشگر افغان، با انتقاد شدید از برداشت دینی طالبان نوشت: «خدای توهمی طالبان، خدای خردستیز و زنستیز است. خداوند پاک و مهربان، ذهن آنان را از این تصور بیرحم و جعلی پاک کند و به آنها توفیق دهد که ذهن خود را از اسارت کتابهایشان رهایی بخشند.»
آقای احمدی باور دارد که شناخت و مقابله با این افراطگرایی از طریق افزایش شعور جمعی جامعه افغانستان میسر خواهد بود.
یادداشت تند و صریح این پژوهشگر افغان بازتاب گستردهای در میان کاربران شبکههای اجتماعی داشته و بسیاری آن را صدای بلند اعتراض علیه ظلم ساختاری طالبان نسبت به زنان دانستهاند.
