جسیکا بردلی راشینگ از سازمان «افغان ایواک» میگوید بیسرنوشت گذاشتن پناهجویان افغان در کشورهای ثالث، نه تنها خودسرانه بلکه ظالمانه است. ابراهیم بهیس از گروه بینالمللی بحران نیز طرح پاکستان برای اخراج اجباری افغانها را «اهرم فشار بر شرکای خارجی در کارزار ضد تروریسم» دانسته است.
او میگوید: «این اقدامات پاکستان نه تنها برای فشار وارد کردن بر طالبان، بلکه برای نشان دادن جدیت پاکستان به جامعه بین المللی است.»
پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیسجمهور امریکا، در ماه فبروری سال جاری میلادی پذیرش پناهجویان را بهطور نامحدود تعلیق کرد، حدود ۱۵ هزار افغان واجد شرایط، بلاتکلیف ماندند.
هزاران نفر دیگر نیز در این شهر منتظر انتقال به کشورهای غربی هستند، اما تغییر نگرش جهانی نسبت به پناهجویان، شانس آنها را کاهش داده و خطر موج جدید اخراج توسط پاکستان را افزایش داده است.
برای دختران و زنان، این چشمانداز بهویژه ویرانگر است؛ بازگشت به تنها کشوری در جهان که آنها را از حق آموزش و مشاغل محروم کرده است.
زهرا، پناهجوی افغان در پاکستان، به خبرگزاری فرانسه گفت: «ما هر کاری لازم باشد میکنیم تا خودمان را پنهان کنیم. برای دخترانی مثل ما، در افغانستان هیچ آیندهای وجود ندارد.»
پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، دهها هزار افغان مجبور به فرار به پاکستان شدند تا در آنجا درخواست پناهندگی و اسکان مجدد خود را در سفارتهای غربی ثبت کنند.
بسیاری برای نیروهای ناتو به رهبری امریکا یا سازمانهای غیردولتی غربی کار کرده بودند، در حالیکه عدهای دیگر فعال مدنی، موسیقیدان یا روزنامهنگار بودند.
با گذشت حدود چهار سال، هنوز هم هزاران نفر هنوز در انتظار اسکان مجدد به کشورهای مقصدند؛ این درحالیست که در هفتههای اخیر، صدها نفر بازداشت و اخراج شدهاند
یک مقام دولت پاکستان به خبرگزاری فرانسه گفت: «این کشور یک اردوگاه موقت بیپایان نیست.» او افزود پاکستان تنها در صورتی به افغانهای دارای پرونده اجازه اقامت خواهد داد که کشورهای غربی به دولت اطمینان دهند آنها را اسکان خواهند داد.
یکی از کارکنان پیشین دفتر هماهنگکننده وزارت خارجه امریکا برای انتقال افغانها میگوید که در آغاز سرکوبهای پاکستان در سال ۲۰۲۳، سفارت امریکا فهرستی از افغانهای در دست بررسی خود را به دولت داد تا از اخراج آنها جلوگیری شود، اما آن دفتر و حمایتهایش اکنون از سوی حکومت ترامپ از بین رفته است.
