با افزایش خشکسالی‌ها و باران‌های نامنظم ناشی از تغییرات اقلیمی در افغانستان، سازمان‌های امدادرسان هشدار داده‌اند که کابل در معرض کمبود شدید آب قرار داشته و با بحران آب مواجه است. این بحران علاوه بر پیامدهای گسترده دیگر، باعث شیوع بیماری‌ها، سوءتغذیه و ترک تعلیم کودکان شده است.
نورالله هشت ساله و برادرش ثناالله، روزهای خود را به جای رفتن به مکتب، با حمل بشکه‌های زردرنگ روی گاری در کوچه‌های خاکی کابل برای گرفتن آب می‌گذرانند؛ وضعیتی که بحران عمیق آب در افغانستان را نشان می‌دهد.
این خانواده ۱۳ نفره که زمانی از چاه خود آب دریافت می‌کردند، پس از خشک شدن چاه شان مجبور شده‌اند در صف‌های نل‌های عمومی بایستند یا پول جمع کنند تا از تانکرهای گران‌قیمت آب بخرند.
شبکه تحلیلگران افغانستان، پیشتر در گزارشی هشدار داد که منابع آب زیرزمینی کابل ممکن است تا سال ۲۰۳۰ به اتمام برسد و دیگر شهرهای افغانستان نیز در معرض خشک شدن هستند.
این بحران چالش‌های اقتصادی خانواده‌ها را عمیق‌تر کرده است، زیرا خانواده‌های فقیر تا ۳۰ درصد درآمد خود را صرف خرید آب تانکری می‌کنند، در حالی که ثروتمندان چاه‌های خصوصی عمیق‌تری می‌زنند.
نورالله که مبتلا به بیماری صرع است به رویترز گفت یک بار هنگام برداشتن آب دچار تشنج شد و بیهوش شد. برادرش افزود: «گاهی سه ساعت در صف می‌ایستیم. وقتی گرما زیاد می‌شود، سرگیجه می‌گیریم.»
پدرشان، اسدالله ۴۲ ساله که مغازه‌دار است، می‌گوید هیچ چاره‌ای ندارد. او گفت: «از صبح تا غروب، فرزندانم شش یا هفت بار دنبال آب می‌روند.»
اسدالله می‌گوید که کودکانم «گاهی گریه می‌کنند و می‌گویند دیگر نمی‌توانند آب ببرند، اما چاره دیگری نداریم.» و گفت: «اگر آب کافی داشتیم، فرزندانم لازم نبود تمام روز بدوند، آن‌ها می‌توانستند به مکتب بروند.»
کمبود آب درآمد او را نیز کاهش داده است. در روزهای عادی، او ۲ تا ۳ دالر درآمد دارد، اما اغلب مغازه را می‌بندد تا به پسرانش در حمل بار کمک کند.
سپری، همسر اسدالله، می‌گوید همسرش دچار زخم معده شده و خودش به یک عفونت باکتریایی مبتلا شده است که با آب ناسالم مرتبط است.
سپری به رویترز می‌گوید: «من آب را دو بار قبل از دادن به کودکان جوش می‌آورم، اما هنوز هم مشکل ادامه دارد.»
جمعیت کابل طی دو دهه گذشته از شش میلیون نفر فراتر رفته است، اما سرمایه‌گذاری اندکی در زیرساخت‌های آب صورت گرفته است. جنگ بخش زیادی از شبکه تامین آب را خراب کرده و ساکنان را وابسته به چاه‌ها یا تانکرهای گران کرده است.
محمد آصف ایوبی ۵۲ ساله گفت بیش از ۳۸۰ خانواده در محله او با وضعیت مشابهی روبه‌رو هستند. او افزود: «حتی چاه‌هایی که ۱۲۰ متر عمق داشتند، خشک شده‌اند.»
خشکسالی‌ها و بارش‌های نامنظم برف‌هایی را که روزگاری منابع آب کابل را تامین می‌کردند، محدود کرده و رودخانه‌ها را خشک کرده است.
نجيب‌الله صدیق، پژوهشگر آب مستقر در آلمان گفت: «کابل یکی از مناطق با بیشترین تنش آبی است.»
پیشتر رزا اوتونبایوا، نماینده ویژه سازمان ملل در افغانستان، به شورای امنیت سازمان ملل هشدار داد که خشکسالی‌ها، شوک‌های اقلیمی و مهاجرت ناشی از آن، کابل را به نخستین پایتخت مدرن تبدیل خواهد کرد که «در عرض چند سال» آب آن تمام خواهد شد.
