آصف درانی، نماینده پیشین پاکستان در امور افغانستان، نوشت که از سرگیری مذاکرات استانبول میان «رژیم طالبان» و هیئت پاکستان یک تحول مثبت است. آقای درانی گفت که باید برای رژیم طالبان کاملاً روشن شده باشد که میان تیتیپی و پاکستان، یکی را انتخاب کند.
آصف درانی پنجشنبه، هشتم عقرب در یادداشتی در حساب اکس خود نوشت از سرگیری مذاکرات، انعطافپذیری پاکستان را در حل اختلافات نشان میدهد.
این دیپلومات پیشین پاکستان با اشاره بر گزینش طالبان افغان میان تحریک طالبان پاکستانی (تیتیپی) و دولت پاکستان گفت: «آنها نمیتوانند با خرگوش بدوند و با سگ شکار کنند.»
منابع پیشتر گفتند که مذاکرات میان هیئتهای طالبان افغان و دولت پاکستان پس از ظهر پنجشبنه در استانبول از سر گرفته میشود. این مذاکرات پس از سه روز چانهزنی بینتیجه پایان یافته بود.
هیئت پاکستانی خواستار تعهد کتبی طالبان افغان مبنی بر عدم حمایت و پناه دادن به تیتیپی در خاک افغانستان شده است؛ امری که هیئت طالبان افغان از انجام آن خودداری کرده بود.
خبرگزاری رویترز به نقل از سه منبع آگاه گزارش داد که پاکستان و طالبان مذاکرات برای پایان اختلافها در استانبول را از سر میگیرند. یک روز پیش پاکستان رسما اعلام کرده بود که مذاکرات استانبول پایان یافته است. با این حال ترکیه تلاش کرد آتشبس نشکند و دو طرف سر میز مذاکره برگردند.
رسانه پاکستانی جیونیوز روز پنجشنبه نوشت که اسلامآباد به درخواست ترکیه با از سرگیری مذاکرات با طالبان افغان موافقت کرده است.
این شبکه نوشت که هیئت پاکستانی آماده بازگشت به اسلامآباد بود، اما اکنون اقامت خود در استانبول را برای ادامه مذاکرات تمدید میکند.
در این گزارش آمده که پاکستان تصمیم گرفت گفتوگو با طالبان را از سر بگیرد تا بار دیگر «فرصتی برای برقراری صلح داده شود.»
در این گزارش درباره اینکه مذاکرات طالبان و پاکستان چه زمانی از سر گرفته خواهد شد، چیزی نیامده، اما برخی رسانههای داخلی افغانستان نوشتند که هیئتهای دو طرف روز پنجشنبه به میز مذاکره بازمیگردند.
سخنگویان طالبان تاکنون به طور رسمی درباره آغاز مجدد مذاکرات چیزی نگفتهاند.
مذاکرات طالبان و پاکستان که چهار روز متوالی در این هفته در استانبول با میانجیگری قطر و ترکیه انجام شد، روز سهشنبه به بنبست رسید.
پاکستان و طالبان همدیگر را مقصر شکست مذاکرات دانستهاند.
۱۹ روز پس از درگیریهای شدید مرزی میان طالبان و پاکستان، گذرگاههای کلیدی میان دو کشور همچنان بسته هستند. این نخستینبار نیست که مرزهای مشترک در سایه تنشهای سیاسی و درگیریهای نظامی بسته میشوند اما شدت و دوام بحران نشان از بحرانی عمیقتر در روابط بازرگانی و امنیتی دو کشور دارد.
پاکستان همچنان مهمترین شریک بازرگانی و ترانزیتی افغانستان به شمار میرود، اما تنشهای فزاینده بر سر حضور و فعالیت گروه تحریک طالبان پاکستانی در خاک افغانستان، موجب بازنگری راهبردی طالبان در سیاست تجارت خارجی شده است.
در پی این تنشها، طالبان کوشیدهاند وابستگی استراتژیک افغانستان به مسیرهای تجارتی پاکستان و دسترسی از طریق بنادر این کشور به آبهای آزاد را کاهش دهند. در نتیجه، طی بیش از یک سال گذشته، ساختار تجارت خارجی افغانستان دستخوش تغییرات چشمگیر شده است.
به گفته مقامهای اتاق تجارت و صنایع افغانستان، حجم تجارت و ترانزیت کشور از مسیر بنادر چابهار و بندرعباس تا ۹۰ درصد افزایش یافته، در حالی که تجارت از مسیرهای پاکستان – بهویژه بندر کراچی و گذرگاه واگه – حدود ۴۰ درصد کاهش را نشان میدهد.
این تغییر جهت در سیاست تجارتی افغانستان بیانگر آن است که تلاشهای طالبان برای کاهش وابستگی ساختاری به پاکستان تا حد زیادی به ثمر نشسته است. افزون بر آن، برای نخستینبار در بیش از دو دهه اخیر، شماری از کشورهای آسیای میانه در میان ۱۰ شریک برتر تجاری افغانستان قرار گرفتهاند؛ نشانهای از تغییر تدریجی توازن تجاری کشور در سطح منطقه.
با این حال، علیرغم این تحولات، پاکستان همچنان جایگاه محوری خود را در تجارت و ترانزیت افغانستان حفظ کرده است. تداوم بستهماندن مرزها در پی تنشهای سیاسی و امنیتی میان کابل و اسلامآباد، پیامدهای سنگین اقتصادی بر بازرگانان، صنایع، و معیشت مردم افغانستان برجای گذاشته و خطر تعمیق بحران اقتصادی در مناطق مرزی را افزایش داده است.
بازارهای اصلی صادرات افغانستان در سال ۲۰۲۵
بر اساس گزارش تازه بانک جهانی، در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ میلادی، مجموع صادرات افغانستان با رشد ۹.۴ درصدی نسبت به سال گذشته به ۵۴۸.۴ میلیون دالر رسیده است.
بر مبنای آمارهای موجود پاکستان و هند به ترتیب بزرگترین بازارهای صادراتی افغانستان را تشکیل می دهند.
چند نکته کلیدی در گراف بالا نیازمند تحلیل عمیقتر است.
نخست، میزان صادرات افغانستان به پاکستان در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ میلادی در مقایسه با دوره مشابه سال گذشته، ۳ درصد کاهش یافته است. در سال گذشته، پاکستان ۴۴ درصد از کل صادرات افغانستان را به خود اختصاص داده بود، اما امسال کاهش صادرات زغالسنگ و تشدید تنشهای مرزی میان دو کشور از عوامل اصلی این افت به شمار میرود.
دوم، صادرات افغانستان به هند در همین بازه زمانی ۳۰ درصد افزایش نشان میدهد. این رشد بیانگر گسترش نقش بنادر چابهار و بندرعباس ایران در ترانزیت کالاهای افغانستان است؛ مسیری که طالبان در چارچوب سیاست کاهش وابستگی تجاری به پاکستان، بر تقویت آن تأکید کردهاند.
سوم، حضور قزاقستان و اوزبیکستان در میان بازارهای مهم صادراتی افغانستان، تحولی قابل توجه در ساختار تجارت خارجی کشور محسوب میشود. این تغییر نشاندهنده افزایش تدریجی تعاملات تجاری افغانستان با کشورهای آسیای میانه و تنوعیابی جغرافیای صادراتی است.
در نهایت، باید تأکید کرد که پاکستان همچنان نقش محوری در ترانزیت منطقهای افغانستان دارد. این کشور نه تنها بزرگترین مقصد کالاهای صادراتی افغانستان است، بلکه مسیر اصلی انتقال بخشی از صادرات افغانستان به هند، ترکیه، امارات متحده عربی و سایر کشورهای خاورمیانه و اروپا نیز بهشمار میرود. بخش قابل توجهی از کالاهای صادراتی افغانستان از طریق بنادر کراچی، بندرعباس و چابهار به بازارهای جهانی میرسد. بنابراین، با وجود تلاشها برای متنوعسازی مسیرهای تجاری، سهم پاکستان در حوزه ترانزیت افغانستان همچنان تعیینکننده و استراتژیک باقی مانده است.
کشورهای عمده صادرکننده به افغانستان
تحول در ساختار تجارت خارجی افغانستان نهتنها در بخش صادرات بلکه در ترکیب کشورهای عمده صادرکننده به افغانستان نیز مشهود است. بر اساس آمار بانک جهانی، میزان واردات افغانستان در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ با افزایش ۲۸ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته به ۵.۳ میلیارد دالر رسیده است. این رشد بیانگر افزایش تقاضای داخلی و وابستگی فزاینده اقتصاد افغانستان به کالاهای وارداتی است.
در میان صادرکنندگان، ایران همچنان بزرگترین تأمینکننده کالا به افغانستان باقی مانده است. اما جایگاه دوم که پیشتر در اختیار پاکستان بود، اکنون به امارات متحده عربی رسیده است. در کنار این دو کشور، ترکمنستان، ازبیکستان و قزاقستان نیز در میان ده صادرکننده برتر قرار گرفتهاند؛ نشانهای از تغییرات ساختاری و گسترش تعاملات افغانستان با کشورهای شمال منطقه.
کاهش واردات از پاکستان میتواند نشاندهنده کاهش نقش این کشور در دسترسی به بازارهای آسیای میانه از مسیر افغانستان باشد. در مجموع، تلاشهای طالبان برای متنوعسازی مسیرهای تجارتی و ترانزیتی تاحدی موفق بوده است، اما واقعیت این است که پاکستان همچنان کلیدیترین مسیر ترانزیتی افغانستان به آبهای آزاد و بازارهای خاورمیانه محسوب میشود.
پیامدهای اقتصادی تنشهای مرزی طالبان و پاکستان
با گذشت ۱۹ روز از بستهماندن گذرگاههای اصلی میان دو کشور، زیان مستقیم اقتصادی ناشی از این وضعیت به بیش از ۱۲۲.۵ میلیون دالر رسیده است. با گذشت هر روز از بستهماندن گذرگاه، مردم افغانستان هزینههای بیشتر اقتصادی را متحمل خواهند شد.
طبق آمارهای بانک جهانی، در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵، ۴۱ درصد از ۵۴۸ میلیون دالر صادرات افغانستان به پاکستان اختصاص داشته که معادل ۲۲۴.۸ میلیون دالر است. با اوسط روزانه ۱.۵ میلیون دالر صادرات به پاکستان، بستهماندن مرزها طی ۱۹ روز حدود ۲۸.۵ میلیون دالر زیان به تجار افغان وارد کرده است. بیش از ۷۰ درصد صادرات افغانستان به پاکستان شامل محصولات زراعتی است که در روزهای اخیر بخش بزرگی از آن بهدلیل توقف حملونقل در مرزها فاسد شده است.
در مقابل، ۱۹ درصد واردات افغانستان از پاکستان تأمین میشود. با توجه به واردات ۵.۳ میلیارد دالری افغانستان، ارزش کالاهای وارداتی از پاکستان در پنج ماه نخست سال جاری حدود ۷۴۲ میلیون دالر برآورد میشود؛ معادل اوسط ۴.۹۵ میلیون دالر در روز.
بدینترتیب، صادرات پاکستان به افغانستان نیز در طول ۱۹ روز بستهبودن مرزها حدود ۹۴ میلیون دالر خسارت دیده و مردم افغانستان نیز به ارزش ۹۴ میلیون دالر کالا از دست داده و یا ناگزیر شدهاند با قیمتهای بالاتر خریداری کنند.
در مجموع، تنشهای مرزی میان دو کشور دستکم ۱۲۲.۵ میلیون دالر زیان مستقیم اقتصادی به همراه داشته است.
افزون بر آن، کمبود کالاهای اساسی، افزایش قیمتها و محدودیت در دسترسی به مواد خام، فشار مضاعفی بر مصرفکنندگان و تولیدکنندگان وارد کرده است؛ در حالیکه اثرات غیرمستقیم آن بر سرمایهگذاری و زنجیره تأمین گستردهتر از آمار موجود است.
تأثیر بستهبودن مرزها بر درآمد طالبان
براساس برآوردهای تازه، طالبان در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۵ حدود ۱.۵ میلیارد دالر درآمد داشتهاند؛ معادل ۷ درصد تولید ناخالص داخلی و نشانگر افزایش ۱۸ درصدی نسبت به سال گذشته.
منابع مالیاتی با رشد ۱۹.۸ درصدی در جایگاه نخست و درآمدهای گمرکی با ۱۹.۷ درصد افزایش در رتبه دوم قرار دارند که به ۴۲۵ میلیون دالر رسیدهاند. از آنجا که پاکستان بزرگترین بازار صادراتی و سومین شریک عمده وارداتی افغانستان است، تخمین زده میشود طالبان در پنج ماه نخست سال جاری ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون دالر از گذرگاههای مرزی با پاکستان درآمد داشتهاند. بستهماندن مرزها طی ۱۹ روز اخیر موجب کاهش ۱۹ تا ۲۵ میلیون دالری در این عواید طالبان شده است، نشانهای از آسیبپذیری مالی ساختار اقتصادی طالبان در برابر تحولات مرزی.
بازگشت تحریمهای چابهار و نقش راهبردی پاکستان
اسلامآباد بازگشایی گذرگاههای مرزی را مشروط به توافق با طالبان در زمینه مبارزه با گروههای تروریستی کرده است. با توجه به عمق اختلافات امنیتی، دستیابی به چنین توافقی در کوتاهمدت محتمل نیست. در نتیجه، مسیرهای تجارتی و ترانزیتی افغانستان از مسیر پاکستان به هند و آبهای آزاد بینالمللی همچنان در معرض بیثباتی سیاسی و امنیتی باقی خواهد ماند.
در این میان، ایران تنها مسیر جایگزینی بالقوه برای دسترسی افغانستان به بازار هند و آبهای آزاد است. با این حال، لغو معافیت تحریمی بندر چابهار از سوی ایالات متحده در چارچوب سیاست فشار حداکثری بر ایران، چشمانداز استفاده افغانستان از این مسیر را محدود کرده است. چابهار تا پیش از این بخشی از راهبرد واشنگتن برای توسعه افغانستان و تسهیل ورود کمکهای بینالمللی بود، اما بازگشت تحریمها موجب توقف سرمایهگذاری افغانها و تضعیف ظرفیت ترانزیتی این بندر شد.
در مقابل، پاکستان چابهار را تهدیدی برای منافع خود در افغانستان تلقی میکند، زیرا گسترش نقش ایران میتواند موقعیت انحصاری اسلامآباد بر مسیرهای تجاری افغانستان را تضعیف و نفوذ هند را در منطقه افزایش دهد. اکنون که چابهار دوباره تحت تحریم قرار گرفته، پاکستان بار دیگر به مسیر استراتژیک اصلی افغانستان برای دسترسی به آبهای آزاد و بازارهای جهانی بدل شده است.
با این حال، آینده تجارت و ترانزیت کشور مستلزم تغییر در رویکرد سیاسی و امنیتی طالبان است، رویکردی که باید از تقابل و انزوا فاصله گرفته و بر دیپلوماسی اقتصادی، همکاری منطقهای و تنوع مسیرهای تجاری متمرکز شود.تعامل سازنده با کشورهای منطقه، بهویژه پاکستان، کلید دستیابی افغانستان به مسیرهای پایدار تجارتی و ترانزیتی است.
حاکمان افغانستان باید بهجای تمرکز بر سیاست جایگزینی پاکستان، بر رویکرد همکاریمحور و منافع مشترک اقتصادی با همه کشورهای منطقه تأکید کنند. ظرفیت عظیم اقتصادی میان کشورهای آسیای جنوبی و میانه هنوز بهدلیل رقابتهای ژئوپولیتیکی و ناامنی منطقهای استفادهنشده باقی مانده است. بازتعریف مناسبات اقتصادی و امنیتی بر پایه همگرایی تجاری و توسعه مشترک میتواند راهی مطمئن برای دستیابی به ثبات و رشد پایدار در افغانستان و منطقه باشد.
نور جلال جلالی، وزیر صحت عامه اداره طالبان، و مصطفی کمال، وزیر صحت عامه پاکستان، در حاشیه نشست جهانی صحت در عربستان سعودی با یکدیگر دیدار و گفتوگو کردند. این دیدار چهارشنبه به میزبانی و میانجیگری فهد الجلاجل، وزیر صحت عامه عربستان سعودی، برگزار شد.
محور اصلی گفت وگوها تلاشهای مشترک برای ریشه کنی بیماری فلج اطفال در دو کشور عنوان شده است.
دو طرف ضمن قدردانی از پادشاهی عربستان به خاطر میزبانی این نشست و نقش آن در حمایت از دستور کار جهانی بهداشت، بر تعهد خود برای ادامه همکاری های مشترک در زمینه واکسیناسیون و ریشه کنی فلج اطفال تاکید کردند.
آنان همچنین بر هماهنگی بیشتر در کارزارهای آینده واکسیناسیون، آگاهیدهی در مناطق پرخطر، و ادغام واکسین فلج اطفال در برنامههای ملی ایمنسازی کودکان تاکید ورزیدند.
وزیر صحت عامه عربستان در این نشست گفت که کشورش همچنان از تلاشهای جهانی برای نابودی کامل فلج اطفال حمایت خواهد کرد.
این دیدار در حالی انجام میشود که روابط سیاسی اداره طالبان و پاکستان در هفتههای اخیر به شدت متشنج شده و گفتوگوهای دو طرف در استانبول بدون نتیجه پایان یافته است.
افغانستان و پاکستان از معدود کشورهایی در جهاناند که هنوز موفق به ریشه کنی کامل بیماری فلج اطفال نشده اند.
علیرضا بیکدلی، سفیر ایران در کابل، گفت که این هفته برای نخستینبار صادرات سوخت ایران به افغانستان از طریق خط ریل انجام شده است. او چهارشنبه در پیامی ویدیویی اظهار داشت که انتقال سوخت از مسیر ریلی، نقطهعطفی در همکاریهای اقتصادی دو کشور است.
مصطفی رضایی، مدیرعامل کنسرسیوم توسعه ریلی ایران–افغانستان، اعلام کرد که نخستین محموله شامل هزار و ۱۲۰ تُن گازوئیل در قالب ۲۰ واگن، در اوایل هفته جاری از مسیر خط آهن خواف–هرات و از گذرگاه ریلی «شمتیغ» وارد خاک افغانستان شده است.
به گفته رضایی، ورود نخستین قطار حامل سوخت به ایستگاه روزنک ولایت هرات، آغازگر مرحلهای تازه از روابط تجاری و اقتصادی میان دو کشور است.
او افزود که در مرحله نخست، این کنسرسیوم آمادگی دارد ماهانه بیش از ۳۰ هزار تن سوخت باکیفیت را از مسیر ریلی خواف–روزنک به افغانستان صادر کند.
مدیرعامل این کنسرسیوم تاکید کرد که حمل ریلی سوخت، وابستگی به مسیرهای جادهای را کاهش داده و با حذف توقفهای مرزی، موجب صرفهجویی در زمان و هزینههای بازرگانی خواهد شد.
رضایی خط آهن خواف -هرات را یکی از کریدورهای امن و راهبردی منطقه توصیف کرد و گفت که استفاده از این مسیر نهتنها حجم مبادلات دو کشور را افزایش میدهد، بلکه تامین پایدار سوخت و کالاهای اساسی افغانستان را نیز تضمین میکند و میتواند بر ثبات بازار انرژی، بهویژه در ولایت هرات، تاثیر مثبت بگذارد.
بر اساس آمار رسمی، در سال گذشته حدود ۶۰ هزار تن کالاهای صادراتی و ترانزیتی از طریق همین مسیر ریلی و گذرگاه مرزی شمتیغ از ایران به افغانستان منتقل شده است.
گذرگاه ریلی خواف–هرات با اتصال شبکه ریلی ایران به غرب افغانستان، نقش مهمی در پیوندهای ترانزیتی منطقه ایفا میکند. این مسیر بخشی از کریدور شرقی–غربی است که کشورهای چین، قرغیزستان، تاجیکستان، افغانستان، ایران، ترکیه و اروپا را بههم متصل میکند.
ایران از بزرگترین شرکای اقتصادی افغانستان است. حجم تجارت میان دو کشور نزدیک به چهار میلیارد دالر در سال است. مسدودشدن بنادر پاکستان به روی بازرگانان افغانستان، روابط تجاری و ترانزیتی با ایران را بیشتر از پیش گسترش میدهد.
صاحبان صنایع و مسئولان اتاق صنایع و معادن قندهار میگویند که پارک صنعتی قندهار با روند رو به رشد تعطیلی کارخانه رو به روست. به گفته آنها، در چهار سال گذشته از میان ۳۵۵ کارخانه، تنها ۱۳۰ کارخانه فعال اند که علت اصلی آن عمدتاً کمبود برق در قندهار است.
منابعی در اتاق صنایع و معادن قندهار روز چهارشنبه، هفتم عقرب، به افغانستان اینترنشنال گفتند در دوران جمهوریت، ۳۵۵ کارخانه در پارک صنعتی قندهار فعال بودند و پس از سقوط، ۲۲۵ کارخانه بزرگ و کوچک تعطیل شدند.
تنها ۱۰۰ کارخانه اندکی پس از به قدرت رسیدن طالبان و بقیه در جریان یک سال گذشته تعطیل شدند.
به گفته آنها، «برخی از این کارخانهها متعلق به مقامهای پیشین بودند که فعالیت خود را متوقف کردند یا ماشینآلاتشان را به ولایات دیگر انتقال دادند.»
صاحبان صنایع گفتند که کمبود برق را نمیتوانند با جنراتورها جبران کنند، زیرا هزینههایش بالاتر از توان اقتصادی آنها است.
شریفالله که صاحب کارخانه تولید لوله بود، گفت: «در این کارخانه حدود یک میلیون دالر سرمایهگذاری کرده بودم، اما حالا با کمبود برق مواجهیم. چهار یا پنج ساعت برق در روز برای ما کم است. از این رو، مجبور شدم کارخانهام را تعطیل کنم. در حکومت قبلی، کارخانهها بیشتر از دیگران به برق دسترسی داشتند، اما حالا نیازهای ما نادیده گرفته میشود.»
عبدالقدیر، صاحب یک کارخانه در قندهار نیز گفت که کمبود برق باعث شده شماری از کارخانهها از قندهار به ولایتهای کابل و هرات انتقال یابند.
به گفته او، «در کابل و هرات روزانه بین ۱۴ تا ۱۶ ساعت برق به کارخانهها داده میشود، اما به پارک صنعتی ما تنها ۴ ساعت برق میرسد. تمام تکیه ما بر برق بند کجکی است، اما در این فصل سال تولید برق آن کاهش مییابد.»
عبدالقدیر از اداره طالبان خواست که مشکل نبود برق در پارک صنعتی قندهار را جدی بگیرد.
شماری از صاحبان صنایع گفتند برای حل مشکل برق پارک صنعتی قندهار چندینبار تلاش کرده اند تا با هبتالله، رهبر طالبان، دیدار کنند، اما موفق به ملاقات با او نشدند.
