سخنگوی طالبان روز شنبه تایید کرد که خانوادههای مهاجران قبایلی به مناطق مرکزی افغانستان منتقل و برایشان اردوگاه ساخته شده است. قبلا افغانستان اینترنشنال در یک گزارش تحقیقی نوشته بود طالبان در ماه دلو ۱۴۰۳ دهها خانواده وابسته به طالبان پاکستانی را مخفیانه به غزنی منتقل کرده است.
سخنگوی طالبان روز شنبه پس از شکست مذاکرات با پاکستان در استانبول در یک نشست خبری آنلاین حاضر شد و درباره روابط با پاکستان و ناامنیهای این کشور توضیح داد.
آقای مجاهد در این نشست خبری گفت «امارت اسلامی آنعده از مهاجران قبایلی را که در نزدیکی خط دیورند ساکن بودند و از پاکستان هراس داشتند، خانههای آنان را از خط دیورند به مناطق مرکزی منتقل کرد و اردوگاههایی برایشان ساخت تا کنترولشان آسان و مطمین شود.»
او همچنین گفت که «داشتن اسلحه برای مهاجران قبایلی در افغانستان مطلقا ممنوع شده است.»
یافتههای افغانستان اینترنشنال نشان میدهد که در ماه دلو ۱۴۰۳ (جنوری ۲۰۲۵) پس از فشارها و حملات پاکستان، رهبران تحریک طالبان پاکستانی (تیتیپی) با انتقال برخی از خانوادههای خود بهطور مشروط موافقت کردند.
براساس این توافق، در ماه دلو ۱۴۰۳ طالبان دهها خانواده وابسته به تحریک طالبان پاکستان را بهصورت مخفیانه به «اردوگاههای مهاجران» غزنی منتقل کرد.
این افراد از اردوگاههایی در ولایتهای خوست و پکتیکا که در نزدیکی مرز پاکستان موقعیت دارد به ولایت مرکزی غزنی منتقل شدند.
منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند در این توافق، اداره طالبان پذیرفت که اعضای این خانوادهها انگشتنگاری نشوند، عکس آنها گرفته نشود و به هر خانواده حقوق ماهانه و هزینههای انتقال و تهیه وسایل خانه پرداخت شود.
یک منبع درگیر در انتقال خانوادههای بیجاگان وزیرستان به افغانستان اینترنشنال گفت: «خانوادهها با شرط حفظ حریم خصوصی و دریافت کمک مالی موافقت کردند.»
به گفته این منبع، در روند انتقال، اداره مهاجران، وزارت امور داخله، وزارت قبایل و وزارت اطلاعات طالبان مشارکت داشتند و توافق شد که به هر عضو خانواده مهاجر، ۴۰ دالر حقوق ماهانه، ۵۰۰ دالر برای انتقال، هزینه کرایه و هزینه خرید وسایل خانه در غزنی پرداخت شود.
یک منبع نزدیک به تیتیپی به افغانستان اینترنشنال گفت که رهبران خانوادههای وزیرستانی تحت نامهای مستعار ثبت شدند و در زمینه حقوق و امکانات، تنها کارتهای صادر شده توسط تیتیپی معتبر است.
حکومت طالبان برای خانوادههای جنگجویان وزیرستانی و دیگر اتباع خارجی، سه شهرک در ولایت غزنی ساخته است. یکی در منطقه ملکدین ولسوالی ناوه، دیگری در بیابان عطارباغ در گُلکوه ولسوالی قرهباغ، و سومی در منطقه دشت کابلی ولسوالی واغظ.
این شهرکها یکطبقه و مستحکم هستند و ساخت مدرسهها، مکتبها، مراکز صحی و سیستم آبرسانی برای آن طراحی شده است.
با این حال، از مدتها پیش دور این شهرکها سیم خاردار کشیده شده، زیرا خانوادههای بیجاشدگان وزیرستانی از رفتن به این اردوگاهها خودداری کردند.
قرار بود خانوادههای جنگجویان وابسته به حافظ گل بهادر و تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) از ولایت خوست و پکتیکا، به این اردوگاهها منتقل شوند.
با این حال تاکنون تنها شماری از خانوادههای مربوط به قبایل محسود و داور وابسته به تیتیپی به اردوگاه قرهباغ رفتهاند.
یافتههای تازه افغانستان اینترنشنال از غزنی نشان میدهد که برخی از این خانوادهها دوباره به خوست و پکتیکا بازگشتهاند.
بر اساس توافق انتقال خانوادههای تحریک طالبان پاکستان، امنیت این اردوگاهها قرار است توسط خود تحریک طالبان پاکستانی تامین شود و آنها نیروی نگهبان و ساختار اداری ویژه خود را داشته باشند.
یک منبع در کابل به افغانستان اینترنشنال گفت که این انتقال هیچ تاثیری بر وضعیت امنیتی مناطق قبایلی نداشته، زیرا «این خانوادهها بهدلیل فشار بر سراجالدین حقانی، وزیر داخله طالبان، منتقل شدند. این یک اقدام نمایشی و حسابشده بود که بیشتر جنبه ظاهری داشت.»و گفتوگو وجود ندارد.
رحمتالله حماد، رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان در زابل گفت اصلاح جامعه در آموختن و به کارگیری سیرت نهفته است.
این مراسم با حضور مقامهای محلی طالبان و روحانیون برگزار شد.
طالبان پیش از این نیز بارها امتحان سیرتالنبی را در زندانها، دانشگاهها و مکتبها برگزار کرده است.
بررسیهای افغانستان اینترنشنال نشان میدهد کتابی که به نام «سیرتالنبی» توسط طالبان چاپ و به گستردگی توزیع شده، حاوی اطلاعات نادرست درباره رویدادهای تاریخی افغانستان است.
در این رساله تعداد نیروهای ناتو و امریکا در افغانستان ۷۸۱ هزار نفر اعلام شده است. این در حالی است که آمار رسمی، اوج حضور این نیروها را در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱۴۰ هزار نفر گزارش کرده است.
محتوای این رساله برخلاف نام آن، به روایت طالبانی از رویدادهای تاریخی افغانستان در سی سال گذشته اختصاص یافته است. در این رساله آمده که «علمای امت بالاتفاق با استباط از نصوص شرعی اقامه و برقراری حکومت اسلامی را نه تنها یک حق ثابت برای امت دانسته، بلکه ساختن حکومت اسلامی بر ذمه مسلمانان بهعنوان یک وجیبه دینی فرض و لازم است.»
بخشی از این رساله به سوالاتی درباره بنیانگذار طالبان، رهبران این گروه، «مکلفیت مسلمانان در قبال حکومت اسلامی»، اهداف طالبان، تعداد کشتگان نیروهای بینالمللی در افغانستان و... اختصاص داده شده است.
