ترامپ می‌گوید امریکا در اجلاس گروه ۲۰ در آفریقای جنوبی شرکت نخواهد کرد

کارولین استیج اولسن، وزیر امور دیجیتال دنمارک، جمعه ۱۶ عقرب گفت: «آنچه به‌اصطلاح شبکه‌های اجتماعی نامیده می‌شود با دزدیدن زمان، کودکی و سلامتی فرزندان ما توسعه پیدا می‌کند و ما اکنون جلو آن را می‌گیریم.»

اکثریت احزاب حاضر در پارلمان اعلام کردند حتی پیش از رای‌گیری رسمی از این طرح حمایت خواهند کرد.

بنا بر اعلام دولت، کودکان دنمارکی از پلتفرم‌های اسنپ چت، یوتیوب، اینستاگرام و تیک تاک، بیشترین استفاده را می‌کنند.

بر اساس تحلیلی که اداره رقابت و حمایت از مصرف‌کننده دنمارک در فبروری امسال منتشر کرد، جوانان در این کشور شمال اروپا به‌طور متوسط هر روز دو ساعت و ۴۰ دقیقه در شبکه‌های اجتماعی وقت می‌گذرانند.

پیشتر نیز برخی کشورها محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های مشابهی وضع کردند؛ از جمله استرالیا که سال گذشته استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای کودکان زیر ۱۶ سال را ممنوع کرد.

این پژوهش به‌وسیله متخصصان نورولوژی از دانشگاه لاتروب و نهاد تحقیقاتی «ویسترن هلت» انجام شده و داده‌های به‌دست‌آمده از ۲۰۴ کشور را در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۱ مورد تحلیل قرار داده است.

بر اساس این مطالعه، سبک‌های زندگی مدرن که با استرس، بی‌تحرکی، مصرف الکل و کافئین و خواب با کیفیت پایین همراه هستند، همچنان از عوامل اصلی افزایش شیوع سردرد به شمار می‌روند.

همچنین، همه‌گیری کووید-۱۹ چالش‌های تازه‌ای را به وجود آورده است؛ به‌طوری‌که بیماران پس از ابتلا به ویروس کرونا یا پس از واکسیناسیون، از بروز سردردهای حاد یا مزمن گزارش داده‌اند.

در گزارش آمده است: «این مشکلات تازه مرتبط با سردرد، همراه با افزایش استرس روانی، اختلال در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و عوامل اجتماعی، ممکن است مسئله‌ای را که پیش‌تر نیز بحرانی بود، پیچیده‌تر کرده باشند.»

مطالعه همچنین نشان داد که زنان بین سنین ۳۰ تا ۴۴ سال و افرادی که در کشورهای با درآمد بالا زندگی می‌کنند، به‌صورت نامتناسبی از این اختلالات رنج می‌برند.

پروفسور تیسا ویجراتنه، نویسنده اصلی پژوهش، اظهار داشت که با وجود پیشرفت‌ها در زمینه تشخیص و درمان، احتمال کاهش شیوع جهانی اختلالات سردرد به‌دلیل تداوم عوامل خطر و دسترسی محدود به مراقبت حرفه‌ای سلامت، اندک است.

او گفت: «استفاده محدود از مراقبت حرفه‌ای سلامت و تکیه بیش از حد بر درمان‌های بدون نسخه، همچنان مانع پیشرفت می‌شود.»

وی خواستار اجرای سیاست‌های هدفمندانه‌تر و افزایش بودجه سلامت شد.

پژوهشگران در این مطالعه بر ضرورت فوری اولویت دادن به اختلالات سردرد در دستورکارهای جهانی سلامت تأکید می‌کند.

واتسون در سال ۱۹۶۲ همراه با دو دانشمند دیگر فرانسیس کریک و موریس ویلکینز، به‌خاطر کشف ساختار مارپیچ دوگانه دی‌ان‌ای جایزه نوبل را دریافت کرد.

این ساختار از دو رشته تشکیل می‌شود که به دور یکدیگر می‌پیچند و شکلی شبیه نردبانی بلند و مارپیچی پدید می‌آورند.

این کشف راه را برای پیشرفت‌های نوینی همچون تغییر ژنتیکی موجودات زنده، درمان بیماری‌ها از طریق وارد کردن ژن‌ها به بدن بیماران، شناسایی بقایای انسانی و مجرمان از روی نمونه‌های دی‌ان‌ای و ردیابی تبار خانوادگی گشود.

اگرچه واتسون دیگر هیچ کشف علمی به آن بزرگی انجام نداد، اما در دهه‌های بعد کتاب‌های درسی تأثیرگذار و خاطرات پرفروشی نوشت.

جنجال‌های نژادی و سقوط حرفه‌ای

در سال ۲۰۰۷، مجله «ساندی تایمز» لندن از قول او نوشت که نسبت به آینده آفریقا بدبین است، زیرا «سیاست‌های اجتماعی ما بر این فرض استوار است که هوش آنها مانند ماست، در حالی که همه آزمون‌ها نشان می‌دهد چنین نیست.»

او گفته بود: «من امیدوارم همه برابر باشند، اما کسانی که با کارمندان سیاه‌پوست سر و کار دارند، می‌دانند که این درست نیست.»

این سخنان موجی از خشم بین‌المللی برانگیخت. واتسون عذرخواهی کرد، اما از سمت خود به‌عنوان رئیس آزمایشگاه مشهور «کولد اسپرینگ هاربر» در نیویارک تعلیق و یک هفته بعد بازنشسته شد.

در مستندی تلویزیونی در سال ۲۰۱۹ وقتی از او پرسیدند آیا دیدگاهش تغییر کرده، پاسخ داد: «نه، اصلا.» در نتیجه، همان آزمایشگاه تمام عناوین افتخاری او را لغو کرد و گفت اظهاراتش «غیرقابل قبول» است.

زندگی شخصی و آغاز علاقه به علم

جیمز واتسون در ۶ اپریل ۱۹۲۸ در شیکاگو در خانواده‌ای کتاب‌دوست، طبیعت‌گرا و دموکرات به دنیا آمد. از پدرش علاقه به پرنده‌شناسی و از او بیزاری از باورهای غیرعلمی را به ارث برد.

او کودکی نابغه بود و در ۱۵ سالگی با بورس تحصیلی وارد دانشگاه شیکاگو شد، در ۱۹ سالگی فارغ‌التحصیل و در ۲۲ سالگی دکترای خود را از دانشگاه ایندیانا گرفت.

در ۱۷ سالگی با خواندن کتابی درباره ژن‌ها، به این نتیجه رسید که «اگر ژن اساس زندگی است، پس باید آن را بشناسم»؛ تصمیمی که مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

او در سن ۲۴ سالگی موفق به کشف ساختار مارپیچ دی‌ان‌ای شد.

جیمز واتسون در سال ۲۰۱۴ مدال طلای نوبل خود را به حراج گذاشت و ۴٫۷ میلیون دالر فروخته شد، هرچند بعدا به او بازگردانده شد.

در فهرست حکم بازداشت دادستانی استانبول، نام وزیر امنیت مرزی، رئیس ستادکل ارتش، فرمانده نیروی دریایی اسرائیل و بیش از ۳۰ مقام دیگر اسرائیلی نیز درج شده است.

دادستانی کل استانبول در بیانیه‌ای اعلام کرد: «حکومت اسرائیل تاکنون به‌طور سیستماتیک در غزه مرتکب جنایت‌های گسترده‌ای از جمله نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت شده است که در نتیجه آن هزاران نفر، از جمله زنان و کودکان، جان خود را از دست داده‌اند، هزاران تن دیگر زخمی شده‌اند و مناطق مسکونی غیرقابل استفاده گشته است.»

دادستانی کل با اشاره به تخریب زیرساخت‌ها، محاصره کامل غزه، ممنوعیت ورود کمک‌های حیاتی به این منطقه، حمله نیروهای دریایی اسرائیل به کشتی‌های حامل کمک‌های ضروری به غزه وغیره گفته است که بر پایه شواهد و مدارک موجود، مشخص شده است که شماری از مقامات حکومت اسرائیل در «جنایات علیه بشریت و نسل‌کشی» در غزه مسئولیت کیفری دارند.

در پایان بیانیه آمده است: «با توجه به اینکه متهمان در حال حاضر در خاک ترکیه حضور ندارند و دستگیری آنان ممکن نیست، به درخواست دادستانی کل استانبول، دادگاه کیفری استانبول در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۲۵ برای ۳۷ مظنون از جمله بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل؛ اسرائیل کاتز، وزیر دفاع» و شمار دیگری از مقامات ارشد اسرائیل، طبق قانون جزای ترکیه در خصوص «جنایات علیه بشریت و نسل‌کشی » حکم بازداشت صادر کرده است.

سازمان ملل افزود: «تقریبا ۹۰ درصد از این درخواست‌های ردشده از سوی بیش از ۳۰ سازمان غیردولتی محلی و بین‌المللی ارائه شده بودند. بیش از نیمی از آن‌ها به این دلیل رد شدند که سازمان‌های مذکور مجوز ورود اقلام امدادی به غزه را نداشتند.»

به‌رغم آتش‌بس شکننده میان نیروهای حماس و ارتش اسرائیل، دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل (اوچا) همچنان گزارش‌هایی از فعالیت‌های نظامی دریافت می‌کند.

فرحان حق گفت: «انفجارهای مداوم ساختمان‌های مسکونی هر روز در چندین منطقه گزارش می‌شود، جایی که ارتش اسرائیل هنوز حضور دارد.»

آوارگی جمعی در سراسر غزه همچنان در جریان است و از زمان آتش‌بس تاکنون بیش از ۶۸۰ هزار نفر از مناطق جنوبی به مناطق شمالی رفته‌اند.

اما فرحان حق گفت که «بسیاری از خانواده‌های آواره تمایل دارند در محل فعلی خود بمانند، زیرا تخریب گسترده، نبود جایگزین، و تداوم ناامنی و نبود خدمات در مناطق اصلی‌شان باعث شده است بازگشت برایشان ممکن نباشد.»