منابع رسمی پاکستانی به روزنامه اکسپرس تریبون گفتهاند که حملات ماه گذشته پاکستان در کابل، باعث تشدید نگرانی در بین صفوف طالبان شده و تاثیرات «روانی» بر رهبری و دستگاه امنیتی طالبان برجای گذاشته است. به گفته منابع، پاکستان منتظر تعاملات طولانی دیپلوماتیک با طالبان نخواهد ماند.
ارتش پاکستان در ۲۳ میزان سال جاری به چندین مواضع نظامی و پناهگاههای شبهنظامیان تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) در کابل حمله کرد.
این حمله که به عنوان قاطعانهترین اقدام پاکستان از زمان قدرتگیری طالبان در افغانستان تعبیر شده، پناهگاهها و تسهیلکنندگانی را هدف قرار داد که مسئول سازماندهی حملات اخیر در داخل پاکستان بودهاند.
منابع رسمی روز دوشنبه، ۳ قوس به اکسپرس تریبون گفتهاند که این حملات پاکستان، نوعی «بازدارندگی جدید» در میان طالبان ایجاد کرده است.
به گفته آنان، پس از این اقدام اسلامآباد، میزان حملات «تروریستی» به خاک پاکستان بهطور قابل توجهی کاهش یافته است.
یکی از مقامهای پاکستانی گفت: «پس از حملات کابل، نوعی ترس و احتیاط در میان صفوف طالبان دیده میشود. آنها اکنون میفهمند که پاکستان گروه تیتیپی یا هر گروه دیگری را هر جا پیدا کند هدف قرار خواهد داد حتا در داخل کابل.»
این مقام افزود که پس از حمله اخیر «تروریستی» در اسلامآباد، بلافاصله میانجیگران طالبان افغانستان بهطور پنهانی با مقامهای پاکستانی تماس گرفتند و خواستار کاهش تنش شدند. آنها گفتهاند که «هیچ دخالتی» در حمله انتحاری بیرون مجتمع قضایی در اسلامآباد نداشتهاند. او گفت: «این یک اقدام کاملا غیرمعمول بود. در رویدادهای قبلی، یا نگرانیهای پاکستان را رد میکردند یا تقصیر را متوجه جناحهای تیتیپی میساختند. اما این بار در پشت پرده اصرار داشتند که دخیل نبودهاند.»
به گفته منبع، دلیل این تغییر آن بود که رژیم طالبان از اقدام تلافیجویانه پاکستان بیم داشت. اکنون کابل میفهمد که اسلامآباد توان دسترسی و ظرفیت هدفگیری عمیق در خاک افغانستان را دارد.
مقامها گفتهاند که پس از حملات کابل، کاهش در شمار حملات تروریستی مشاهده شده است. هرچند هشدار میدهند که خطر بهکلی از بین نرفته، اما این کاهش بهعنوان نتیجه مستقیم بازدارندگی ناشی از آمادگی پاکستان برای هدف قرار دادن چهرههای کلیدی در داخل افغانستان دیده میشود.
مقامهای پاکستانی همچنین باور دارند که این حملات برخی شبکههای تیتیپی را مختل کرده و گروه را وادار به حالت تدافعی کرده است؛ امری که توانایی آن برای هماهنگی حملات بعدی را محدود کرده است.
منابع تأکید کردند که سیاست پاکستان اکنون روشن است: هر حمله آینده که از خاک افغانستان سرچشمه بگیرد با پاسخ «سریع و قاطع» مواجه خواهد شد.
یکی از مقامها گفت: «پاکستان منتظر تعاملات طولانی دیپلوماتیک نخواهد ماند. خط سرخ ما ساده است. اگر حمله دیگری رخ دهد، فوراً اقدام خواهیم کرد.»
مقامها نگرانیها درباره احتمال واکنش بینالمللی را نیز رد کردند و گفتند بسیاری از رهبران ارشد طالبان افغانستان هنوز در فهرست تحریمهای سازمان ملل قرار دارند و حکومتهای غربی از عدم اقدام طالبان علیه گروههای تروریستی فعال در داخل افغانستان ناراضاند.
اسلامآباد امیدوار است فشار تازه طالبان افغانستان را وادار کند تا روابط دیرینهشان با تیتیپی را بازنگری کنند. مقامهای پاکستانی میگویند فعلا به نظارت بر وضعیت امنیتی ادامه خواهند داد و «هر زمان و هر جا لازم باشد» پاسخ خواهند داد.
یک مقام ارشد گفت: «حملات کابل یک اقدام یکباره نبود. آنها نشانه یک دکترین جدید بود که اگر طالبان اقدام نکنند، پاکستان اقدام خواهد کرد.»
۲۵ نوامبر روز جهانی رفع خشونت علیه زنان است.
جنبش زنان «پنجره امید» در اعلامیهای به این مناسبت گفته است که زنان افغانستان چهار سال تحت شدیدترین اشکال خشونت، سرکوب و تبعیض سیستماتیک قرار داشتهاند.
طبق اعلامیه، علاوه بر محدودیتهای طالبان در چهار سال گذشته، خشونت خانگی افزایش یافته و سازوکارهای حمایت و دادخواهی در افغانستان لغو شدهاند.
این جنبش خشونتهای طالبان را جنایت علیه بشریت و آپارتاید جنسیتی دانسته و از جامعه جهانی خواسته حمایت از زنان و مدافعان حقوق آنان را تقویت کند و طالبان را پاسخگو سازد.
«حقوق زنان افغانستان زندانی شده است»
اعضای جنبش فانوس آزادی زنان افغانستان در کویته پاکستان نیز با ایستادن پشت میلههای زندان نمادین گفتهاند: «حقوق زنان افغانستان زندانی شده است؛ خشونت را متوقف کنید.»
این زنان معترض میگویند که این اقدام نمادین، بازتابدهنده وضعیت وخیم زنان افغانستان تحت حاکمیت طالبان است؛ جایی که محرومیت از آموزش، ممنوعیت کار، خشونت سیستماتیک، آزار، شکنجه و تبعیض ساختاری به واقعیت روزمره تبدیل شده است.
جنبش فانوس آزادی زنان افغانستان میگوید آپارتاید جنسیتی یک بحران انسانی و جنایت علیه بشریت است و جامعه جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.
این درحالی است که وضعیت حقوق بشری زنان در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، با محدودسازی گسترده آزادیهای فردی، محرومیت از حق آموزش و حذف آنان از عرصههای اجتماعی، به یکی از نگرانکنندهترین بحرانهای جهان تبدیل شده است.