عبدالکبیر، وزیر امور مهاجرین طالبان، روز جمعه در یک مدرسه جهادی در ولایت پکتیا از جامعه جهانی خواست در امور داخلی اداره طالبان مداخله نکند. او تهدید کرد که که اگر جهان می‌خواهد از افغانستان آسیبی نبیند، باید به درخواست‌های طالبان توجه کند.
عبدالکبیر گفت یکی از مطالبات طالبان این است که جهان در اداره این گروه دخالت نکند. او تصریح کرد که اگر جامعه جهانی می‌خواهد طالبان با آن کنار بیاید و «از افغانستان به آن‌ها مشکلی ایجاد نشود»، جهان نیز باید با حاکمان کنونی کابل کنار بیاید.
این چهره شناخته‌شده اداره طالبان با اشاره به درخواست‌های جامعه جهانی از اداره طالبان در چهار سال گذشته، گفت: «ما به‌خاطر خوشحالی شما نمی‌توانیم یک سپاره قرآن کریم را کم کنیم و در قوانین خود یهودیت و نصرانیت را داخل کنیم.»
جامعه جهانی همواره از طالبان خواسته است که به حقوق بشر، به ویژه حقوق زنان و دختران، حقوق اقوام و اقلیت‌های قومی و مذهبی احترام بگذارد و حکومت فراگیر ملی تشکیل دهد. اداره طالبان پیوسته این مطالبات را «مداخله در امور داخلی» افغانستان خوانده است.
اخیرا برخی کشورها در نشست شورای امنیت سازمان ملل بار دیگر بر ضرورت رعایت حقوق بشر و ایجاد حکومت همه‌شمول در افغانستان تأکید کردند.
عبدالکبیر در بخشی از صحبت‌هایش با اشاره به تنش‌های اخیر میان طالبان و پاکستان گفت: «دشمن را زور می‌دهد که چرا در افغانستان جنگ قومی و تنظیمی نیست.» به گفته او، دشمنان طالبان از آرام‌بودن وضعیت در افغانستان ناراضی‌اند.
عبدالکبیر بدون نام‌گرفتن از پاکستان از کشورها خواست به حریم و حاکمیت افغانستان احترام گذاشته و به خاک افغانستان تجاوز نکنند.
انتقاد شدید از اخراج مهاجران
وزیر مهاجرین طالبان همچنین از سیاست‌های اخراج مهاجران در کشورهای همسایه انتقاد کرد و گفت مهاجران افغان «بار دوش هیچ کشوری نیستند». او در واکنش به اظهارات مقام‌های ایرانی و پاکستانی افزود: «آن‌ها کار و زحمت می‌کشند و کیسه‌بُری و تکدی‌گری نمی‌کنند.»
عبدالکبیر از مهاجران افغان خواست «بی‌عزتی مهاجرت» را نپذیرند و به کشور بازگردند.
او در بخش دیگری از سخنانش گفت که طالبان را نمی‌توان به «پکتیاوال، قندهاری، شمال یا جنوب» تقسیم کرد.
عبدالکبیر خطاب به کشورهایی که از آنان به عنوان «دشمن» یاد کرد، گفت: «وقت خود را صرف این کارها نکنید. امریکا در ۲۰ سال نتوانست بین ما درز بیندازد که پول داشت و دالر مصرف می‌کرد؛ تو با فقر و تنگ‌دستی چگونه می‌توانی؟»
