روزنامه بارومترن اوتی چاپ سویدن میگوید که ۵۰ مترجم همکار نیروهای این کشور هنوز در افغانستان باقی ماندهاند و استکهلم به آنها پشت کرده است. این روزنامه از رها کردن این افراد در افغانستان تحت کنترول طالبان انتقاد کرده و خواستار انتقال آنها به سویدن شده است.
در سرمقاله این روزنامه که روز سهشنبه، ۲ جدی، منتشر شده، آمده است که حدود چهارونیم سال پس از سقوط حکومت پیشین افغانستان، طالبان قوانین سختگیرانهای را اجرا کرده و افغانهایی که با کشورهای غربی همکاری داشتهاند، همچنان با تهدیدهای جدی روبهرو هستند. نویسنده تاکید کرده است که مترجمان افغان در افغانستان جان خود را در خدمت منافع سویدن به خطر انداختهاند.
این روزنامه نوشته است که مترجمانی که در افغانستان با سویدن همکاری داشتهاند، حدود ۵۰ نفر اند و پذیرش آنها از نظر مهاجرتی اقدامی بزرگ به شمار نمیرود، اما از دید اخلاقی نشانه قدردانی از افرادی است که برای سویدن کار کردهاند.
این روزنامه یاداوری کرده که در دوره حکومت پیشین سویدن به رهبری حزب سوسیالدموکرات، این مترجمان به این کشور منتقل نشدند و استدلال حکومت وقت این بود که چنین اقدامی میتواند به مداخله سیاسی و بحران جدید مهاجرتی منجر شود؛ ادعایی که سرمقاله بارومترن اوتی آن را رد کرده است.
در ادامه آمده است که با وجود گذشت نزدیک به یک دوره کامل از فعالیت حکومت کنونی، پیشرفت قابل توجهی در این زمینه صورت نگرفته است. به نوشته بارومترن اوتی، روزنامه اکسپرسن گزارش داده که طرحی برای حل این موضوع در داخل دولت در دست بررسی بوده، اما این روند از سوی حزب دموکراتهای سویدن متوقف شده است.
سرمقاله به اظهارات پیشین یکی از نمایندگان پارلمان از حزب دموکراتهای سویدن اشاره کرده که مترجمان افغان را «شایسته آمدن به سویدن» دانسته، اما همزمان گفته است که ظرفیت پذیرش افراد بیشتر وجود ندارد.
این روزنامه تاکید کرده است که حضور نظامی سویدن در افغانستان از نظر اخلاقی و سیاسی اقدامی درست بوده و اکنون این کشور باید با پذیرش مترجمان افغان، مسئولیت خود در قبال افرادی را که در کنار نیروهای سویدنی کار کردهاند، تکمیل کند.
در فاصله ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ بیش از ۹۵۰۰ نفر از اعضای نیروهای مسلح سویدن در افغانستان حضور داشتند.
تمرکز اصلی سویدن در چارچوب ماموریت ناتو، تیم بازسازی ولایتی در مزارشریف در شمال افغانستان بود و سویدن از ۲۰۰۶ فرماندهی واحدهای این تیم را بر عهده داشت.
در یک گزارش رسمی سویدن آمده است که مسئولیت ملموس سویدن در شمال افغانستان، در چارچوب این تیم، چهار ولایت بلخ، جوزجان، سمنگان و سرپل را پوشش میداد.
آخرین نیروهای سویدنی در ۴ جوزای ۱۴۰۰ افغانستان را ترک کردند و به سویدن برگشتند.
عکس رسیده به افغانستان اینترنشنال نشان میدهد که مراسم فاتحه برای وی برگزار شده و از او به عنوان «قهرمان شهید» یاد شده است.
این منابع جانالله را ساکن قریه کوچيانو در ولسوالی مهمنددره ولایت ننگرهار معرفی کردند. گفته میشود که شماری از مقامهای محلی طالبان در مراسم فاتحه وی شرکت کردند.
این حمله روز ۱۹ عقرب رخ داد که در آن چهار مهاجم با یورش به این مرکز، سه نظامی پاکستانی را کشتند. مقامهای پاکستانی گفتند که دو تن از مهاجمان، افغان بودند.
در این حمله، مهاجمان با یک موتر بمبگذاریشده به دروازه اصلی دانشکده یورش بردند و با نیروهای امنیتی درگیر شدند. حکومت پاکستان بعداً اعلام کرد تمام مهاجمان کشته شدند.
پاکستان مدعی شد که این حمله از داخل افغانستان سازماندهی شده بود. وزارت اطلاعات و نشرات پاکستان در بیانیهای گفت: «حمله به دانشکده نظامی وانه در افغانستان طراحی و هدایت شده بود. این حمله در افغانستان توسط شهروند خارجی به نام زاهد برنامهریزی شد و نورولی محسود دستور انجام آن را صادر کرد.»
بیانیه افزود: «تمام مهاجمان که به دانشکده حمله کردند، شهروندان افغانستان بودند. تجهیزات مورد استفاده در این حمله نیز از افغانستان تامین شده بود که شامل سلاحهای امریکایی میشد.»
وزارت خارجه طالبان روز ۲۰ عقرب با صدور بیانیهای وقوع حملات در اسلامآباد و دانشکده وانه در وزیرستان جنوبی را شدیداً محکوم کرد. این گروه بارها حمله شبهنظامیان خارجی از افغانستان به پاکستان را رد کرده است.
اخیرا عاصم منیر، فرمانده نیروهای مسلح پاکستان مدعی شد که «۷۰ درصد» نیروهای تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی)، افغان هستند. او خطاب به اداره طالبان گفت که میان پاکستان و تیتیپی یکی را انتخاب کند.
