تعرفه ۲۵ درصدی جدید دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، بر کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی دارند، آینده سرمایه‌گذاری هند در بندر چابهار را با ابهام روبه‌رو کرده و دهلینو را میان ملاحظات راهبردی و فشار واشنگتن قرار داده است.
فارن پالیسی چهارشنبه اول دلو گزارش داد پروژه بندر چابهار که حاصل همکاری ایران، افغانستان و هند است، بار دیگر به یکی از نقاط حساس در تقاطع تحریم‌های امریکا و رقابت‌های ژئوپلیتیکی منطقه‌ای تبدیل شده است.
هند این بندر را مسیری کلیدی برای دسترسی به افغانستان و آسیای میانه می‌داند؛ مسیری که بدون عبور از خاک پاکستان امکان‌پذیر است.
دهلی نو در ثور ۱۳۹۵ توافقی را با ایران و افغانستان امضا کرد که بر اساس آن متعهد شد حدود ۵۰۰ میلیون دالر در توسعه بندر چابهار و زیرساخت‌های مرتبط، از جمله جاده و خط راه‌آهن تا مرز افغانستان، سرمایه‌گذاری کند.
هدف این طرح، تقویت پیوندهای تجاری هند با آسیای مرکزی و کاهش وابستگی به مسیرهای تحت کنترول پاکستان عنوان شد.
با این حال، فارین پالیسی می‌نویسد تحریم‌های امریکا علیه حکومت ایران از همان ابتدا مانعی جدی بر سر راه اجرای کامل این پروژه بوده است.
هرچند واشنگتن در مقاطعی برای ادامه فعالیت چابهار معافیت‌هایی صادر کرد، اما پس از خروج امریکا از توافق هسته‌ای ایران در سال ۲۰۱۸، فضای عدم اطمینان بر این پروژه حاکم شد.
طبق گزارش اکونومیک تایمز، پس از اعلام تعرفه‌های جدید دولت ترامپ، هند تعهد مالی فعلی خود در چابهار به ارزش ۱۲۰ میلیون دالر را به تهران منتقل کرده و به وزارت خزانه‌داری امریکا اطلاع داده است که قصد دارد فعالیت‌هایش را در این بندر کاهش دهد. معافیت تحریمی هند برای چابهار نیز قرار است در ماه آوریل به پایان برسد.
در مقابل، منابع دولتی هند در گفت‌وگو با ان‌دی‌تی‌وی این ادعا را رد کرده‌اند که دهلینو قصد خروج از چابهار را دارد. به گفته این منابع، «خروج از بندر گزینه نیست» و دولت هند در حال بررسی راه‌حل‌هایی برای حفظ پروژه و همزمان مدیریت فشارهای امریکا است.
فارین پالیسی تاکید می‌کند چابهار همچنان برای هند اهمیتی راهبردی دارد، زیرا این بندر تنها مسیر عملی دهلینو برای دسترسی به افغانستان و آسیای میانه به‌شمار می‌رود.
هند در سال‌های اخیر تلاش کرده حضور خود را در این مناطق افزایش دهد، اما نبود دسترسی زمینی مستقیم، دامنه مانور این کشور را محدود کرده است.
تحولات افغانستان نیز به این معادله بعد تازه‌ای داده است. به نوشته فارین پالیسی، افغانستان تحت حاکمیت طالبان اکنون از ثبات نسبی برخوردار است و روابطی رو به گسترش با هند دارد؛ موضوعی که می‌تواند نقش چابهار را در راهبرد منطقه‌ای دهلینو پررنگ‌تر کند.
در عین حال، هند گزینه‌های دیگری نیز در اختیار دارد. این کشور روابط خود با خاورمیانه، به‌ویژه امارات متحده عربی، را تقویت کرده و به ابتکارهایی مانند کریدور اقتصادی هند–خاورمیانه–اروپا و گروه آی۲یو۲ پیوسته است.
برخی تحلیلگران معتقدند این مسیرها می‌توانند بخشی از نیازهای راهبردی هند را بدون اتکا به چابهار تامین کنند.
با این حال، عقب‌نشینی از چابهار می‌تواند هزینه‌های سیاسی داخلی برای دولت هند داشته باشد. فارین پالیسی می‌نویسد سیاست‌های تعرفه‌ای و انتقادهای تند دولت ترامپ از هند، بخشی از پایگاه حزب حاکم بهاراتیا جاناتا را خشمگین کرده و هرگونه برداشت از عقب‌نشینی دهلینو در برابر فشار امریکا می‌تواند حساسیت‌برانگیز باشد.
هند در ماه‌های اخیر برای کاهش تنش با واشنگتن امتیازهایی داده است؛ از جمله کاهش واردات نفت از روسیه پس از تحریم‌های جدید امریکا. همین پیشینه باعث شده است تصمیم‌گیری درباره چابهار به موضوعی پیچیده‌تر از یک پروژه اقتصادی تبدیل شود.
به گزارش فارین پالیسی، دهلینو به‌جای خروج کامل از پروژه، احتمالا به‌دنبال سازوکارهای جدید تامین مالی یا مشارکت غیرمستقیم خواهد بود و همزمان تلاش می‌کند معافیت تحریمی فعلی را تمدید کند.
هرچند چشم‌انداز اولیه چابهار ممکن است دیگر دست‌یافتنی نباشد، اما ملاحظات راهبردی و سیاسی باعث شده است هند فعلا از کنار گذاشتن کامل این پروژه خودداری کند.
