محمد، یکی از کودکان قربانی که بهدلایل امنیتی با نام مستعار از او یاد شده، گفت طالبان سه بار او را بازداشت کرده و در زندان بادامباغ کابل مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته است.
این کودک گفت: «طالبان دستگیر ما کردند و ما را به زندان بادام باغ بردند. آنجا ۱۱ روز بندی بودیم. نان هیچ درست نبود. کارهای شان خراب بود. لتوکوب میکردند که دیگر کار نکنید. هر ساعت هر کدامشان گپهای خراب میزدند. هر کدام شان به موی آدم دست میزدند بسیار آدمای بد بودند. حال پس از ۱۱ روز آزاد شدیم. یک جای شاگردی میکنیم. به موی آدم به جان آدم دست میزدند هر کدامشان.»
طبق این گزارش، برخی از کودکان همچنین گفتند که طالبان آنها را از خیابانها بازداشت و به گونه اجباری و با وعده دروغین کمک، به دارالحفاظهای این گروه منتقل میکنند.
نوید، کودکی که با دو برادرش خریطهفروشی میکند و نانآور خانواده است، گفت پس از انتقال به دارالحفاظ طالبان، از آنجا فرار کرد. با این حال، ماموران طالبان او را دوباره با خشونت بازداشت و به این مرکز منتقل کردند.
او گفت: «هفته صد افغانی برای ما میدادند. گفتند کمک میکنند اما کمک نکردند. یک روز در نماز صبح از دارالحفاظ فرار کردم. یک روز دیگر وقتی که سر کار بودم برای جمع آوری آمدند. وقتی میخواستند در موتر من را بالا کنند باز فرار کردم و از موتر انداختم خود را. بعد دستم و پایم افگار شد و گیرم کردند.»
تلویزیون آمو نوشته است که برخی از کودکان گفتند که در دارالحفاظهای طالبان به آنها آموزشهای جهادی و دینی داده میشود و طالبان از آنها میخواهند که در آینده «جهاد کنند.»
شماری از این کودکان همچنین گفتند در زندانهای طالبان مورد ضربوشتم قرار گرفتهاند: «در زندان نفر زیاد بود مارا لتوکوب میکردند که کار نکنید ما شما را کمک میکنیم اما بعد از یک هفته که رها شدم هیچ کمکی نکردند.»
اداره طالبان تاکنون به این گزارش واکنش نشان نداده است. پیش از این نیز گزارشهایی از آزار جنسی در زندانهای طالبان منتشر شده است.
طالبان همچنین پس از بازگشت به قدرت، به روشهای مختلف تلاش کرده که ایدئولوژی جهادگرایی و تفسیر واپسگرایانه خود از دین را در میان نسل نو افغانستان ترویج کند. این گروه کارزار گستردهای را برای ایجاد مدارس جهادی در سراسر افغانستان راهاندازی کرده است؛ مراکزی به گفته نهادهای حقوق بشری طالبان به آنها به عنوان کانون سربازگیری خود میبیند.
کودکان کار در افغانستان از آسیبپذیرترین قشرهای جامعهاند. دههها جنگ و فقر گسترده، میلیونها کودک را برای کار و نانآوری به خیابان برده و در معرض خطرات متعدد قرار داده است.
طبق گزارشهای صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، از هر پنج کودک در افغانستان، دستکم یک نفر مجبور است که کار کند. یونیسف همچنین گفته است که دستکم دوونیم میلیون کودک در افغانستان بین سنین ۵ تا ۱۷ ساله، گرفتار کارهای خطرناکیاند که سلامت و آینده آنها را با خطر مواجه میکند.
