پیتر و باربی رینولدز، زوج سالمند بریتانیایی و زندانیان سابق در افغانستان، روایت تازه‌ای از وضعیت زندان پلچرخی در کابل، تحت اداره طالبان، ارائه کرده‌اند. خانم باربی، ۷۶ ساله، گفت در زندان طالبان زنانی با او هم‌بند بودند که می‌گفتند به‌دلیل رانندگی یا جرم شوهرشان زندانی شده‌اند.
پیتر رینولدز، ۸۰ ساله و همسرش باربی در ماه دلو سال گذشته هنگام بازگشت به خانه در بامیان به‌دست طالبان بازداشت و پس از حدود هفت ماه از زندان آزاد شدند.
آن‌ها به روزنامه دیلی‌میل گفتند به مدت سه ماه در سلول‌های «نمناک، آلوده به موش و سوسک» در زندان پلچرخی کابل نگهداری می‌شدند.
آقای رینولدز وضعیت زندان پلچرخی تحت کنترول طالبان را «شیه‌ترین چیزی به جهنم» توصیف کرد.
این زندان که در دهه ۱۹۷۰ برای پنج هزار زندانی طراحی شده بود، اکنون تا ۱۵ هزار زندانی را در خود جای داده است.
باربی همراه با ۱۵ زن دیگر و دو کودک، در یک سلول کوچک با پنج تخت دوطبقه سپری می‌کردند. باربی گفت: «چهار حمام وجود داشت، اما هیچ‌کدام کار نمی‌کرد. ما مجبور بودیم از شیرهای آب استفاده کنیم و آب به مجرایی پر از زباله در وسط دهلیز سرازیر می‌شد.»
او افزود که در بخشی که حدود ۲۳۰ زن و ۴۰ کودک نگهداری می‌شدند، تنها هفت تشناب وجود داشت و گاهی کودکان از آن‌ها درست استفاده نمی‌کردند و وضعیت بسیار ناخوشایندتر می‌شد.
باربی گفت: «دختری که بالای تخت من می‌خوابید، ۱۹ سال داشت و به‌خاطر رانندگی زندانی شده بود. زنان در دوره طالبان اجازه رانندگی ندارند. بدتر از همه اینکه موتر از دوست‌پسرش بود و داشتن دوست‌پسر هم ممنوع است. به همین دلیل شش ماه زندانی شد.»
او افزود: «یک زن فقط به دلیل اینکه با یک مرد صحبت کرده بود، شوهرش حسادت کرده و آن مرد را کشته بود. اما چون همیشه مرد مقصر شناخته نمی‌شود، زن به پنج سال زندان محکوم شد و اجازه دیدن چهار کودک اش را نداشت.»
یک زن دیگر گفته بود که پس از بیکار شدن شوهر و پسرانش به کار کردن روی آورد و فقط به همین دلیل زندانی شده است.
باربی گفت: «تقریبا ۹۰ درصد زنانی که با من بودند مجرم نبودند. بسیاری‌شان نمی‌دانستند حکم‌شان تا چه زمانی است. بعضی‌ها ماه‌ها و حتی سال‌ها فقط در انتظار مانده‌اند.»
بعدا این زوج برای پنج هفته به یک زیرزمین بدون پنجره، پر از موش و سوسک که تحت مدیریت استخبارات طالبان منتقل و سرانجام در میانه ماه سنبله آزاد شدند.
