به دنبال حمله خونین شبهنظامیان بلوچ در پاکستان، وزیر دفاع این کشور انگشت اتهام را به سوی افغانستان دراز کرد. خواجه آصف روز دوشنبه مدعی شد که رهبران شبهنظامیان فعال در ایالت بلوچستان در افغانستان مستقر اند.
پاکستان پیشتر نیز طالبان افغان را متهم کرده بود که به رهبران تحریک طالبان پاکستان پناه میدهد.
وزیر دفاع پاکستان روز دوشنبه، ۱۳ دلو به پارلمان این کشور رفت تا وضعیت امنیتی بلوچستان را به نمایندگان توضیح بدهد.
او گفت حکومت به هیچکس اجازه نخواهد داد خشونت را زیر نام یا در چارچوب آزادیخواهی توجیه کند.
خواجه آصف در ادامه گفت عناصر مسلحی که در بلوچستان فعالیت میکنند، از حمایت بیرونی برخوردارند و ادعا کرد که افغانستان تحت کنترول طالبان در دامنزدن به ناامنی در این ایالت نقش دارد. او افزود رهبری این گروهها عملا از افغانستان پشتیبانی میشود.
طالبان بارها ادعای حضور شبه نظامیان خارجی از جمله پاکستانی در افغانستان را رد کرده است اما گزارشهای شورای امنیت نشان میدهد که طالبان جلو حملات تیتیپی از افغانستان به پاکستان را نمیگیرد.
آصف همچنان گفت که بلوچستان از نظر جغرافیایی بزرگترین ایالت پاکستان است و تامین امنیت آن دشوارتر از مناطق پرجمعیت دیگر در این کشور است.
وزیر دفاع پاکستان گفت که حکومت با شبهنظامیان بلوچ مذاکره نخواهد کرد و با تمام توان به حملات خشونتبار شان پاسخ خواهد داد.
جنگجویان ارتش آزادیبخش بلوچستان بامداد شنبه، ۱۱ دلو با سلاح و مواد انفجاری به تاسیسات نظامی و شبهنظامی در بیش از ۱۰ منطقه بلوچستان حمله کردند.
پاکستان روز دوشنبه اعلام کرد که ۱۴۵ شبهنظامی بلوچ در پی درگیریهای اخیر کشته شدهاند.
یک منبع محلی در ولسوالی اسپینبولدک قندهار، به شرط فاش نشدن نامش، به افغانستان اینترنشنال گفت که این سه زن احتمالاً چند ماه پیش کشته شدهاند و اجسادشان بهگونه پنهانی در دامنههای کوه سارگو در این ولسوالی دفن شده بود.
این منبع افزود که باشندگان، مقامات طالبان را در این ولسوالی از محلی مشکوک آگاه کردند و پس از خاکبرداری، بقایای اجساد کشف و برای شناسایی به شفاخانه منتقل شد.
وی همچنین گفت که اجساد در کیسههایی قرار داده شده بودند، که این اقدام نشانهای از پنهانکاری عمدی و تلاش برای جلوگیری از بررسی پرونده بوده است. تاکنون هویت زنان کشتهشده و انگیزه قتل مشخص نشده است.
طالبان نیز تا کنون در این باره ابراز نظر نکرده است.
پیتر رینولدز، ۸۰ ساله و همسرش باربی در ماه دلو سال گذشته هنگام بازگشت به خانه در بامیان بهدست طالبان بازداشت و پس از حدود هفت ماه از زندان آزاد شدند.
آنها به روزنامه دیلیمیل گفتند به مدت سه ماه در سلولهای «نمناک، آلوده به موش و سوسک» در زندان پلچرخی کابل نگهداری میشدند.
آقای رینولدز وضعیت زندان پلچرخی تحت کنترول طالبان را «شیهترین چیزی به جهنم» توصیف کرد.
این زندان که در دهه ۱۹۷۰ برای پنج هزار زندانی طراحی شده بود، اکنون تا ۱۵ هزار زندانی را در خود جای داده است.
باربی همراه با ۱۵ زن دیگر و دو کودک، در یک سلول کوچک با پنج تخت دوطبقه سپری میکردند. باربی گفت: «چهار حمام وجود داشت، اما هیچکدام کار نمیکرد. ما مجبور بودیم از شیرهای آب استفاده کنیم و آب به مجرایی پر از زباله در وسط دهلیز سرازیر میشد.»
او افزود که در بخشی که حدود ۲۳۰ زن و ۴۰ کودک نگهداری میشدند، تنها هفت تشناب وجود داشت و گاهی کودکان از آنها درست استفاده نمیکردند و وضعیت بسیار ناخوشایندتر میشد.
باربی گفت: «دختری که بالای تخت من میخوابید، ۱۹ سال داشت و بهخاطر رانندگی زندانی شده بود. زنان در دوره طالبان اجازه رانندگی ندارند. بدتر از همه اینکه موتر از دوستپسرش بود و داشتن دوستپسر هم ممنوع است. به همین دلیل شش ماه زندانی شد.»
او افزود: «یک زن فقط به دلیل اینکه با یک مرد صحبت کرده بود، شوهرش حسادت کرده و آن مرد را کشته بود. اما چون همیشه مرد مقصر شناخته نمیشود، زن به پنج سال زندان محکوم شد و اجازه دیدن چهار کودک اش را نداشت.»
یک زن دیگر گفته بود که پس از بیکار شدن شوهر و پسرانش به کار کردن روی آورد و فقط به همین دلیل زندانی شده است.
باربی گفت: «تقریبا ۹۰ درصد زنانی که با من بودند مجرم نبودند. بسیاریشان نمیدانستند حکمشان تا چه زمانی است. بعضیها ماهها و حتی سالها فقط در انتظار ماندهاند.»
بعدا این زوج برای پنج هفته به یک زیرزمین بدون پنجره، پر از موش و سوسک که تحت مدیریت استخبارات طالبان منتقل و سرانجام در میانه ماه سنبله آزاد شدند.
