جام جهانی کریکت بیست‌آوره ۲۰۲۶؛ شکست تلخ افغانستان در سوپرآور دوم مقابل افریقای جنوبی

افغانستان قرعه مسابقه را برد و تصمیم گرفت ابتدا توپ‌اندازی کند. توپ‌اندازان افغانستان در این نیمه موفق شدند شش ویکت به دست آورند. عظمت‌الله عمرزی با گرفتن سه ویکت، بهترین توپ‌انداز افغانستان بود. راشد خان دو ویکت و فضل‌الحق فاروقی نیز یک ویکت به نام خود ثبت کردند.

در سوی دیگر، رایان رکلتون با کسب ۶۱ دوش، بهترین توپ‌زن تیم افریقای جنوبی در این دیدار بود و نقش مهمی در ثبت امتیاز تیمش ایفا کرد.

نیمه نخست این دیدار بدون گل مساوی به پایان رسید؛ اما وستهم که برای فرار از منطقه سقوط می‌جنگد، نیمه دوم را بهتر آغاز کرد و توماس سوچک پنج دقیقه پس از آغاز این نیمه، دروازه منچستریونایتد را باز کرد. این گل امیدواری هواداران میزبان را برای کسب سه امتیاز حیاتی افزایش داد و تا دقایق پایانی مسابقه نیز حفظ شد.

در حالی که بازی به ثانیه‌های پایانی وقت‌های تلف‌شده رسیده بود، بنجامین ششکو، مهاجم تعویضی منچستریونایتد، با یک ضربه هوشمندانه در دقیقه ۹۶، گل تساوی را به ثمر رساند و ورزشگاه را در سکوت فرو برد. این گل مانع از ثبت یک شکست تلخ برای شیاطین سرخ شد.

با این نتیجه، منچستریونایتد با ۴۵ امتیاز از ۲۶ بازی در رده چهارم جدول لیگ برتر باقی ماند و روند پیروزی‌های پیاپی این تیم پس از چهار بازی متوقف شد. وستهم نیز با ۲۴ امتیاز از همین تعداد بازی، در فاصله دو امتیازی منطقه امن جدول قرار گرفت و همچنان در خطر سقوط باقی ماند.

این نخستین امتیازی بود که منچستریونایتد در دوران سرمربی‌گری موقت مایکل کریک از دست داد؛ دیداری که با وجود نمایش نه‌چندان قانع‌کننده، با درخشش لحظه آخر ششکو، این تیم را از شکست نجات داد.

این چالش که با نام «The United Strand» شناخته می‌شود، داستان هواداری به نام «فرانک ایلت» است که تصمیم گرفت تا زمان کسب پنج پیروزی پیاپی توسط منچستریونایتد، موی خود را کوتاه نکند.

فرانک ایلت در ماه اکتوبر سال ۲۰۲۴ و در اوج نارضایتی از نتایج ناپایدار تیم محبوبش، این وعده را علنی کرد؛ وعده‌ای که در ابتدا بیشتر به شوخی شباهت داشت؛ اما به‌تدریج به یک جریان در شبکه‌های اجتماعی تبدیل شد.

او هرگز تصور نمی‌کرد که پس از گذشت بیش از شانزده ماه، هنوز هم پابند همان وعده باشد و میلیون‌ها نفر در سراسر جهان، سرنوشت موی او را دنبال کنند.

با ادامه ناکامی منچستریونایتد در ثبت پنج برد پیاپی، موی ایلت نیز بلندتر شد و به معیاری طنزآمیز برای سنجش وضعیت تیم بدل گشت. رسانه‌های داخلی و بین‌المللی بارها به این چالش پرداخته‌اند و آن را بازتابی از رنج مشترک هواداران منچستریونایتد در سال‌های اخیر دانسته‌اند.

خود ایلت در گفت‌وگو با اسکای اسپورتس گفته است که هدفش تنها ایجاد کمی شوخی و خنده در روزگار سخت هواداران بوده، نه تمسخر یا تخریب باشگاه.

با این حال، همه واکنش‌ها مثبت نبوده است. ایلت در سپتامبر ۲۰۲۵ و هنگام حضور در ورزشگاه اولدترافورد برای تماشای دیدار منچستریونایتد مقابل چلسی، مورد حمله یکی از هواداران قرار گرفت؛ اتفاقی که او آن را ناخواسته و دور از هدف اصلی این حرکت توصیف کرده است.

چالش این هوادار به‌صورت رسمی از پنجم اکتوبر ۲۰۲۴ آغاز شده و تاکنون دوران سه سرمربی مختلف منچستریونایتد – اریک تن‌هاخ، روبن آموریم و مایکل کریک – را پشت سر گذاشته است. تا تاریخ دهم فبروری ۲۰۲۶، این وعده دقیقاً ٤٩٣ روز دوام آورده است.

اکنون اما امید تازه‌ای شکل گرفته است. منچستریونایتد پس از پیروزی برابر تاتنهام، چهارمین برد پیاپی خود را ثبت کرده است. امشب همه امیدوار بودند که یونایتد پنجمین پیروزی متوالی خود را مقابل وستهم ثبت کند؛ اما اینگونه نشد. این هوادار باید هم‌چنان منتظر بماند، شاید تا سال‌های دیگر که پنج پیروزی پشت سر هم یونایتد از راه برسد.

آخرین باری که منچستریونایتد پنج مسابقه را پشت سر هم برد، به فبروری ۲۰۲۴ برمی‌گردد؛ جایی که این تیم در جام حذفی و لیگ برتر، برابر نیوپورت کانتی، ولوز، وستهم، استون ویلا و لوتون‌تاون به پیروزی رسید. از آن زمان تاکنون، این دستاورد به رؤیایی دست‌نیافتنی برای شیاطین سرخ بدل شده است.

نوریه، دختر سیزده‌ساله‌ در ولایت هلمند، به‌دلیل فقر و نبود سرپرست خانواده، ناچار شده بود با پوشیدن لباس پسرانه و استفاده از نام «نوراحمد» در یک رستوران کار کند. او گفته است که طی سه سال گذشته، با معاش ماهانه هفت هزار افغانی تلاش می‌کرده هزینه نان و زندگی خانواده خود را تأمین کند. با این حال، گفته می‌شود که طالبان او را به اتهام «پوشش پسرانه» بازداشت و زندانی کرده‌اند.

علی بلال در پیام ویدیویی خود با طرح پرسش‌هایی انتقادی گفته است:
«آیا وقتی یک خانواده مرد یا سرپرست ندارد، کسی درِ خانه‌شان را می‌زند و می‌گوید شما نان ندارید، بیایید نان ما را با شما تقسیم کنیم؟»
او افزوده است: «دختری که از جبر روزگار، ظرافت‌های دخترانه خود را کنار می‌گذارد، موهایش را کوتاه می‌کند و شرافتمندانه کار می‌کند تا بار خانواده‌اش را سبک سازد، جای او زندان نیست.»

این ورزشکار برجسته تأکید کرده است که کار و تحصیل نباید در هیچ سرزمینی برای دختران ممنوع باشد و از مخاطبان خود خواسته است راهی برای برقراری ارتباط با نوریه پیدا کنند. علی بلال تعهد سپرده که هر کاری از دستش برآید برای کمک به این کودک انجام خواهد داد و خواهان دانستن وضعیت و محل نگه‌داری او شده است.

در دیگر مسابقه این تورنمنت، تیم‌های بیت‌حانون و الشجاعیه نیز به تساوی رضایت دادند. با وجود نتیجه‌های مساوی، تماشاگران که گرداگرد زمین، پشت حصارها و میان خرابه‌ها تجمع کرده بودند، با شور و هیجان تیم‌ها را تشویق می‌کردند.

یوسف جندیه، بازیکن ۲۱ ساله تیم جبلایه یوت، که از منطقه‌ای به‌شدت تخریب‌شده می‌آید، احساسش از بازگشت به میدان را چنین توصیف کرد:
«احساس دوگانه دارم؛ هم خوشحال هستم، هم غمگین. مردم صبح دنبال آب، نان و غذا می‌گردند. زندگی خیلی سخت است؛ اما یک بخش کوچک از روز باقی می‌ماند که می‌توانی بیایی فوتبال بازی کنی و کمی از خوشحالی درونت را بیرون بریزی.»

او افزود: «وقتی به میدان می‌آیی، جای خیلی از هم‌تیمی‌هایت خالی است؛ بعضی‌ها کشته شده‌اند، بعضی زخمی‌اند و بعضی برای درمان از غزه رفته‌اند. به همین خاطر، این شادی هیچ‌وقت کامل نیست.»

رویترز می‌نویسد که چهار ماه از آتش‌بس و پایان درگیری‌های گسترده در غزه می‌گذرد؛ اما بازسازی تقریباً آغاز نشده است. نیروهای اسرائیلی حدود دو سوم نوار غزه را منطقه تخلیه اعلام کرده‌اند و بیش از دو میلیون نفر در بخش کوچکی از مناطق ساحلی، در خیمه‌ها یا ساختمان‌های نیمه‌ویران زندگی می‌کنند.

ورزشگاه ۹ هزار نفری یرموک در شهر غزه که در جریان جنگ کاملاً تخریب شد و مدتی به‌عنوان مرکز بازداشت مورد استفاده قرار می‌گرفت، اکنون به محل اسکان خانواده‌های بی‌جا شده تبدیل شده است؛ خیمه‌های سفیدرنگی که روی خاک زمین فوتبال سابق برپا شده‌اند.

برای برگزاری این تورنمنت، فدراسیون فوتبال فلسطین بخشی از آوارهای یک زمین نیمه‌استاندارد را پاک‌سازی کرد، حصار کشید و بقایای زمین مصنوعی قدیمی را پاک کرد تا مسابقات ممکن شود.