مارک روته، دبیرکل ناتو، روز شنبه در نشست امنیتی مونیخ گفت که روسیه در اوکراین دچار «خسارات دیوانه‌وار» شده و در دو ماه گذشته حدود ۶۵ هزار سرباز از دست داده است. آقای روته همچنین به رسانه‌ها گفت اتحاد ناتو آن‌قدر قوی است که روسیه در حال حاضر جرات نمی‌کند به آن حمله کند.
او گفت: «اگر روسیه همین حالا به ما حمله کند، ما در هر جنگی پیروز خواهیم شد و باید اطمینان حاصل کنیم که دو، چهار یا شش سال دیگر نیز همین وضعیت برقرار باشد.»
همزمان، ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، اعلام کرد که جنگ با روسیه بیش از پیش‌بینی‌های اولیه طول کشیده است. او تأکید کرد که چهار سال جنگ تمام‌عیار بدون حمایت متحدان غربی ممکن نبود.
آقای زلنسکی روز شنبه در نشست امنیتی مونیخ گفت: «چهار سال جنگ تمام‌عیار ، معادل هزار و ۴۵۱ روز بسیار طولانی‌تر از آنچه کسی تصور می‌کرد، بوده است.»
او افزود که کمک‌های تسلیحاتی اروپا و امریکا، به‌ویژه تأمین سلاح‌های پیشرفته، عامل کلیدی در مقاومت اوکراین بوده است.
رئیس‌جمهور اوکراین اظهار داشت: «ما از تمام تجهیزات دریافتی سپاسگزاریم، اما دیدید که چقدر طول کشید تا سلاح‌های قوی‌تر به دستمان برسد.»
زلنسکی در پاسخ به سؤالی درباره اظهارات دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، گفت که «کمی» احساس فشار می‌کند.
او همچنین درباره موضوع انتخابات در اوکراین گفت که اگر دو ماه آتش‌بس برقرار شود، آماده برگزاری انتخابات است.
زلنسکی سپس به نقش ولادیمیر پوتین در بحران اشاره کرد و او را ریشه اصلی مشکلات دانست.
او پرسید: «او نمی‌تواند زندگی بدون قدرت را تصور کند. آیا می‌توانید پوتین را بدون جنگ تصور کنید؟ صادق باشید.»
زلنسکی تأکید کرد که هیچ‌کس در اوکراین باور ندارد پوتین روزی اجازه دهد کشور آزاد و مستقل بماند. بنابراین، به گفته او، تضمین‌های امنیتی واقعی و محکم برای اوکراین و اروپا ضروری است؛ تضمین‌هایی که پیش از پایان جنگ ارائه شوند.
او خطاب به امریکا گفت: «امیدواریم رئیس‌جمهور ترامپ و کنگره صدای ما را بشنوند.»
زلنسکی درباره مذاکرات صلح، گفت که امریکایی‌ها همواره بحث را به سمت «امتیاز دادن» می‌برند، اما مشکل این است که اغلب فقط از اوکراین خواسته می‌شود امتیاز بدهد، نه از روسیه.
او از عدم حضور مؤثر اروپا در مذاکرات ابراز نارضایتی کرد و افزود: اروپا تقریبا هیچ نقشی در این میز مذاکره ندارد و این به نظر من اشتباه بزرگی است.
رئیس‌جمهور اوکراین در پایان تأکید کرد: صلح واقعی تنها با تضمین‌های امنیتی روشن و محکم ممکن است. اگر سیستم امنیتی قوی و مشخص وجود نداشته باشد، جنگ همیشه بازمی‌گردد.
کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، روز سه‌شنبه، ۷ دلو برای نخستین سفر رسمی راهی چین می‌شود. این نخستین سفر یک رهبر بریتانیا از سال ۲۰۱۸ به چین به شمار می‌رود.
آقای استارمر قرار است در جریان این سفر با شی جی پینگ، رئیس‌جمهور چین و لی چیانگ، نخست‌وزیر این کشور دیدار کند.
محور اصلی گفت‌وگوها توسعه همکاری‌های اقتصادی، جذب سرمایه‌گذاری و گسترش دسترسی شرکت‌های بریتانیایی به بازار چین اعلام شده است.
انتظار می‌رود پیتر کایل، وزیر تجارت بریتانیا و ده‌ها مدیر ارشد شرکت‌های بزرگ نیز او را همراهی کنند.
بریتانیا در پی جذب فناوری و سرمایه‌گذاری چین و همچنین دسترسی بیشتر به دومین اقتصاد بزرگ جهان برای خدمات مالی، صنعت موتر سازی و صادرات ویسکی اسکاتلندی است.
دولت بریتانیا این سفر را مبتنی بر «عمل‌گرایی واقع‌بینانه» توصیف کرده و تأکید دارد که در کنار حفظ گفت‌وگوی دیپلوماتیک با چین، همچنان نسبت به مسائل امنیتی و مداخلات خارجی حساس خواهد بود.
سفر استارمر در حالی انجام می‌شود که روابط لندن و واشنگتن در پی سیاست‌های تجاری و مواضع جنجالی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، با تنش‌هایی همراه شده و برخی متحدان سنتی امریکا در حال بازنگری در رویکرد خود نسبت به چین هستند.
سفر استارمر به چین در حالی انجام می‌شود که نشانه‌هایی از ترک برداشتن تلاش او برای حفظ رابطه‌ای گرم با دونالد ترامپ دیده می‌شود. این تلاش پیش‌تر با توافقی تجاری همراه شد و تعرفه‌های امریکا بر صنایع کلیدی موترسازی و هوافضای بریتانیا را کاهش داد.
بریتانیا امیدوار است این سفر به تقویت اقتصاد این کشور کمک کند، اما در عین حال با خطر خشم منتقدان سرسخت چین در داخل کشور و همچنین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا روبه‌روست.
اقتصاد بریتانیا به عنوان ششمین اقتصاد بزرگ جهان و همچنین محبوبیت آقای استارمر، هر دو به تقویت نیاز دارند.
دولت او در تحقق وعده‌های رشد اقتصادی و کاهش بحران هزینه‌های زندگی برای میلیون‌ها خانوار با مشکل مواجه بوده است.
حزب کارگر در نظرسنجی‌ها از حزب راست افراطی «ریفورم یوکی» عقب افتاده و برخی نمایندگان نگران حزب به‌طور علنی درباره جایگزینی استارمر با چهره‌ای کاریزماتیک‌تر، مانند اندی برنام، شهردار منچستر را مطرح کرده‌اند.
تحلیلگران این سفر را نشانه تلاش بریتانیا برای ایجاد توازن میان روابط با امریکا و چین و دستیابی به فضای مانور مستقل‌تر در سیاست خارجی ارزیابی می‌کنند.
ناظران بر این باورند که این سفر در کنار سفر نخست‌وزیر کانادا و صدراعظم آلمان، نشان می‌دهد اروپا و متحدان امریکا دارند رویکرد همکاری کنترول‌شده با چین را در پیش بگیرند.