پس از برگزاری رقابتهای اتلتیک داخل سالن آسیا در چین، منابع آگاه در میان ورزشکاران و اعضای پیشین تیم ملی اتلتیک افغانستان به «افغانستان اینترنشنال» از تخلفهای گسترده، نبود شفافیت و مداخلههای غیرورزشی در روند انتخاب و اعزام ورزشکاران خبر میدهند.
موضوعی که بار دیگر مدیریت فدراسیون اتلتیک افغانستان را در معرض اتهامهای جدی قرار داده است.
به گفته این منابع، فدراسیون اتلتیک افغانستان برای حضور در این رقابتها دو سهمیه در اختیار داشت؛ اما تنها یک ورزشکار واجد شرایط به چین اعزام شد و سهمیه دوم، بدون برگزاری رقابتهای انتخابی یا اطلاعرسانی رسمی، به ساحل امیری اختصاص یافت؛ فردی که همزمان دبیرکل فدراسیون و فرزند شاهپور امیری، سرپرست کنونی این فدراسیون، است. منابع میگویند این تصمیم در سکوت کامل و بدون آگاهی سایر ورزشکاران، بهویژه دوندگان مهاجر افغان در ایران، گرفته شده است.
بر بنیاد اطلاعات بهدستآمده، نهتنها هیچ مکتوب رسمی برای برگزاری مسابقات انتخابی صادر نشده، بلکه به برخی ورزشکاران مهاجر گفته شده بود برای شرکت در انتخابیها به کابل سفر نکنند؛ ادعایی که اکنون نادرست خوانده میشود. این در حالی است که به برخی دیگر گفته شده بود در صورت تأمین هزینههای شخصی، امکان اعزام افراد بیشتری وجود دارد؛ اما این گزینه نیز هرگز به دوندگان مهاجر اطلاع داده نشد.
منابع همچنان ادعا میکنند که در تازهترین مورد، بهترین رکورد ثبتشده در دوش سههزار متر متعلق به یک ورزشکار مهاجر افغان بوده، نه فرد اعزامشده به چین؛ با این وجود، این رکورد به نام ورزشکار دیگری از سوی فدراسیون منتشر شده است. اتهامهایی از این دست پیشتر نیز در گزارشهایی درباره سوءاستفاده از صلاحیتها، سهمیههای بینالمللی و اعزامهای غیرشفاف در زمان مدیریت شاهپور امیری مطرح شده بود.
در همین راستا، محمد بلال رسولی، ورزشکار اتلتیک افغانستان، با اعتراض شدید به عملکرد فدراسیون میگوید با وجود ثبت بهترین رکورد و کسب مقام نخست در مسابقات ملی، حق حضورش در رقابتهای آسیایی داخل سالن چین نادیده گرفته شده است. به گفته او، ماهها تمرین فشرده، معرفی رسمی بهعنوان نامزد اعزام و صرف هزینه شخصی برای تکمیل مدارک سفر، در نهایت بدون هیچ توضیح روشنی نادیده گرفته شد.
رسولی میگوید به او اطلاع داده شده که تنها «یک ورزشکار و یک مربی» به چین اعزام شدهاند؛ آن هم بدون آگاهی هیأت رهبری فدراسیون. او با انتقاد از این روند میپرسد: «به کدام امید ورزش کنیم، وقتی حق به حقدار نمیرسد؟»
بر اساس اسناد و اطلاعات موجود، حضور همزمان پدر و پسر در ساختار فدراسیون و رفتن به مسابقات برونمرزی، طبق مقررات بینالمللی اتلتیک، مصداق روشن تضاد منافع است. افزون بر این، گفته میشود سرپرست فدراسیون پیشتر نیز یکی دیگر از پسرانش را بهعنوان ورزشکار تیم ملی به رقابتهای خارجی اعزام کرده بود؛ موضوعی که اعتراضهای گسترده ورزشکاران را در پی داشته است.
ورزشکاران معترض میگویند با وجود ظرفیتها و استعدادهای فراوان در اتلتیک افغانستان، روند انتخاب و اعزام همچنان غیرشفاف و سلیقهای است و بهجای شایستهسالاری، روابط خانوادگی و نزدیکی به مدیریت فدراسیون نقش تعیینکننده دارد. آنان همچنان به نادیدهگرفتهشدن کامل حضور زنان در اتلتیک افغانستان، حتی در رقابتهای بینالمللی، اشاره میکنند.
تا زمان نشر این گزارش، فدراسیون اتلتیک افغانستان و مسئولان آن واکنش رسمی به این اتهامها نشان ندادهاند؛ سکوتی که به گفته ورزشکاران، تردیدها درباره شفافیت، پاسخگویی و سلامت مدیریتی این نهاد ورزشی را بیش از پیش افزایش داده است.
