برادر زندانی افغان-امریکایی: طالبان در پی امتیازگیری از امریکا است

به گفته آنها، بدون پرداخت رشوه به شرکت‌های سیاحتی مورد تایید سفارت و قنسولگری‌های پاکستان، نمی‌توانند ویزای این کشور را به دست بیاورند یا دریافت آن ماه‌ها طول خواهد کشید.

این در حالی است که هزینه رسمی دریافت ویزای پاکستان فقط ۱۵۰۰ افغانی است.

شماری از افغان‌ها گفتند که مبالغ هنگفت را از طریق شرکت‌های سیاحتی و در بدل اعطای سریع و مطمئن ویزا به سفارت و قنسولگری‌های پاکستان در کابل، ننگرهار، قندهار و بلخ پرداخت کرده‌اند.

برخی از متقاضیان که بیمار هستند، مجبورند این بهای گزاف را برای ویزای صحی این کشور بپردازند. بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده، ویزاهای صحی بین ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ دالر و ویزاهای توریستی از ۱۵۰۰ تا ۲ هزار دالر در بازار سیاه به فروش می‌رسد.

شماری از افغان‌ها گفتند که مجبورند برای گرفتن ویزا با شرکت‌های توریستی ثبت‌شده نزد سفارت یا قنسولگری‌های پاکستان تماس بگیرند.

یک متقاضی ویزا در کابل گفت: «من برای ویزای صحی درخواست دادم و ۱۵۰۰ افغانی پرداخت کردم، اما پس از گذشت چهار ماه ویزا به دستم نرسید. سپس به یک شرکت در کابل ۱۳۰۰ دالر دادم و در همان روز برای مصاحبه به سفارت دعوت شدم و ویزا را همان روز دریافت کردم.»

او افزود: «در مصاحبه از من پرسیدند که برای ویزا چقدر پول پرداخت کرده‌ام، من گفتم ۱۵۰۰ افغانی. اگر گفته بودم که ۱۳۰۰ دالر داده‌ام، ویزای من رد می‌شد.»

سفارت پاکستان در کابل به این شکایت‌ها پاسخ نداده است.

مسئولان برخی شرکت‌های توریستی در کابل و ننگرهار نیز تایید کردند که ویزای پاکستان در بازار سیاه فروخته می‌شود و کسانی که به‌طور معمول درخواست ویزا می‌دهند، ماه‌ها در انتظار می‌مانند و در نهایت درخواست آن‌ها رد می‌شود.

برخی افغان‌ها از اداره طالبان خواسته‌اند که با مقامات پاکستانی درباره این مشکل صحبت کنند تا از فروش ویزا در بازار سیاه جلوگیری شود.

پس از سقوط جمهوریت در افغانستان، شکایات درباره ویزای پاکستان افزایش یافته و پس از گذشت نزدیک به پنج سال از اداره طالبان، این مشکل هنوز حل نشده است.

او طالبان را متهم کرد که به تعهدات خود درباره جلوگیری از حملات شبه‌نظامیان از خاک افغانستان علیه کشورهای همسایه عمل نکرده‌ است و تاکید کرد که صبر پاکستان نیز نامحدود نیست.

سخنگوی وزارت خارجه پاکستان با اشاره به اظهارات وزیر دفاع پاکستان مبنی بر احتمال اقدام نظامی علیه طالبان در افغانستان گفت که «اظهارات وزیر دفاع و ارتش درباره افغانستان کاملاً قابل فهم و مورد تایید است.»

اندرابی افزود: «وقتی حمله به پاکستان و کشتار غیرنظامیان بی‌گناه، از جمله کودکی در باجور و هفت زن و کودک دیگر در میان باشد، چه انتظاری از ما دارید؟»

سخنگوی وزارت خارجه پاکستان افزود: «افغانستان به درخواست مشروع پاکستان مبنی بر عدم استفاده از خاک خود برای تروریسم علیه پاکستان پاسخی نداده است. تا زمانی که این درخواست برآورده نشود، همه گزینه‌ها روی میز خواهد بود.»

وی افزود: «ما حق هر اقدامی را در چارچوب حق دفاع مشروع خود طبق ماده ۵۱ منشور سازمان ملل محفوظ می‌داریم. هر اقدامی علیه تروریست‌ها، براساس حق دفاع مشروع و برای حفاظت از جان غیرنظامیان و نیروهای امنیتی ما خواهد بود.»

اندرابی در بخشی از صحبت‌هایش، از تلاش کشورهای منطقه برای وادار کردن طالبان به عمل به تعهدات آن استقبال کرد، اما گفت که درباره از سرگیری مذاکرات با ساختاری مشابه مذاکرات استانبول و دوحه اطلاعی ندارد.

پیش‌تر گمانه‌زنی‌هایی مطرح شده بود که هیئت عربستانی پس از سفر به کابل به اسلام‌آباد رفته تا زمینه گفت‌وگوی مستقیم میان طالبان و پاکستان را فراهم کند. این هیئت در کابل موفق شد سه سرباز اسیر پاکستانی را از بند طالبان آزاد کند.

اندرابی بار دیگر بر نقش طالبان در حمایت از تروریسم تاکید کرد و گفت: «گزارش کمیته تحریم‌ها به شورای امنیت سازمان ملل، به وضوح ارتباط شبه‌نظامیان بلوچ و تحریک طالبان پاکستان با افغانستان و شبکه حمایتی آنها را نشان می‌دهد.»

وی همچنین مدعی شد که هند در حوادث بلوچستان، از جمله گروگان‌گیری مرگبار قطار جعفر اکسپرس دخالت داشته است. این اتهامات تاکنون بارها از سوی هند رد شده است.

سخنگوی وزارت خارجه پاکستان اضافه کرد که کشورش با شرکای بین‌المللی، از جمله سازمان ملل، امریکا، اروپا و بریتانیا، درباره استفاده تروریست‌ها از خاک افغانستان در حال رایزنی است. او گفت: «ما از جامعه بین‌المللی، به ویژه شورای امنیت، می‌خواهیم این اقدامات تروریستی که از افغانستان با حمایت هند انجام می‌شود، متوقف شود.»

از سوی دیگر، طالبان بارها ادعاهای مقامات پاکستانی را رد کرده و اعلام کرده است که خاک افغانستان تهدیدی برای کشورهای همسایه و منطقه نیست. مقامات طالبان همچنین پاکستان را به حمایت از داعش متهم کرده‌اند.

منابع روز پنجشنبه، ۳۰ دلو خبر دادند که طالبان به دفاتر رسانه‌ها رفته و این دستور را به‌گونه شفاهی ابلاغ کرده‌اند.

طالبان در ماه جدی امسال نیز از مسئولان رسانه‌ها و سخنگویان تمام ادارات در خوست خواسته بود مصاحبه‌های تصویری انجام ندهند.

منابع افزودند که در پی این دستور، تصاویر و ویدیوهای نشست‌های ادارات طالبان نیز منتشر نخواهد شد.

در خوست یک تلویزیون دولتی و سه تلویزیون خصوصی فعال اند.

طالبان این ممنوعیت را براساس ماده هفدهم قانون امر به معروف خود اجرا می‌کند. از زمان آغاز اجرای این ممنوعیت در ماه اسد ۱۴۰۳، ممنوعیت نشر تصاویر زنده‌جان در دست‌کم ۲۵ ولایت کشور اجرایی شده است.

آمریت المپیک، تربیت‌بدنی و ورزش ولایت‌ تخار گفته که فعالیت‌های ورزشی در ماه رمضان به دستور ریاست عمومی المپیک طالبان متوقف می‌شود.

همزمان، منابع به افغانستان اینترنشنال گفتند که وزارت امر به معروف طالبان در تمام ولایت‌ها برگزاری مسابقات کریکت «جام رمضان» را ممنوع کرده است. این مسابقات هر سال در ماه رمضان تقریباً در تمام ولایت‌ها برگزار می‌شد.

براساس مکتوبی که آمریت المپیک، تربیت‌بدنی و ورزش ولایت تخار منتشر کرده آمده است: «مدیریت‌های محترم المپیک، تربیت‌بدنی و ورزش ولسوالی‌های شانزده‌گانه و مسئولین محترم فدراسیون‌ها مکلف هستند تا طبق پالیسی‌های موجود و با در نظر داشت مکتوب واصله از ریاست عمومی المپیک، تربیت‌بدنی و ورزش کشور اجراآت نموده و از برگزاری مسابقات الی ختم ماه مبارک رمضان جلوگیری به عمل آید.»

چهار نفر از این زنان هر پنجشنبه به‌گونه حضوری در اتاقی کوچک در خانه یکی از اعضا گرد هم می‌آیند و عضو پنجم از طریق تماس تلفنی به بحث می‌پیوندد. این زنان نام گروه خود را «زنان با کتاب و تخیل» گذاشته‌اند.

آنان آثار چون سال بلوا، پیرمرد و دریا، قلعه حیوانات و سمفونی مردگان را نقد و بررسی می‌کنند و درباره مفاهیمی چون سرکوب، جایگاه زنان و امید به آینده گفت‌وگو می‌کنند.

به گزارش روزنامه گاردین، این زنان برای سرگرمی نه بلکه برای درک زندگی و درک دنیای اطراف‌شان کتاب می‌خوانند. طبق این گزارش این زنان کتاب‌ها را به‌گونه آنلاین و رایگان دانلود می‌کنند و گاهی هم از کتاب‌خانه امانت می‌گیرند.

گاردین نوشته که این زنان هر هفته به مدت یک و نیم ساعت این نشست را برگزار می‌کنند و برای جلوگیری از جلب توجه، محل دیدار را تغییر می‌دهند. اعضای این گروه گفتند که مجبورند از تپه‌ای بالا برود تا بتواند کتاب مورد مطالعه را دانلود کند.

یکی از این زنان گفت: «وقتی ما را از رفتن به مکتب منع کردند، تمام امیدم را از دست دادم. مادرم تشویقم می‌کرد اما می‌دانستم اوضاع بهتر نمی‌شود. تصمیم گرفتم خودم کاری انجام دهم و حالا این حلقه‌ مطالعه را دارم.»

این گروه از زنان با بازگشت دوباره طالبان، رویای تحصیل را از دست داده‌اند. آن‌ها در میان بیش از دو میلیون زن و دختری هستند که طی بیش از چهار سال گذشته از آموزش محروم شده‌اند.

یکی از اعضای این گروه گفت: «طالبان از زنان آگاه می‌ترسند. برای مقابله با طالبان باید آگاه شد و رشد کرد. همه با هم.»