کریکتبورد افغانستان اعلام کرده است که ریچارد پایبس، مربی ٦١ ساله بریتانیایی هدایت تیم ملی کریکت کشور را به عهده گرفته است. قرار است این مربی در ماه مارچ ٢٠٢٦ و پیش از آغاز سلسله مسابقات مقابل سریلانکا، به جمع ملیپوشان افغانستان بپیوندد.
براساس اعلام کریکتبورد، پایبس در سطح بینالمللی جزو مربیان شناخته شده کریکت بهشمار میرود و در کارنامهاش دستاوردهای قابل توجهی دیده میشود. او از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ با کریکتبورد ویست اندیز همکاری داشته و در سمتهای سرمربی، مدیر کریکت و مسئول مرکز ارتقای ظرفیت ایفای وظیفه کرده است. در همین دوره، این مربی ساختاری را پایهگذاری کرد که به قهرمانی تیم ملی ویست اندیز در جام جهانی سال ۲۰۱۶ انجامید.
پیش از آن، پایبس هدایت تیم ملی کریکت پاکستان را بر عهده داشت و این تیم را در سال ۱۹۹۹ به دیدار پایانی جام جهانی رساند. او همچنین در سال ۲۰۱۳ بهعنوان سرمربی تیم ملی کریکت بنگلادیش فعالیت کرده است. در عرصه رقابتهای داخلی افریقای جنوبی نیز با کسب ۹ عنوان قهرمانی در مسابقات داخلی و تجارتی، رکورد به ثبت رسانده و دو بار عنوان بهترین مربی سال افریقای جنوبی را به دست آورده است.
پایبس علاوه بر فعالیتهای میدانی، مربی علمگرا است. او در سال ۲۰۲۲ از سوی دانشگاه میدلسکس لندن مدرک دکترای افتخاری در زمینه سیستمهای عملکرد عالی دریافت کرد. وی همچنین دارای مدرک ماستری از دانشگاه گرینویچ و مدرک لیسانس از دانشگاه پورتسموت است و مدرک مربیگری درجه چهار کریکت افریقای جنوبی را نیز کسب کرده است.
نورزی نوشته است: «با افتخار به تیم ملی کشورم دعوت شدم و مثل همیشه با عشق و امید پیراهن تیم ملی را پوشیدم. فکر میکردم این بار شرایط بهتر و حرفهایتر باشد؛ اما وقتی باز هم با کمبود امکانات، نبود تغذیه مناسب و شرایطی که در شأن بازیکن تیم ملی نیست روبهرو شدم، قلبم واقعاً شکست.»
این بازیکن با اشاره به نبود حداقل امکانات، تأکید کرده است که ملیپوشان دستکم مستحق امکانات ابتدایی هستند. او افزوده است: «با تمام عشقی که به مردم عزیزم دارم، تا زمانی که شرایط فراهم نشود، از حضور در بازیهای ملی خداحافظی میکنم.»
اعتراض نورزی بازتاب گستردهای در میان هواداران و کارشناسان داشته است. از جمله علی عسکر لعلی، کارشناس فوتبال و مدرس یوفا، در نامهای سرگشاده خطاب به مسئولان فدراسیون فوتبال افغانستان نوشت: «در حالی که تصاویر لبخندهای شما در کنار مربی جدید برازیلی، خوزه آنتونیو نوگیرا، صفحات مجازی را پر کرده، در چند قدمی اتاقهای جلسات شما، فاجعهای به نام اردوی کابل در حال نابود کردن انگیزه ملیپوشان است.»
لعلی خداحافظی نورزی را «لکه ننگ مدیریتی» دانسته و از مسئولان پرسیده است چرا با وجود تعیین فهرست بازیکنان، حتی ابتداییترین امکانات برای آنان فراهم نشده است. به باور او، این عقبنشینی تنها تصمیم یک بازیکن نیست، بلکه صدای اعتراض بسیاری از فوتبالیستهایی است که نمیخواهند قربانی بیکفایتی شوند.
نیمه نخست با احتیاط دو تیم و بازی فشرده اورتون، بدون گل به پایان رسید. هر دو طرف به سختی به یکدیگر موقعیت میدادند و بازی گلی نداشت.
در نیمه دوم، اورتون برای رسیدن به گل پیش کشید و همین پیشروی، فضا را برای ضدحملههای یونایتد فراهم کرد. سرانجام در دقیقه ۷۱، روی یک ضدحمله سریع، بنیامین ششکو گل برتری یونایتد را به ثمر رساند. این گل با پاس بلند ماتئوس کونیا از زمین خودی آغاز شد؛ سپس برایان امبومو با کنترلی دقیق توپ را مهیا کرد تا ششکو کار را تمام کند.
در ادامه، اورتون فشار زیادی وارد کرد؛ اما خط دفاعی منچستریونایتد و دروازهبان این تیم، لامنس، با واکنشهای مطمئن مانع تغییر نتیجه شدند.
یونایتد با این پیروزی ۴۸ امتیازی شد و با سه امتیاز بیشتر از چلسی در رده چهارم جدول قرار گرفت. فاصله این تیم با استون ویلا در جایگاه سوم نیز تنها سه امتیاز است. در سوی دیگر، اورتون با ۳۷ امتیاز در رده نهم باقی ماند.
زیمباوه پس از برنده شدن قرعه، توپاندازی را برگزید. ویست اندیز در نوبت نخست، در ۲۰ آور با از دست دادن شش بازیکن، ۲۵۴ دوش به دست آورد و یکی از بالاترین امتیازهای این مرحله را ثبت کرد.
در این میان، شیمرون هتمایر با بازی تهاجمی و حسابشده، ۸۵ دوش از ۳۴ توپ به دست آورد و نقش اساسی در رقم خوردن این پیروزی داشت. او افزون بر اینکه بهترین توپزن تیمش بود، عنوان بهترین بازیکن میدان را نیز از آن خود کرد.
در پاسخ، زیمباوه در ۱۷٫۴ آور تمامی بازیکنانش را از دست داد و تنها ۱۴۷ دوش به دست آورد. بهجز براد اوانس که ۴۳ دوش کسب کرد، دیگر توپزنان این تیم نتوانستند در برابر توپاندازان ویست اندیز ایستادگی کنند.
در بخش توپاندازی، گوداکش موثی با گرفتن چهار ویکت، چهره برتر میدان در میان توپاندازان بود و سهم مهمی در حذف بازیکنان تیم زیمباوه داشت.
