به گزارش رویترز، طوبا خان ساوری، ورزشکار زن افغان که پس از بازگشت طالبان از افغانستان به استرالیا پناه برده است، می‌گوید بازیکنان تیم فوتبال زنان ایران که به این کشور پناهنده شده‌اند، احتمالاً با فشارهای روحی و احساسی زیادی روبه‌رو خواهند شد؛ به‌ویژه به دلیل دوری از خانواده و وطن
دولت استرالیا روز سه‌شنبه به پنج بازیکن تیم فوتبال زنان ایران ویزای بشردوستانه داد. این بازیکنان پس از آن درخواست پناهندگی کردند که گفته شد در صورت بازگشت به ایران ممکن است با مشکلاتی روبه‌رو شوند؛ زیرا در یکی از دیدارهای جام ملت‌های آسیا زنان از خواندن سرود ملی خودداری کرده بودند.
در همین حال، یک بازیکن دیگر و یک عضو کادر پشتیبانی نیز پیشنهاد کمک استرالیا را پذیرفتند؛ اما دولت استرالیا اعلام کرد که یکی از آن‌ها بعداً تصمیم خود را تغییر داد و قصد دارد به ایران بازگردد.
طوبا خان ساوری، بازیکن کریکت و ورزشکار افغان که در سال ۲۰۲۱ پس از به قدرت رسیدن طالبان افغانستان را ترک کرد، می‌گوید تجربه این بازیکنان یادآور روزهای دشوار خود او در زمان مهاجرت است. او اکنون ۲۵ سال دارد و در شهر کانبرا زندگی می‌کند و در کنار تحصیل، به مربیگری کریکت نیز مشغول است.
ساوری می‌گوید سخت‌ترین بخش زندگی در تبعید، یادگیری زبان جدید یا سازگار شدن با محیط تازه نیست؛ بلکه دوری از خانواده و سرزمین مادری است. او گفت:
«پناهنده بودن دردهای زیادی دارد. هر روز دلتنگ پدر و مادر و خانواده‌ات می‌شوی. حتی غذاهایی را که در کشورت می‌خوردی، دلت برای همه آن‌ها تنگ می‌شود.»
او افزود که زندگی بدون حمایت خانواده بسیار دشوار است و این شرایط می‌تواند باعث افسردگی و فشارهای روحی شود.
کارشناسان می‌گویند برای ورزشکاران پناهنده، ادامه ارتباط با ورزش حرفه‌ای می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا با احساس سردرگمی و اضطراب کنار بیایند. کاترین اردوی، حقوقدان و پژوهشگر حوزه ورزش که در اسکان بازیکنان کریکت زن افغان در استرالیا نقش داشته است، می‌گوید این موضوع برای بازیکنان ایرانی نیز اهمیت زیادی خواهد داشت.
به گفته او، این بازیکنان احتمالاً با کمک مشاوران حقوقی و ارتباطاتی که در جامعه جدید پیدا می‌کنند، می‌توانند در آینده گزینه‌های ادامه فعالیت در تیم‌های فوتبال را بررسی کنند.
ساوری نیز تأکید کرده است که سازگار شدن با یک کشور جدید زمان‌بر است و گفت:
«وقتی زبان و فرهنگ یک کشور را نمی‌دانی، زندگی در آنجا آسان نیست و پذیرفتن این‌که در جای دیگری زندگی می‌کنی بسیار دشوار است.»
