تغییر مقررات فیفا؛ فوتبالیست‌های زن افغان به رقابت‌های بین‌المللی برمی‌گردند

منابع به زاویه‌نیوز گفته‌اند که این اعلامیه توسط هیئت پاکستانی اصلاح شده و بر سر برخی واژه‌ها بحث صورت گرفته است. به گفته آنان، اختلاف اصلی بر سر استفاده از واژه «اعتراض‌نامه» یا «احتجاج‌نامه» بوده که در نهایت، «احتجاج‌نامه» در متن گنجانده شده است.

به گفته یک منبع در وزارت امور خارجه طالبان به این رسانه، «اعتراض‌نامه» در عرف دیپلوماتیک نشان‌دهنده نارضایتی جدی از اقدامات یک کشور است، در حالی که «احتجاج‌نامه» بیشتر برای بیان اختلاف نظر به‌کار می‌رود. به این ترتیب، موضوعاتی چون بمباران کنر و مسئله دانشگاه کنر در سطح یک اختلاف نظر توصیف شده است.

پاکستان از دو روز بدین‌سو ولایت کنر را موشک‌باران کرده است. در این حملات، غیرنظامیان کشته و زخمی شده‌اند. منابع می‌گویند که تنها در دانشگاه سید جمال‌الدین افغان در کنر دست‌کم ۷۰ تن زخم برداشته‌اند.

در پی این حملات، طالبان در هماهنگی با سفارت پاکستان، سفیر این کشور را فراخوانده است.

منابع می‌گویند که سفارت پاکستان شرط گذاشته بود که از این نشست هیچ عکس یا ویدیویی منتشر نشود. آدرس‌های رسمی وزارت امور خارجه طالبان در شبکه‌های اجتماعی نیز نشان می‌دهد که هیچ تصویری از این دیدار منتشر نشده است.

با این حال، اندکی پس از این نشست، تصاویر دیدار امیرخان متقی، سرپرست وزارت امور خارجه طالبان، با ضمیر کابلوف، نماینده ویژه روسیه برای افغانستان، در این صفحه منتشر شد.

طالبان تا هنوز به حملات ارتش پاکستان به کنر پاسخی نداده است. وزیر تحصیلات این گروه روز سه شنبه گفت که پاسخ ندادن به حملات پاکستان نشانه کم‌زوری طالبان نیست بلکه به مقتضای شرایط به این حملات پاسخ خواهند داد.

روابط طالبان و پاکستان پرتنش است. پیش از این، وزارت خارجه طالبان به گفت‌وگوهای اورومچی ابراز خوش‌بینی کرده و آن را «مثبت» ارزیابی کرده بود. اما پس از این گفت‌وگوها نیز حملات پاکستان در امتداد خطوط مرزی ادامه یافته است.

چین از ۱۲ تا ۱۸ حمل میزبان گفت‌وگوی هیئت‌های پاکستان و طالبان در شهر ارومچی بود.

این زندانیان از کمبود غذا و خدمات صحی رنج می‌برند و با آنان برخوردی خلاف معیارهای انسانی شده است.

یک مهاجر افغان مقیم عراق می‌گوید که به زندانیان تنها یک وعده غذا در ۲۴ ساعت داده می‌شود. بسیاری از زندانیان بیمار شده‌اند و هیچ امکانات مناسب درمانی در اختیار ندارند.

یک مهاجر دیگر افغان می‌گوید با وجود کار در جریان چندین ماه، کارفرمایش دستمزد او را پرداخت نکرده و در نهایت او را به پولیس معرفی کرده است. به گفته این مهاجر، پولیس هنگام بازداشت مهاجران برای آزادی آنان حدود یک‌هزار دالر درخواست رشوه می‌کند و در صورت پرداخت نشدن این مبلغ، افراد به زندان منتقل می‌شوند.

شماری از مهاجران افغان می‌گویند به‌رغم داشتن اسناد قانونی اقامت، باز هم بازداشت شده‌اند. یک مهاجر افغان در این باره گفت: «من بازداشت شده بودم و هم پاسپورت داشتم و هم اسناد یونیسف، اما باز هم آزاد نشدم. در نهایت با پرداخت ۲۰۰ دالر امریکایی رها شدم اما بسیاری از دوستانم هنوز در زندان هستند.»

یک مهاجر دیگر افغان به رفتارهای تبعیض‌آمیز اشاره کرده و می‌گوید که اگر پاکستانی، بنگلادشی یا ایرانی بازداشت شود، پس از ۱۵ تا ۳۰ روز به کشورش بازگردانده می‌شود اما افغان‌ها هفت تا ۹ ماه در زندان نگهداری می‌شوند.

مهاجران افغان در عراق از طالبان، نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری می‌خواهند که به وضعیت آنان توجه جدی کنند و برای آزادی هرچه سریع‌تر زندانیان و بازگشت آنان به کشور، اقدامات عملی روی دست گیرند.

این وزارت افزوده است که «پس از سه سال بررسی، تحقیق و حفاری، مرحله آزمایشی استخراج از پنج چاه از مجموع ۱۲ چاه آغاز شده است.»

به گفته وزارت معادن، تمام عملیات این پروژه توسط انجنیران داخلی انجام می‌شود. یک مقام این وزارت نیز گفت که در شش ماه گذشته، ۴۰۰ کیلومتر بررسی جدید در منطقه زمردسای انجام شده و در نتیجه آن، نشانه‌های تازه‌ای از نفت و گاز کشف شده است.

بر بنیاد معلومات این وزارت، یک شرکت افغان برای سرمایه‌گذاری حدود ۶۰ میلیون دالر در ناحیه «تیرپل» در حوزه نفتی هرات آمادگی گرفته است.

همایون افغان، سخنگوی وزارت معادن طالبان، گفت که در مجموع ۱۲ حلقه چاه در این محل حفر شده است که از میان آن‌ها، پنج حلقه به‌گونه رسمی فعال شده و استخراج نفت از آن‌ها آغاز شده است.

وی افزود که از این پنج حلقه چاه، روزانه حدود ۵۰۰ متر مکعب نفت استخراج می‌شود و تلاش‌ها برای فعال‌سازی هفت حلقه چاه دیگر نیز ادامه دارد.

او همچنین گفت که با بهره‌برداری کامل از هر ۱۲ حلقه چاه، میزان استخراج روزانه نفت به حدود ۱۲۰۰ تن افزایش خواهد یافت.

نویسندگان این گزارش می‌گویند که کنترول فرآوری یا پروسس، قیمت‌گذاری مواد معدنی افغانستان و دیگر اهرم‌های کلیدی به چین واگذار شده است. از این رو، افغانستان نفوذی بر افزایش عواید معدنی خود و بازار جهانی منابع طبیعی ندارد.

جاوید نورانی، کارشناس معادن و لین اودانل، نویسنده و خبرنگار، روز سه‌شنبه در تحلیلی در نشریه «اینترپرتر» نگاشتند: «این اتفاق تصادفی نیست و نه هم نتیجه اجتناب‌ناپذیر جغرافیا، دهه‌ها جنگ یا حتی ماهیت حاکمیت طالبان است. این وضعیت پیامد قراردادهایی است که در آن‌ها، (طالبان) وصول فوری پول نقد را بر مدیریت بلندمدت منابع طبیعی ترجیح می‌دهند.»

آن‌ها معتقدند که بازار جهانی معادن به کسانی پاداش می‌دهد که قدرت فرآوری، تکنولوژی و قیمت‌گذاری را در اختیار دارند، در حالی که افغانستان از هیچ‌یک از این مزایا برخوردار نیست. به همین دلیل، افغانستان تحت حاکمیت طالبان ابزارهای نفوذ و فشار خود، از جمله توانایی مذاکره، ظرفیت ساخت صنعت استخراج معادن یا حق انتخاب شرکای تجاری را از دست داده است.

نویسندگان اشاره می‌کنند که استخراج معادن به دلیل چشمداشت طالبان به سود کوتاه‌مدت، به وابستگی و محدودیت منجر شده است. به گفته آن‌ها، آنچه اکنون در حال وقوع است، توسعه معادن نیست، بلکه نوعی «تسلیم شدن» است.

یک نمونه برجسته، معدن مس عینک است که یکی از بزرگترین ذخایر مس جهان به شمار می‌رود. حکومت‌های کرزی و غنی و اکنون اداره طالبان، حفظ روابط حسنه با چین را بر استخراج این ثروت عظیم ترجیح داده‌اند. حکومت‌های گذشته به نفوذ سیاسی چین امیدوار بودند و طالبان نیز چین را در زمره معدود کشورهایی می‌بیند که مناسبات خوبی با این گروه دارند.

طالبان پس از بازگشت به قدرت با تحریم و انزوای بین‌المللی روبه‌رو شده‌ است. افغانستان که زمانی بزرگترین دریافت‌کننده کمک‌های اضطراری و عمرانی کشورهای ثروتمند جهان بود، اکنون به کشوری تبدیل شده است که میلیون‌ها شهروند آن به غذا نیاز دارند و جامعه جهانی نیز تنها حداقل کمک‌های بشردوستانه را به مردم آن ارسال می‌کند.

مقام‌های طالبان اعلام کرده‌اند که بودجه حکومت خود را از منابع داخلی تامین می‌کنند که مهم‌ترین رکن آن، توسعه استخراج معادن با همکاری کشورهایی چون چین، روسیه و ایران است. در این میان، چین یکی از بازیگران اصلی در استخراج منابع طبیعی افغانستان محسوب می‌شود.

نورانی و اودانل در گزارش خود ارزیابی منفی از مدیریت معادن افغانستان ارائه کرده‌اند. افغانستان با داشتن ذخایر غنی لیتیم، عناصر کمیاب، مس و کبالت، این منابع را به بهایی ناچیز عرضه می‌کند، در حالی که این عناصر در ساخت تسلیحات مدرن و تکنولوژی‌های پیشرفته مانند هوش مصنوعی و باتری موترهای برقی کاربرد حیاتی دارند.

آن‌ها نوشتند: «افغانستان سنگ‌های خام معدنی خود را به‌گونه‌ای صادر می‌کند که به‌رغم داشتن دارایی‌های باارزش، جایگاه بااهمیتی در میان کشورهای دارای منابع طبیعی به دست نمی‌آورد.»

نویسندگان افزودند: «این موضوع صرفاً به دلیل سوءمدیریت نیست، بلکه به نحوه انتقال ارزش برمی‌گردد. افغانستان منابع خود را در پایین‌ترین سطح زنجیره ارزش صادر می‌کند، در حالی که دیگران، و بیش از همه چین، مراحل فرآوری، قیمت‌گذاری و اهرم‌های استراتژیک ناشی از آن را به چنگ می‌آورند.»

طالبان از زمان بازگشت به قدرت، صدها قرارداد استخراج معادن طلا، نقره، سرب، مس، آنتیموان و سایر مواد معدنی را با شرایطی مبهم و با تمرکز بر کسب درآمد فوری امضا کرده‌ است. شرکت‌هایی عمدتاً از چین، ایران، پاکستان و ترکیه این منابع را به‌صورت خام استخراج و صادر می‌کنند که در نتیجه، برای افغانستان چیزی جز خسارات زیست‌محیطی و سودی محدود باقی نمی‌ماند.

چین به درخواست‌های طالبان برای استخراج مس عینک توجه چندانی نمی‌کند. در این تحلیل آمده است که در دوره جمهوریت نیز قراردادها تحت فشارهای سیاسی و با نظارت ضعیف پیش می‌رفت، اما اکنون که مواد معدنی حیاتی به محور قدرت اقتصادی و نظامی در جهان تبدیل شده‌اند، افغانستان نمی‌تواند سودی فرامادی مانند نفوذ جیوپولتیکی از این منابع با ارزش خود ببرد.

بر بنیاد این گزارش، چین با سرمایه‌گذاری در معادن و تسلط بر مراحل فرآوری، جایگاه برتری نسبت به افغانستان پیدا کرده و زنجیره تامین را به ابزاری راهبردی تبدیل کرده است. برعکس، افغانستان با معاملات کوتاه‌مدت، روزبه‌روز به چین و دیگر کشورهای سرمایه‌گذار وابسته‌تر می‌شود.

طالبان به دلیل انزوا و تحریم‌های بین‌المللی نمی‌تواند از شرکت‌های بزرگ جهانی برای استخراج معادن دعوت کند. از این رو، فضا کاملاً در اختیار چند کشور معدود منطقه قرار گرفته است که روابط نزدیک سیاسی و استخباراتی با این گروه دارند.

انفجار مرگبار در میدان هوایی کابل در سنبله ۱۴۰۰، در جریان خروج نیروهای امریکایی از افغانستان، به کشته شدن ۱۳ سرباز ایالات متحده و ۱۶۰ غیرنظامی افغان انجامید. به گفته اف‌بی‌آی، این حمله توسط شاخه خراسان داعش سازمان‌دهی شده و عامل اصلی آن عبدالرحمان لوگری معرفی شده است.

اکنون پرونده محمد شریف‌الله روی میز هیئت منصفه برای صدور حکم نهایی است.

محمد شریف‌الله نیز از سوی امریکا به‌عنوان یکی از مظنونان این رویداد بازداشت و از پاکستان به امریکا استرداد شد. او متهم است که در شناسایی مسیر بمبگذار حمله در میدان هوایی کابل و حمایت از یک گروه تروریستی نقش داشته است. او همچنین در پیوند به حمله داعش در مسکو نیز تحت پیگرد قرار دارد.

لارن روزن، وکیل مدافع شریف‌الله، روز سه‌شنبه در بیانیه پایانی خود در دادگاه استدلال کرد که دادستان‌ها هیچ مدرکی جز اظهارات خود شریف‌الله در جریان بازجویی توسط اف‌بی‌آی ارائه نکرده‌اند که او را به این حمله مرتبط سازد.

او گفت موکلش درباره شناسایی مسیر برای بمب‌گذار انتحاری به میدان هوایی «دروغ» گفته است.

روزن افزود که شریف‌الله به مأموران اف‌بی‌آی چیزهایی را گفته که فکر می‌کرد آنان می‌خواهند بشنوند، احتمالا به این دلیل که پیش از انتقال به امریکا، از شکنجه در پاکستان هراس داشته است.

او به هیئت منصفه گفت: «مشکل این بود که او اطلاعات زیادی درباره آنچه واقعا در آن روز رخ داد، نداشت. حکومت نیز هیچ توضیحی درباره چگونگی وقوع این حمله ارائه نکرده است.»

در مقابل، ریان وایت، دادستان وزارت دادگستری امریکا، گفت که شریف‌الله نقش کلیدی در طرح‌ریزی حمله در میدان هوایی کابل داشته و در چندین حمله دیگر شاخه خراسان داعش نیز دخیل بوده است.

وایت گفت: «متهم هیچ اهمیتی به کشتن نمی‌داد؛ برای او این فقط یک روز عادی کاری بود.»

شریف‌الله که در جریان محاکمه یک‌هفته‌ای خود شهادت نداد، به یک مورد «ارائه حمایت مادی به یک سازمان تروریستی خارجی» متهم است و در صورت اثبات، ممکن است به حبس ابد محکوم شود.

با این‌ حال، روزن گفت که مقام‌های امریکایی ادعای داعش درباره مسئولیت حمله میدان هوایی را بدون بررسی دقیق پذیرفته‌اند و احتمال داد که جنگجویان یک شاخه مرتبط با طالبان که در میدان هوایی کابل حضور داشتند، در این حمله نقش داشته باشند.

او گفت: «شما نمی‌توانید حکم خود را بر اساس حدس و گمان صادر کنید.»