من از ولایت غور می‌نویسم. ما از خانواده نظامیان دولت سابق هستیم. طالبان پدرم و یک برادرم را کشتند. دو برادرم از زمان سقوط تا اکنون به خارج از کشور فراری هستند و برگشته نمی‌توانند. به‌خاطر نیامدن آن‌ها ما چندین مرتبه تهدید شدیم و خانه‌مان را بازرسی کردند.
اکنون فرمانده ولسوالی‌شان چندین مرتبه شده ما را تهدید می‌کند و افرادی را دم خانه‌مان می‌فرستد که دخترتان را به من بدهید، وگرنه روزگارتان را از این بدتر می‌سازم.
خواهر من حدود ۱۲ ساله است. از ترس‌شان هر دو خواهر خردم را انتقال دادم، چندین مرتبه جابه‌جا کردم و فعلاً هم به غور نیستند. در ساحات مربوط فاریاب از ترس در خفا زندگی می‌کنند.
مادرم هر روز تهدید می‌شود. خود من که تنها پسر نان‌آور خانه هستم، از یک سال بدین‌سو از کسب‌وکار مانده‌ام و فراری هستم. خدا شاهد است، از بس جابه‌جا شدم، دیگر خسته شدم.
هیچ راه نمانده است.
نمی‌فهمیم چی سرنوشتی در انتظار ما است.
من آدرس ولسوالی و نام فرمانده طالبان را نگفتم، چون حقیقتاً می‌ترسم. نشود که زندگی سر ما جهنم گردد و حال و روز من بدتر از این شود.
