زنی از افغانستان: «در این وطن جایی برای ما زن‌ها نیست»
«سلام، عزیزه هستم از افغانستان. لیسانس ادبیات دری دارم. فعلاً بیکارم و از بیکاری زیاد رنج می‌برم. خودم تکلیف قند اما در این وطن جایی برای ما زن‌ها نیست و ما در یک زندان که حتی نفس کشیدن هم به اختیار خود ما نیست، زندانی هستیم.
لطفاً کمک کنید تا از این بند آزاد شوم و اگر نه این درد مرا می‌کشد، درد بیکاری، بیچاره‌گی و درمانده‌گی که اختیار خود و حال اولاد خود را نداری.
چهار پسرم و یک دخترم را افسرده‌گی گرفته است.
من طاقت دیدن این همه درد و رنج را ندارم. دخترم از درس و تحصیل باز مانده است. بچه‌هایم هر روز با یک ناامیدی از مکتب به خانه می‌آیند.
شوهر پیرم تاب و توان کشیدن این همه بار غم را ندارد. من چی کار کنم؟
لطفاً پیامم را برای جهانیان برسانید، باشد که دری امید به دل‌های خسته ما کشیده شود.
نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.
