شماری از دانشجویان در بلخ: با شوق به دانشگاه می‌رویم، با ناامیدی برمی‌گردیم

ما با هزار امید برای فراگیری علم به دانشگاه می‌رویم، اما به دلیل نداشتن کارت، پشت دروازه متوقف می‌مانیم و اجازه ورود به ما داده نمی‌شود.
همچنان به دلیل پرداخت‌نشدن فیس قسط اول، که حدود دو هزار افغانی است، بسیاری از دانشجویان از داخل‌شدن به صنف‌ها محروم می‌شوند.
در حالی که وضعیت اقتصادی مردم بسیار ضعیف است، تهیه همین مبلغ نیز برای شمار زیادی از دانشجویان دشوار و حتی غیرممکن است.
بسیاری از ما از راه‌های دور و با تحمل مشکلات فراوان می‌آییم، اما باز هم پشت دروازه می‌مانیم.
سوال ما این است که آیا ارزش یک دانشجو و آینده‌اش به اندازه یک کارت یا دو هزار افغانی است؟ آیا عدالت این است که دانشجو با شوق درس بیاید، اما ناامید دوباره برگردد؟
هدف ما تنها آموزش، پیشرفت و خدمت به جامعه است. با وجود تمام مشکلات در افغانستان، باز هم ما درس می‌خوانیم و تلاش می‌کنیم.
تقاضا داریم شرایط دشوار دانشجویان را در نظر بگیرند، در مورد کارت و فیس با دانشجویان همکاری کنند و تسهیلات بیشتری فراهم سازند.

اجازه ندهد که موانع کوچک، مانع آینده بزرگ جوانان شود.

نوشته‌هایی که نمی‌برد.