گزارش رسانه بریتانیایی از «شکنجه و بازداشت» سرباز زن اردوی پیشین افغانستان توسط طالبان

شکریه می‌گوید در آن سال‌ها مردم حتی از این‌که طالبان بفهمد در خانه دختر دارند، می‌ترسیدند. به گفته او، اگر طالبان می‌فهمید دختری بالاتر از ۱۳ سال در یک خانواده است، او را به ازدواج اعضای طالبان وادار می‌کرد یا با زور می‌برد.

پس از سقوط نخستین حکومت طالبان، مکاتب دوباره باز شد. شکریه می‌گوید او بسیار می‌خواست درس بخواند، اما خانواده‌اش در آغاز اجازه نمی‌داد.

با بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، زندگی او به سرعت تغییر کرد. شکریه کارش را از دست داد و نتوانست تحصیلات ماستری خود را ادامه دهد.

او می‌گوید زنان دیگر بدون محرم اجازه بیرون رفتن نداشتند و مقررات سخت‌گیرانه پوشش، زندگی روزمره زنان را بسیار دشوار کرده بود.

شکریه می‌گوید: «افغانستان برای زنان به زندانی بدتر از آتش جهنم تبدیل شد.»

به گفته او، ۴۰ روز پس از سقوط کابل، افراد طالبان نیمه‌شب به خانه خانواده‌اش رفتند. شکریه و پدرش لت‌وکوب و بازداشت شدند. او می‌گوید طالبان او را به خیانت به اسلام و همکاری با خارجی‌ها متهم کرد. شکریه بیش از ده سال در وزارت دفاع ملی افغانستان کار کرده بود.

شکریه گفته است او را در یک محل بازداشت غیررسمی در کابل نگه داشتند. به گفته او، در آنجا شکنجه شد، زانوانش آسیب جدی دید و به سرش نیز ضربه خورد. او می‌گوید طالبان به او گفته بود که هیچ حقی ندارد و اگر حرف بزند، وضعیتش بدتر می‌شود.

شکریه گفته است افراد طالبان او را «زن کافر»، «برده» و «خاین» می‌خواندند و به او می‌گفتند که «نان امریکایی‌ها را خورده است». او می‌گوید در جریان بازجویی‌ها نه وکیل داشت، نه کسی بر رفتار طالبان نظارت می‌کرد و نه می‌توانست با بیرون تماس بگیرد.

شکریه هنوز به دلیل دردهای ناشی از شکنجه دارو مصرف می‌کند. او همچنین برای آسیب‌های روانی پس از آن دوره تحت درمان است.

پس از رهایی شکریه و پدرش، خانواده آنان افغانستان را ترک کرد. شکریه می‌گوید مسیر فرار بسیار سخت بود. آنان در شرایط خطرناک از مرزها گذشتند و در بسیاری از مواقع سرپناه و غذای کافی نداشتند.

شکریه اکنون در پاکستان منتظر ویزا برای رفتن به امریکای لاتین است. او می‌گوید نفوذ طالبان حتی پس از خروج زنان افغان از کشور هم زندگی آنان را تهدید می‌کند.