دانشجویان دانشگاه هرات: «نه در لیلیه جا داریم و نه بدل اعاشه ما پرداخت شده است»
ما شماری از دانشجویان دانشگاه هرات هستیم و از ولایت‌های دیگر برای درس خواندن به هرات آمده‌ایم. در این شهر، مصرف زندگی بسیار بالا است و قیمت همه‌چیز، از بسته‌های اینترنتی تا یک تکه نان خشک، افزایش یافته است.
وقتی به لیلیه مراجعه می‌کنیم تا ما را در لیلیه جا بدهند، برای ما جا نمی‌دهند. شرایط ورود به لیلیه این است که باید یک قبضه ریش داشته باشی و همیشه کلاه بر سر داشته باشی.
پس از آن‌که از گرفتن جای در لیلیه ناامید شدیم، برای بدل اعاشه ثبت نام کردیم. دو سمستر می‌شود که همین بدل اعاشه ما حواله نشده است. وقتی به دفتر مربوطه مراجعه می‌کنیم، می‌گویند بودجه نداریم و پول نیست.
چطور بودجه نیست؟ چطور پول نیست؟ وقتی روزانه معادن وطن ما غارت می‌شود، وقتی هفته‌به‌هفته از خارج میلیون‌ها دالر پول گرفته می‌شود، وقتی در بانک‌ها تا حدی پول است که جا نمی‌شود، چطور برای من دانشجو بدبخت که با یک تکه نان روزگار می‌گذرانم، بودجه نیست؟
این هم شد حکومت اسلامی؟ این هم شد نظام؟
دل ما هزاران درد دارد، از کدام آن بگوییم؟»
نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.
