«افراد امر به معروف طالبان من و پسر ۱۶ ساله‌ام را تهدید و تحقیر کردند»
«در تاریخ سه‌شنبه، ۲۳ ثور ۱۴۰۵، اتفاقی برای من و پسر ۱۶ ساله‌ام رخ داد که هنوز هم اثرات روحی و روانی آن از ما دور نشده است.
«در تاریخ سه‌شنبه، ۲۳ ثور ۱۴۰۵، اتفاقی برای من و پسر ۱۶ ساله‌ام رخ داد که هنوز هم اثرات روحی و روانی آن از ما دور نشده است.
در آن روز، افراد امر به معروف طالبان ما را به دلیل نوع پوشش و آنچه از نظر آنان عدم رعایت حجاب کامل تلقی می‌شد، متوقف کردند. برخورد آنان تنها یک تذکر نبود. رفتارشان همراه با تهدید، تحقیر و خشونت بود. چندین بار با سلاح ما را تهدید کردند تا سوار موترشان شویم و حتی تهدید به شلیک نیز مطرح شد.
در آن لحظات، من به‌عنوان یک مادر، خود را میان ترس از مرگ و ترس از توقیف و سرنوشت نامعلوم خود و فرزندم می‌دیدم. در جریان این برخورد، دست پسر ۱۶ ساله‌ام را با خشونت پیچ دادند و فشار شدیدی بر استخوانش وارد کردند. صحنه‌ای که هنوز هم از ذهنم بیرون نمی‌شود.
در کنار این وضعیت، پرونده مهاجرتی من به آلمان نیز که تمامی مراحل قانونی آن طی شده بود، پس از حوادث و جرایم انجام‌شده توسط برخی مهاجران افغان در اروپا، به حالت تعلیق درآمد. این در حالی است که هزاران افغان دیگر هیچ ارتباطی با خشونت و جرم ندارند، اما بهای اشتباهات عده‌ای محدود را با بسته شدن راه نجات و آینده خود می‌پردازند.
مردم ما چیزی کمتر از ملت‌های دیگر ندارند. در میان همین نسل خسته و زیر فشار، هزاران معلم، داکتر، انجینر، دانشجو و جوان بااستعداد وجود دارد که تنها از یک چیز محروم مانده‌اند: فرصت.
من می‌خواهم صدای زنانی باشم که هر روز با ترس زندگی می‌کنند و صدای خانواده‌هایی که میان ناامنی، محدودیت و بلاتکلیفی، آرام‌آرام فرسوده می‌شوند.
لطفا، لطفا صدای من باشید، چون واقعا اینجا برای زنان و کودکان به دنیایی از وحشت و دهشت تبدیل شده است.»
نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.
