«من از شیوه بدخشان می‌نویسم. سرزمینی اسماعیلیه‌نشین و آرمیده بر معدن طلا؛ و همین دو ویژگی، زندگی مردمش را به جهنمی خاموش بدل کرده است. متاسفانه این معاون بلای جان مردم بدخشان به ویژه مناطق اسماعلیه‌نشین شده است.
از یک‌سو، حکومت‌های محلی که نام «امارت اسلامی» را بر خود نهاده‌اند و دم از عدالت، مسلمانی و حق مردم می‌زنند، زمین‌های زراعتی، علفچرها و منابع طبیعی این مردم را به تاراج برده‌اند؛ بی‌آنکه رنج، معیشت و آینده باشندگان این سرزمین برای‌شان اهمیتی داشته باشد. معدن طلا، به جای آنکه وسیله رفاه مردم باشد، به بلای جان‌شان تبدیل شده و حاصل سال‌ها زحمت و زندگی‌شان را نابود ساخته است.
از سوی دیگر، مردمی که تنها جرم‌شان اسماعیلی بودن است، نه صدایی در قدرت دارند و نه کسی برای دادخواهی‌شان باقی مانده است. چون سهمی در ساختار حکومت ندارند، درد و فریادشان نیز شنیده نمی‌شود و کسی بازخواست نمی‌گردد. فریادشان در سکوت کوه‌ها گم می‌شود و رنج‌شان به گوش هیچ محکمه و مسئولی نمی‌رسد.
در این سرزمین، بیش از شصت تن از افراد سرشناس و تأثیرگذار کشته شده‌اند و فضای ترس و خاموشی چنان گسترده است که دیگر کمتر کسی جرئت بلند کردن صدای خود را دارد. امروز پل، پلچک، برق و حتی مکتب این منطقه نیز در اثر فعالیت معدن‌کاران نابود شده است، اما با وجود این همه ویرانی، هنوز هیچ صدایی از درد مردم شنیده نمی‌شود.
دین، در دست این حکومت، دیگر نه وسیله عدالت و انسانیت، بلکه فقط ابزاری برای حفظ قدرت و جلوگیری از اعتراض مردم شده است تا غریبان، به جای فریاد بر ظلم و بی‌عدالتی، خاموش بمانند و رنج‌شان را سرنوشت خود بدانند. برای این مردم، دین بیشتر به تسلای دروغین دل‌های خسته تبدیل شده است تا پناهی برای عدالت و کرامت انسانی.
«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»
