«یک شهروند: بیماران افغان توان پرداخت ۱۲۰۰ دالر برای ویزای پاکستان را ندارند»

چندی پیش همراه چند نفر از دوستانم در مسیر قندهار بودیم تا برای یک بزم دوستانه به قندهار برویم. بعد از عبور از چند ایست بازرسی، در یکی از ایست‌ها مورد سوال و جواب قرار گرفتیم. تلاشی کردند. ابتدا اجازه عبور دادند، اما چند دقیقه بعد نیروهای طالبان با موتورسیکلت ما را متوقف کردند.

آن‌ها بعد از تلاشی موتر، سازهای موسیقی ما را پیدا کردند و با خشونت و توهین گفتند که ما کافر هستیم و باید بازداشت شویم.
بعد از مدتی ما را به جای نامعلومی منتقل کردند؛ باغی که چند اتاق داشت. در آنجا با تهدید اسلحه مجبورمان کردند برایشان موسیقی اجرا کنیم. حتی چندین بار کلاشینکف را به سمت ما گرفتند و اجازه رفتن نمی‌دادند. دو شب و دو روز ما را برخلاف میل‌مان نگه داشتند و مجبور به اجرای موسیقی کردند.
من فقط می‌خواهم بگویم که هیچ هنرمندی نباید با زور و تهدید مجبور به هنر شود. اگر موسیقی از نظر آن‌ها مشکل است، پس چرا هنرمندان را تحقیر و تحت فشار قرار می‌دهند، اما خودشان به زور از ما موسیقی می‌خواهند؟

این اتفاق یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های زندگی من بود و هرگز فراموشش نمی‌کنم.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

کار تا جایی رسیده که استادان دانشکده انجینری دست به اعتصاب زده‌اند، اما به‌جای شنیدن صدای اعتراض اهل علم، تنها تلاش شده تا موضوع توسط معاون علمی دانشگاه، مولوی منیب، مهار و خاموش شود. گویی مشکل، اعتراض استادان است، نه اصل تعیینات غیرمسلکی.
تلخ‌تر این‌که امروز در دانشگاه، تخصص کمتر از رابطه ارزش دارد و سابقه علمی کمتر از نزدیکی به حلقه‌ها.
و بعد، همین‌ها از سقوط کیفیت تحصیل، فرار نخبگان و بی‌اعتباری دانشگاه‌ها شکایت می‌کنند!
از اداره محلی، فرهنگیان، استادان و مردم آگاه هرات تقاضا می‌شود در برابر این وضعیت سکوت نکنند.
اگر امروز دانشگاه قربانی سیاست، قوم‌گرایی و سلیقه‌پرستی شود، فردا چیزی از اعتبار علمی این شهر باستانی باقی نخواهد ماند.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

بعد از گذشت چند روز، قاتل را همان کسانی پیدا کردند که می‌گفتند قاتل فرد کشته‌شده پدر و مادرش است.

خانواده مقتول با خوشحالی قضیه را تا ولایت رساندند. خود حکومت طالبان در این قضیه دخیل بوده است. از ولسوالی گرفته تا قوماندان، قوماندان تولی کندک و امر به معروف در این جنایت دخیل بودند.

با وجود این‌که خودشان از قاتل پرس‌وجو کردند، باز هم از حقیقت چشم‌پوشی کرده و چون مقتول شیعه بود، محکمه اول را به نفع قاتل فیصله کردند.

این صدای ما را به گوش جهانیان برسانید. اما اینها مسلمان نیستند.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

کارکنان بالمقطع طبقه فقیر جامعه هستند و به پول بیشتری نیاز دارند. برخلاف این‌که معاش آنان را بالا ببرند، پایین آورده‌اند. مبلغ ۱۰ هزار افغانی از معاش آنان کم شده است. در این قیمتی، ۷ هزار افغانی پول بسیار ناچیزی است و امکان ندارد یک خانواده یک ماه کامل با این پول نیازهای خود را پوره کند.

معاش کارکنان بالمقطع را کم کردند، چون خودشان در پایه‌های بلند حکومت هستند و معاش خودشان را بلند کردند.

این در کدام قانون است؟

چرا باید چنین کاری شود؟»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

مشکل اساسی این است که در حدود چهار سال گذشته امتحان اگزیت برای دختران افغان برگزار نشده، اما با آن هم بسیاری از نهادها و مؤسسات صحی، سپری‌کردن امتحان اگزیت را شرط اساسی استخدام تعیین می‌کنند.

در حالی که شرایط فعلی جامعه افغانستان متفاوت است و بسیاری از فارغان، بدون تقصیر خود، به این اسناد دسترسی ندارند.

خواهش ما این است که نهادهایی مانند سره میاشت و سایر مؤسسات، پالیسی‌های استخدامی خود را مطابق شرایط فعلی جامعه تنظیم کنند تا داکتران واجد شرایط از حق کار و خدمت محروم نشوند، مخصوصاً در زمانی که مراکز صحی به کادر طبی نیاز جدی دارند.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»