پس از انتقادها از گماشتن یک فرد وابسته به طالبان به‌عنوان رئیس دانشکده مهندسی دانشگاه هرات، کاربران حامی طالبان در شبکه‌های اجتماعی مدرکی را به عنوان سند تحصیلی او منتشر کردند. مولوی بهادر خلیل به‌تازگی به ریاست دانشکده مهندسی این دانشگاه منصوب شده است.
انتصاب او به این سمت با واکنش‌های گسترده استادان، دانشجویان و کاربران شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شد و بحث‌هایی را درباره معیارهای علمی و تخصصی برای تصدی مناصب دانشگاهی برانگیخت.
در پی افزایش انتقادها، حامیان طالبان سندی را به‌عنوان مدرک تحصیلی مولوی بهادر خلیل منتشر کردند و مدعی شدند که او در رشته مهندسی در دانشگاه قندهار تحصیل کرده، فارغ‌التحصیل رشته مهندسی است و سابقه کاری مرتبط نیز دارد.
با این حال، افغانستان اینترنشنال نتوانسته است اصالت این سند را به‌طور مستقل تأیید کند.
فضل‌هادی وزین، پژوهشگر دینی و استاد دانشگاه، در واکنش به این انتصاب نوشت که پاسخ سخنگوی وزارت تحصیلات عالی طالبان به انتقادهای مطرح‌شده درباره مقرری‌های اخیر در دانشگاه هرات، به‌جای پرداختن به اصل موضوع، تلاش برای سوق دادن بحث از «معیارهای علمی و دانشگاهی» به «تقابل فرهنگی و هویتی» بوده است.
او تأکید کرد که انتقادها متوجه نوع پوشش یا گرایش دینی افراد نیست، بلکه بر رعایت اصول حرفه‌ای، قوانین تحصیلات عالی و معیارهای پذیرفته‌شده دانشگاهی تمرکز دارد.
وزین پرسیده است که آیا ریاست یک دانشکده، که یک جایگاه علمی، تخصصی و اکادمیک محسوب می‌شود، می‌تواند به فردی سپرده شود که عضو کادر علمی دانشگاه نبوده، سابقه تدریس و پژوهش دانشگاهی ندارد و مراحل متعارف ارتقای اکادمیک را طی نکرده است؟
به گفته او، ضیاءالله هاشمی، سخنگوی وزارت تحصیلات عالی طالبان، در پاسخ به این انتقادها به‌جای ارائه توضیح روشن درباره این پرسش اساسی، موضوع را به مخالفت با پوشش فرد منصوب‌شده تقلیل داده است.
این استاد دانشگاه که پس از بازگشت طالبان به قدرت افغانستان را ترک کرده و اکنون در ترکیه زندگی می‌کند، نوشته است که نظام تحصیلات عالی زمانی می‌تواند معیاری باشد که اصول مسلم اکادمیک، تخصص‌گرایی و شایسته‌سالار قربانی ملاحظات غیرعلمی نشود.
طالبان در سال‌های گذشته بخش بزرگی از بست‌های اداری و مدیریتی را به افراد وابسته به خود واگذار کرده‌اند.
منتقدان می‌گویند در بسیاری از این انتصاب‌ها، سابقه حضور در صفوف طالبان بیش از تخصص و پیشینه علمی افراد مورد توجه قرار گرفته است.
پس از فروپاشی نظام جمهوری اسلامی افغانستان در ۱۵ آگست ۲۰۲۱ و قدرت‌گیری طالبان، موج گسترده‌ای از مهاجرت و آوارگی شهروندان شکل گرفت؛ روندی که همچنان ادامه دارد. در میان مهاجران، خبرنگاران، شاعران، نویسندگان، استادان دانشگاه، دانشجویان و شمار زیادی از متخصصان و نیروهای حرفه‌ای دیده می‌شوند.
گزارش‌ها نشان می‌دهد که در نزدیک به پنج سال گذشته هزاران استاد دانشگاه افغانستان را ترک کرده‌اند. همزمان، نهادهای نظارتی طالبان حضور پررنگ‌تری در محیط‌های دانشگاهی یافته‌اند و گزارش‌هایی از نظارت ایدئولوژیک و بررسی عقاید دانشجویان در برخی دانشگاه‌ها منتشر شده است.
