رافائل نادال، برنده ۲۲ عنوان گرند اسلم و یکی از اعضای مشهور «سهگانه بزرگ» تنیس جهان در کنار راجر فدرر و نوواک جوکوویچ، گفته است که بخش بزرگی از دوران حرفهای خود را با درد شدید سپری کرده و باوجود آسیبدیدگی مزمن پا، به بازی ادامه داده است.
این ستاره اسپانیایی که در سال ۲۰۲۴ از دنیای تنیس خداحافظی کرد، در گفتوگویی با بیبیسی اظهار داشت که برای ادامه فعالیت حرفهایاش، خطرهای بزرگی را متوجه سلامتی خود ساخته بود. این اظهارات پس از نشر مجموعه مستند «رافا» از نتفلیکس مطرح شده؛ مستندی که نگاهی عمیق به دشواریهای جسمی و روانی او در مسیر رسیدن به افتخار و عظمت دارد.
نادال گفت:
«من مجبور شدم درباره سلامتیام تصمیمهایی بگیرم که مرز میان درست و نادرست بودند؛ اما اگر آن خطرها را نمیپذیرفتم، احتمالاً ۱۰ گرند اسلم کمتر بهدست میآوردم. این واقعیت است.»
نادال پس از شکستگی پا در رقابت نهایی اوپن مادرید در سال ۲۰۰۵، به بیماری نادری بهنام «مولر-ویس» مبتلا شد. این اتفاق تنها چند ماه پس از آن رخ داد که او در ۱۹ سالگی، در نخستین حضورش در مسابقات رولان گاروس، قهرمان اوپن فرانسه شد و نخستین گرند اسلم خود را کسب کرد.
پزشکان علت این بیماری را تمرینهای سنگین دوران کودکی او زیر نظر کاکایش «تونی نادال» عنوان کردهاند. با وجود آنکه این وضعیت میتوانست به دوران حرفهای او پایان دهد، نادال هرگز تسلیم نشد.
این آسیبدیدگی سالها او را همراهی کرد؛ اما او در جریان ۹ سال بعدی، ۱۳ گرند اسلم دیگر را نیز فتح کرد و هر سال دستکم یک عنوان بزرگ بهدست آورد.
نادال در بخشی از سخنانش گفت:
«تنیس برای من به مسابقهای با زمان تبدیل شده بود. همیشه این تردید در ذهنم وجود داشت که پایم تا چه مدت دوام میآورد. هیچگاه نمیدانستم دوران حرفهایام تا چه زمانی ادامه خواهد داشت.»
او افزود:
«همیشه فکر میکردم شاید این آخرین سال باشد؛ بنابراین وقتی برای توقف وجود نداشت.»
این آسیبدیدگی همچنین سبب بروز مشکلات صحی دیگری نیز شد؛ از جمله التهاب مزمن زانوی چپ و سوراخشدن رودهها که ناشی از مصرف دوامدار داروهای ضد درد بود.
نادال گاهی برای کنترل درد، از تزریقهای بیحسی موضعی استفاده میکرد؛ بهگونهای که در رقابت نهایی اوپن فرانسه ۲۰۲۲، آخرین قهرمانی گرند اسلمش، هیچ حسی در پای خود نداشت.
او در پایان گفت:
«راز اصلی این بود که میزان رنج و درد، کمتر از اشتیاق و خوشحالی من نسبت به کاری بود که انجام میدادم.»
