پژوهشگران دانشگاه لستر در بریتانیا دریافتهاند که تنفس هوای آلوده میتواند رشد ریه را در کودکان کُند کند به طوری که این اثر تا اوایل بزرگسالی ادامه پیدا کند. در این پژوهش عواملی مانند تولد زودرس، شیردهی، مصرف دخانیات توسط والدین و شرایط خانه از جمله رطوبت نیز در نظر گرفته شد.
دانشمندان عملکرد ریه بیش از ۵ هزار نفر را که در دهه ۱۹۹۰ در شهر بریستول و اطراف آن به دنیا آمده بودند، بررسی کردند.
وضعیت سلامت این گروه که با نام «کودکان دهه ۹۰» شناخته میشود، از بدو تولد تا بزرگسالی دنبال شد و عملکرد ریههای آنان در سنین ۸ و ۱۵ سالگی و سپس در ۲۴ سالگی اندازهگیری گردید؛ سنی که معمولا ریهها باید به بیشترین ظرفیت خود رسیده باشند.
پژوهشگران میزان مواجهه کودکان با آلودگی هوا را در هر سهماهه بارداری و سپس در هر سال از دوران کودکی اولیه محاسبه کردند. این شامل ذرات معلق و همچنین دیاکسید نیتروجن بود؛ گازی که عمدتا از موترهای دیزلی و سیستمهای گرمایشی فسیلی منتشر میشود.
در این پژوهش عواملی مانند تولد زودرس، شیردهی، مصرف دخانیات توسط والدین و شرایط خانه از جمله رطوبت نیز در نظر گرفته شد.
نتایج نشان داد که قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا در دوران بارداری، نوزادی و اوایل کودکی میتواند رشد ریه را تا اوایل بزرگسالی کند کند. بیشترین تأثیر در دوران نوجوانی مشاهده شد؛ زمانی که رشد ریهها سریعتر است.
پروفیسور آنا هنسل از دانشگاه لستر در بریتانیا، که رهبری این تحقیق را بر عهده داشت، گفت: «بیشتر شواهد درباره اثرات آلودگی هوا مربوط به بزرگسالان یا دوران بارداری است، اما ما فکر میکنیم کاملا محتمل است که این آلودگی بر رشد و تکامل ریه کودکان نیز تأثیر بگذارد.»
او افزود: «افرادی که ریههایشان در کودکی به ظرفیت کامل رشد نمیکند، در آینده در برابر بیماریهای تنفسی آسیبپذیرتر هستند، زیرا ذخیره تنفسی کمتری دارند. آنان همچنین بهطور کلی در معرض خطر بیشتر بیماریهای سلامتی قرار میگیرند.»
پروفیسور آنا هنسل میگوید تحقیقات همچنین نشان داده است افرادی که سلامت ریهشان تحت تأثیر آلودگی هوا قرار گرفته، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای بیماریهای قلبی باشند.
هنسل گفت: «ما سالها زمان صرف کردیم تا برآوردهای دقیق آلودگی ذرات معلق را در دوران بارداری و اوایل زندگی تهیه کنیم، از جمله استفاده از دادههای ترافیکی شهر بریستول که در پایگاههای ملی موجود نبود.»
یک مطالعه قبلی نیز نشان داده بود که آلودگی هوا رشد ریه کودکان در شرق لندن را کاهش داده است. در آن مطالعه، ریههای کودکان ۹ ساله بهطور میانگین ۹۰ تا ۱۰۰ میلیلیتر کوچکتر از حد طبیعی بود؛ معادل حجمی نزدیک به دو تخم مرغ.
مطالعات انجامشده روی کودکان در سویدن نشان داد که با بهبود کیفیت هوا، رشد ریه افزایش یافته است. کاهش آلودگی هوا احتمالا در کودکان بریستول در جنوبغرب بریتانیا نیز باعث نزدیکتر شدن رشد ریه به حالت طبیعی شده است.
