روزنامه بریتانیایی: «بچه‌بازی» و آزار جنسی کودکان در افغانستان همچنان ادامه دارد

دیلی‌میل نوشته است که بچه‌بازی سابقه طولانی در افغانستان دارد و ریشه‌های آن دست‌کم به قرن سیزدهم برمی‌گردد. این روند در زمان جنگ مجاهدین علیه شوروی در دهه ۱۹۸۰ بیشتر شناخته شد. در آن زمان، شماری از فرماندهان افغان پسران نوجوان را به‌عنوان دارایی شخصی و نشانه قدرت نزد خود نگه می‌داشتند.

طالبان در دهه ۱۹۹۰ هنگام رسیدن به قدرت، بچه‌بازی را یکی از نشانه‌های فساد جنگ‌سالاران خواند و آن را ممنوع کرد. اما پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، ساختارهای قدرت پیشین دوباره برگشت و بچه‌بازی نیز دوباره گسترش یافت.

در گزارش آمده است که برخی پسران از سوی خانواده‌های فقیرشان فروخته می‌شوند و برخی دیگر ربوده می‌شوند. پس از آن، این کودکان مجبور می‌شوند لباس زنانه بپوشند و به‌طور منظم مورد سوءاستفاده جنسی قرار می‌گیرند.

دیلی‌میل به گزارش پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان نیز اشاره کرده است. این کمیسیون گفته بود که قربانیان بچه‌بازی دچار آسیب‌های جدی روانی می‌شوند، زیرا اغلب مورد تجاوز قرار می‌گیرند. این قربانیان با ترس، بی‌اعتمادی، ناامیدی و احساس انتقام روبه‌رو می‌شوند.

چارو لتا هاگ، پژوهشگر مستقر در لندن در چتم‌هاوس، به دیلی‌میل گفته است که در نبود خدمات برای درمان و بازپروری قربانیان، روشن نیست سرنوشت این کودکان چه می‌شود. او گفته است گزارش‌های روایتی نشان می‌دهد که برخی از قربانیان پس از بزرگ‌شدن، خودشان همین چرخه سوءاستفاده را تکرار می‌کنند.

این رسانه نوشته است که نیروهای خارجی در سال‌های حضورشان در افغانستان از بچه‌بازی آگاه بودند، اما در بسیاری موارد دخالت نمی‌کردند، چون شماری از فرماندهان افغان هم‌پیمان آنان نیز در این کار دخیل بودند.

این گزارش به روایت دن کویین، فرمانده پیشین نیروهای ویژه امریکا، اشاره کرده است. او پس از حمله به یک فرمانده افغان که یک پسر را به‌عنوان برده جنسی نزد خود نگه داشته بود، از فرماندهی برکنار و از افغانستان بیرون شد.

کویین بعدها گفت امریکا به افغانستان رفته بود چون از کارهای وحشتناک طالبان و نقض حقوق بشر شنیده بود، اما در عمل کسانی را به قدرت رسانده بود که کارهایی بدتر از طالبان انجام می‌دادند.

دیلی‌میل همچنین به گفته‌های پدر لنس کورپورال گریگوری بکلی جونیور، سرباز امریکایی کشته‌شده در سال ۲۰۱۲، اشاره کرده است. او گفته بود پسرش از پایگاه نظامی در جنوب افغانستان صدای فریاد پسرانی را می‌شنید که از سوی پولیس افغان مورد آزار جنسی قرار می‌گرفتند، اما به نیروهای امریکایی گفته شده بود دخالت نکنند.

در بخش دیگری از گزارش آمده است که طالبان در سال ۲۰۱۶ از همین ضعف در میان نیروهای پولیس استفاده کرد. به گفته غلام سخی روغ لیونی، فرمانده پیشین پولیس ارزگان، طالبان حدود ۱۰۰ پسر نوجوان را به پاسگاه‌ها فرستاد تا به آن‌جا نفوذ کنند و پولیس‌ها را مسموم یا بکشند.

دیلی‌میل در ادامه به مستند «پسران رقصان افغانستان» ساخته نجیب‌الله قریشی، خبرنگار افغان، اشاره کرده است. در این مستند نشان داده شده بود که مردان قدرتمند چگونه به‌سادگی به این کودکان دسترسی پیدا می‌کنند.

در این مستند، مردی به نام دستگیر که از اعضای پیشین نیروهای مقاومت اتحاد شمال و از چهره‌های قدرتمند تخار معرفی شده، گفته بود هنگام انتخاب یک پسر، به زیبایی، سن و توانایی رقص او توجه می‌کند. او گفته بود به خانواده‌ها پول می‌دهد و می‌گوید از کودک مراقبت می‌کند.

دیلی‌میل نوشته است که دستگیر در این مستند گفته بود بیش از دو هزار پسر را «گرفته» است.

این گزارش همچنین به سخنان فرد دیگری در شمال افغانستان با نام «مستری» اشاره کرده است. او گفته بود هر فرمانده نظامی یک پسر جوان نزد خود داشت و میان فرماندهان در این زمینه رقابت وجود داشت.

در گزارش آمده است که شماری از قربانیان پس از سال‌ها سوءاستفاده، وقتی ریش در می‌آورند، دیگر کنار گذاشته می‌شوند. بسیاری از آنان به مواد مخدر، گدایی یا تن‌فروشی کشانده می‌شوند.

دیلی‌میل به گفته‌های برات علی باتور، عکاس افغان، نیز اشاره کرده است. او برای مستند فرانت‌لاین ماه‌ها زندگی این کودکان را ثبت کرده بود. باتور گفته است یکی از پسرانی که دیده بود حدود ۱۳ سال داشت و به مهمانی‌ها برده می‌شد، برای تحمل این وضعیت هرویین مصرف می‌کرد و در پایان فرار کرد و در خیابان‌های کابل گدایی می‌کرد.

در گزارش آمده است که قربانیان بچه‌بازی تنها آسیب روانی نمی‌بینند، بلکه ممکن است دچار آسیب‌های جدی جسمی شوند. این آسیب‌ها شامل خون‌ریزی داخلی، شکستگی دست و پا، دندان‌های شکسته، خفگی و در برخی موارد مرگ است.

دیلی‌میل نوشته است که در کنار پسران، دختران افغان نیز آسیب‌پذیر هستند. این گزارش می‌گوید بسیاری از دختران به دلیل فقر از سوی خانواده‌هایشان به ازدواج اجباری با مردان بزرگ‌سال داده می‌شوند.

در بخش پایانی گزارش آمده است که طالبان در اوایل ماه جاری، ازدواج کودکان را در یک قانون تازه به رسمیت شناخته است. بر اساس این قانون، ازدواج ترتیب‌شده با کودک در برخی شرایط معتبر دانسته می‌شود و کودک پس از رسیدن به بلوغ تنها از راه دادگاه می‌تواند درخواست فسخ ازدواج کند.

دیلی‌میل همچنین نوشته است که در این قانون، سکوت یک دختر باکره به‌عنوان رضایت به ازدواج تفسیر می‌شود.

این گزارش در پایان به قانون جزایی تازه طالبان نیز اشاره کرده و نوشته است که این قانون جایگاه زنان را پایین آورده است.

در این قانون به شوهر اجازه داده شده همسر خود را لت‌وکوب کند، تا زمانی که آسیب شدید جسمی به او وارد نشود.

در گزارش آمده است که ماده ۳۲ این قانون می‌گوید اگر شوهر زن را با چوب بزند و این کار باعث آسیب شدید مانند زخم یا کبودی بدن شود، و زن بتواند آن را نزد قاضی ثابت کند، شوهر به ۱۵ روز زندان محکوم می‌شود.

دیلی‌میل نوشته است که این موارد نشان می‌دهد کودکان و زنان در افغانستان همچنان با خطر سوءاستفاده جنسی، ازدواج اجباری، خشونت خانوادگی و نبود حمایت روبه‌رو هستند. بر بنیاد این گزارش، قربانیان بچه‌بازی، به‌ویژه پسران فقیر، پس از سال‌ها آزار اغلب بدون درمان، حمایت روانی و بازپروری رها می‌شوند.