واکنشها به اظهارات اچکزی برای دریافت تذکره افغانستان توسط پشتونهای پاکستان
اظهارات اخیر محمود خان اچکزی، رهبر اپوزیسیون پاکستان در خصوص ترغیب پشتونهای پاکستان به دریافت تذکره افغانستان، واکنشهایی به همراه داشته است.
اظهارات اخیر محمود خان اچکزی، رهبر اپوزیسیون پاکستان در خصوص ترغیب پشتونهای پاکستان به دریافت تذکره افغانستان، واکنشهایی به همراه داشته است.
اچکزی که سابقه طولانی در طرح مسائل قومی فرامرزی دارد، در شبکه اجتماعی اکس نوشت: «میلیونها پاکستانی شهروندی دوگانه کانادا، ایتالیا و دیگر کشورها را دارند. هر پشتون باید یک تذکره افغانستان را بگیرد و آن را بهطور واضح به مردم نشان دهد. این سیمخاردار به دستور امریکا نصب شده است.»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که اچکزی پیشتر نیز مواضعی در حمایت از پیوندهای قومی پشتون دو سوی مرز و انتقاد از سیاستهای اسلامآباد اتخاذ کرده بود.
نصیر احمد اندیشه، نماینده افغانستان در سازمان ملل متحد، در پاسخ به این اظهارات تأکید کرد که نسل جوان افغانستان باید قاطعانه چنین ادعاهایی را در امور داخلی کشور رد کند.
اندیشه افزود: «هویت مستقل و بافت اجتماعی افغانستان نباید به عنوان ابزاری برای بازیهای سیاسی فرامرزی استفاده شود.»
او با اشاره به تجربیات تاریخی قرن بیستم، هشدار داد که ناسیونالیسم قومی فرامرزی میتواند منطقه را به سمت خشونت و بیثباتی مشابه آنچه در یوگسلاوی سابق رخ داد، سوق دهد.
اندیشه همچنین با انتقاد از اداره طالبان، آن را «رژیم قومی-افراطی و انحصارطلب» خواند که به گفته او، افغانستان را روی «بشکه باروت» قرار داده است.
او از سیاستمداران پشتون پاکستانی خواست تا از دخالت در امور افغانستان خودداری کنند و بر چالشهای سیاسی و قانون اساسی داخل پاکستان تمرکز کنند.
فوزیه کوفی، نماینده پیشین پارلمان افغانستان و فعال حقوق زنان، نیز بر جنبههای حقوقی موضوع تأکید کرد و نوشت: «در کشورهای دیگر، اخذ تابعیت، تابعیت دوگانه یا کارت ملی یک فرآیند قانونی است، نه موضوعی که با بیانیه سیاسی قابل اعطا باشد.»
کوفی خطاب به اچکزی پرسید: «چرا فکر میکنید یک بیانیه سیاسی به تنهایی کسی را واجد شرایط دریافت تذکره افغانستان میکند؟» او اشاره کرد که برخی اعضای تحریک طالبان پاکستان و خانوادههایشان قبلاً تذکره دریافت کردهاند و افزود که اگر هدف سازش سیاسی باشد، ممکن است بخشی از نگرانیها از پیش وجود داشته باشد.
ظریفه یعقوبی یکشنبه، دهم جوزا در صفحه کاربری اکس خود به اظهارات اخیر سخنگوی طالبان واکنش نشان داد. او گفت به عنوان زندانی سابق تایید میکند که در زندانهای اداره طالبان انواع شکنجهها رایج است.
ذبیحالله مجاهد روز شنبه در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال، گزارشها درباره وجود شکنجه در بازداشتگاهها و زندانها را رد کرد و گفت که هرگونه آزار و اذیت متهمان بر اساس قوانین طالبان ممنوع است.
ظریفه یعقوبی نوشت «من و همکارانم از جمله کسانی هستیم که به جرم عدالتخواهی، به مدت چهلویک روز در بدترین شرایط از جمله سلول انفرادی، بازداشت بودیم و از انواع شکنجهها و اعترافات اجباری را در ریاست چهل استخبارات تجربه کردیم.»
آقای مجاهد افزود: «هیچ نوع شکنجهای در زندانها وجود ندارد و این اقدام کاملاً ممنوع است. بر اساس قوانین ما، از مرحله بازداشت تا توقیف و رهایی، هیچگونه شکنجهای اعمال نمیشود.»
سخنگوی طالبان با تفکیک میان «شکنجه» و «مجازات قانونی» گفت تنبیه افراد تنها بر اساس احکام شریعت و متناسب با جرم آنان صورت میگیرد، نه بهصورت خودسرانه.
طالبان در ۱۲ عقرب ظریفه یعقوبی از فعالان حقوق زن و شمار دیگر از همکاران او را در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی در دشتبرچی کابل بازداشت کردند.
ظریفه یعقوبی گفت که «من به عنوان کسی که از وضعیت زندانها طالبان اطلاع دارم، تایید میکنم که در زندانها طالبان انواع شکنجهها وجود دارد و این حرف سخنگوی گروه طالبان را رد میکنم.»
این در حالی است که شورای امنیت سازمان ملل در هشتم جوزا گزارش داد که مقامات و نیروهای طالبان، مرتکب خشونت جنسی علیه زنان شدهاند. در این گزارش آمده که یوناما، ۲۱ مورد خشونت جنسی از جمله تجاوز جنسی گروهی علیه ۱۵ زن و ۶ دختر را در سال ۲۰۲۵ مستند کرده است.
ظریفه یعقوبی، فعال حقوق بشر در پی اعتراضات خیابانی در ماه عقرب ۱۴۰۱ به دست طالبان بازداشت و بعد از ۴۰ روز آزاد شد.
سفارت عربستان سعودی در کابل یکشنبه، دهم جوزا با صدور بیانیهای برای زخمیان این رویداد شفای عاجل آرزو کرد. این سفارت نوشت که عربستان سعودی در شرایط دشوار و مصیبتها در کنار مردم افغانستان میایستد.
همزمان سفارت ترکیه در کابل نیز در پی این رویداد با خانوادههای قربانیان ابراز همدردی کرده است.
در پی واژگونی یک موتر حامل مهاجران در لغمان دستکم ۲۰ نفر به شمول زنان و کودکان جان باختند و ۳۳ نفر زخمی شدند. این رویداد بامداد روز شنبه در ولسوالی قرغهیی لغمان، زمانی رخ داد که مهاجران اخراج شده از پاکستان به محل سکونت خود منتقل میشدند.
