نامههای دستنویس دختران افغان به دبیرکل سازمان ملل درباره محرومیت از آموزش
دهها دختر از افغانستان در نامههای دستنویس به آنتونیو گوترش، از دبیرکل سازمان ملل خواستند در برابر محرومیت دختران از آموزش و محدودیتها علیه زنان خاموش نماند.
دهها دختر از افغانستان در نامههای دستنویس به آنتونیو گوترش، از دبیرکل سازمان ملل خواستند در برابر محرومیت دختران از آموزش و محدودیتها علیه زنان خاموش نماند.
در این نامهها، دختران افغان نوشتهاند که پس از تسلط طالبان، زنان و دختران در افغانستان از آموزش، آزادی، فعالیت اجتماعی و حقوق ابتدایی خود محروم شدهاند.
یکی از نویسندگان در نامه خود خطاب به آنتونیو گوترش نوشته است: «در افغانستان، دختران از آموزش محروماند و دروازههای مکتبها و دانشگاهها به روی آنان بسته مانده است.»
او نوشته است که زنان افغان شاهد از دست رفتن امید، آزادی و آینده خود هستند.
در یکی دیگر از نامهها آمده است که مردم افغانستان، بهویژه زنان و دختران، در وضعیت «بسیار دشوار و نگرانکننده» زندگی میکنند و فقر شدید، بیکاری و نبود آزادیهای ابتدایی بر زندگی روزانه مردم اثر گذاشته است.
نویسنده این نامه از سازمان ملل خواسته است در برابر این وضعیت خاموش نماند و اجازه ندهد روابط با طالبان بدون «بهبود واقعی و قابل دید» در حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان، عادیسازی شود.
در نامه دیگری آمده است: «ما در افغانستان تحت سلطه گروهی زندگی میکنیم که زنان را فقط وسیله فرزندآوری میداند و حق زندگی نمیدهد.»
او نوشته است که طالبان بهویژه زنان را از ابتداییترین حقوق انسانی، از جمله آموزش، کار، مکتب و دانشگاه محروم کرده است.
در نامه دیگری آمده است که دختران افغان نمیخواهند قربانی سکوت جهان شوند و از سازمان ملل میخواهند صدای آنان را بشنود.
نویسنده از گوترش خواسته است که در دیدارها و گفتوگوهایش درباره افغانستان، صدای دختران را فراموش نکند.
ثنا، دختر دیگری از افغانستان در نامه خود به دبیرکل سازمان ملل متحد نوشته است که در روابط و گفتوگوها با طالبان، رنج زنان را در نظر بگیرد و جامعه جهانی را برای وارد کردن فشار جدی بر این گروه تشویق کند.
نویسنده این نامه از گوترش خواسته است که بازگشایی مکتبها و دانشگاهها برای دختران افغان را در گفتوگوها و اقدامهای خود در اولویت قرار دهد.
دختران افغان در این نامهها نوشتهاند که فراموشی زنان افغانستان، خاموشی فرهنگ و آینده افغانستان است.
در این نامهها، دختران افغان به موارد متعددی از محدودیتهایی اشاره کردهاند که از سوی طالبان بر زنان و دختران در افغانستان اعمال شده است. محرومیت از آموزش، بستهماندن دروازههای مکتبها و دانشگاهها، محدودیت بر آزادی، کار و حضور اجتماعی، از جمله مواردی است که در این نامهها آمده است. شماری از نویسندگان این نامهها «رنج خاموش زنان» را به عنوان یکی از پیامدهای سیاستهای طالبان توصیف کردند.
آنان از دبیرکل سازمان ملل خواستهاند صدای دختران افغانستان را به جهان برساند و برای حق آموزش، آزادی و آینده زنان و دختران افغان اقدام جدی کند.
خبرگزاری تاتار اینفورم یکشنبه دهم جوزا گزارش داد که رستم خبیبولین، رئیس مرکز تجاری روسیه در افغانستان گفت تاتارستان میتواند در زمینه تعمیر و نگهداری تجهیزات نظامی اداره طالبان، تأمین قطعات یدکی، تجهیزات تخصصی و وسایل نقلیه همکاری کند.
وی افزود که این همکاری میتواند شامل بازسازی ایستگاههای خدمات پس از فروش و گارانتی تجهیزات روسی تولیدشده در تاتارستان، راهاندازی مراکز آموزشی برای متخصصان افغان و ایجاد شبکه نمایندگیهای فروش باشد.
به گفته خبیبولین، هماکنون بیش از ۱۰۰ بالگرد Mi-17 در مدلهای مختلف، بیش از ۳۰ هزار دستگاه کامیون کاماز و حدود ۲ هزار دستگاه ماشینآلات سنگین دیگر ساخت روسیه و تاتارستان در افغانستان وجود دارد.
این اظهارات پس از امضای توافقنامه نظامی-فنی میان روسیه و اداره طالبان مطرح شده است. این توافق ششم جوزا در حاشیه مجمع امنیتی بینالمللی در مسکو، با حضور سرگئی شایگو، دبیر شورای امنیت روسیه و ملایعقوب مجاهد، وزیر دفاع طالبان امضا شد.
ملایعقوب مجاهد در جریان سفر به مسکو تاکید کرده بود: «همکاری با روسیه برای ما از اهمیت بالایی برخوردار است. افغانستان و روسیه دارای روابط دیرینه و تاریخی هستند و ما میخواهیم در همین مسیر گامهای بیشتری برداریم.»
