«من چهار ماه در زندان طالبان بودم، به جرم اینکه حق آموزش را برای دختران افغانستان میخواستم. طالبان نهتنها در زندانهایش سختترین شکنجهها را دارد، بلکه بیشتر شبیه یک باند اختطافگری برخورد میکند. وقتی افراد را دستگیر میکند، حتی بهآسانی اجازه تماس با خانواده را نمیدهد.
وقتی توسط استخبارات طالبان در کابل 'ربوده شدم' ۴۵ روز درباره زنده بودن و محل نگهداری من به خانوادهام هیچ اطلاعاتی داده نشد.
حتی خانواده من فکر میکرد که شاید قبر من بینشان باشد و از زنده بودن من کاملاً ناامید شده بود.
طالبان برای ۴۵ روز به من اجازه تماس نداد و این برایم شبیه این بود که گویا ربوده شدهام.
ملاقات حضوری من بعد از دو ماه اجازه داده شد و توانستم خانوادهام را پشت شیشههای زرهی ملاقات کنم.
طالبان میگوید در زندانهایش شکنجه نیست، اما من خودم شاهد عینی شکنجه بودم.
دیدم که چگونه با چشمهای بسته و دستهای بسته مرا شکنجه میکرد. افراد طالبان چنان مرا شکنجه کردند که پس از سه سال آزادی، هنوز درد و آثار این شکنجه با من است و در هر جایی باشد، میتوانم از شکنجههای وحشیانه آنها سخن بگویم.
من حتی افرادی را دیدم که زخمهای بدنشان در بدترین حالت بود، اما در زندان نگهداری میشدند. فردی را دیدم که استخوان انگشت خود را با دست دیگرش از میان زخمها بیرون کشید.
فردی را دیدم که پایش تازه جراحی شده بود، چون زخمی شده بود. او را با ابزار و لباس شفاخانه در زندان انداخته بودند و حتی توان رفتن به تشناب را نداشت.»
«نوشتههایی که در این صفحه بازتاب داده میشود، تجربهها، درددلها و مشکلات مردم به قلم خود آنهاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشتهها دست نمیبرد.»
