فاطمه اوزگون نصرت، زن افغان، برای دختران بازمانده از آموزش در افغانستان «اکادمی آنلاین به‌دخت» را ساخته است. عفو بین‌الملل روز دوشنبه، ۱۱ جوزا، روایت او را منتشر کرد که در آن از محرومیت دختران از آموزش، تجربه زندگی زیر حاکمیت طالبان و تلاش برای ادامه درس دختران سخن گفته است.
فاطمه اوزگون نصرت، بنیان‌گذار اکادمی آنلاین به‌دخت، می‌گوید تدابیر امنیتی این مکتب آنلاین بسیار سخت است و حتا دانش‌آموزان نام یکدیگر را نمی‌دانند.
فاطمه نوشته است که محرومیت دختران از آموزش را از کودکی تجربه کرده است. او هنگام حاکمیت نخست طالبان در دهه ۹۰ میلادی ۱۲ یا ۱۳ ساله بود و با بسته‌شدن مکتب‌ها، ناگهان مجبور شد چادری بپوشد و بدون همراه مرد از خانه بیرون نرود. به گفته او، در آن زمان نه برنامه آموزشی وجود داشت و نه اینترنت.
او گفته است که فضای ترس چنان سنگین بود که خانواده‌اش کتاب‌ها و عکس‌های خانوادگی را سوزاند، اما خودش چند کتاب را از کتابخانه پدربزرگش نجات داد و در همان سال‌های سخت خواند. فاطمه نوشته است که شب‌ها در خانه‌ای بدون برق، کنار چراغ سوخت با خانواده‌اش درس می‌خواند و آن سال‌ها را با «حلقه کوچکی از روشنایی در خانه‌ای تاریک» به یاد می‌آورد.
فاطمه پس از پایان حاکمیت طالبان مکتب را تمام کرد، در دانشکده حقوق دانشگاه کابل درس خواند، با چند نهاد غیردولتی کار کرد و برای دوره ماستری به استانبول رفت. او گفته است زمانی باور داشت افغانستان به جلو می‌رود، اما با تسلط دوباره طالبان در سال ۱۴۰۰، این امید فرو پاشید و دیگر نتوانست به کشورش بازگردد.
او سپس پلتفورم آنلاینی برای آموزش دختران ایجاد کرد.
این پلتفورم بعداً «اکادمی آنلاین به‌دخت» نام گرفت و به گفته فاطمه، خبر آن به‌سرعت پخش شد. آموزگاران داوطلب به این برنامه پیوستند و درخواست دختران از چند ولایت افغانستان رسید.
او گفته است که اکنون بیش از ۲۰۰ دختر در این اکادمی درس می‌خوانند. اکادمی به‌دخت نصاب مکتب‌های افغانستان پیش از سال ۱۴۰۰ را دنبال می‌کند و مضمون‌هایی مانند مهارت‌های کامپیوتر نیز به آن افزوده شده است.
او نوشته است که بیشتر دانش‌آموزان در روستاها زندگی می‌کنند و خانواده‌های آنان توان مالی محدودی دارند. با این حال، خانواده‌ها با وجود دشواری‌هایی مانند خرید تبلت یا نصب وای‌فای، به دختران خود فرصت درس‌خواندن می‌دهند.
فاطمه گفته است اراده دانش‌آموزان برای یادگیری «فوق‌العاده» است و آنان با وجود اینترنت ضعیف و کمبود کتاب، راه‌هایی برای ادامه آموزش پیدا می‌کنند. به گفته او، در سمستر گذشته، چهار دانش‌آموز اکادمی به‌دخت در دانشگاه‌های آنلاین پذیرفته شدند.
آموزش در اکادمی به‌دخت رایگان است. فاطمه گفته است که آنان معاش نمی‌گیرند و تمویل رسمی ندارند و اکنون به‌دنبال کمک مالی برای فراهم‌کردن دستگاه و دسترسی به انترنت برای دانش‌آموزان است.
او نوشته است که به‌دلیل تفاوت زمانی میان امریکا و افغانستان، بسیاری وقت‌ها ساعت سه صبح از خواب بیدار می‌شود. فاطمه گفته است این کار او را به کودکی‌اش برمی‌گرداند، زمانی که در خانه خاموش می‌نشست و در کتاب‌ها غرق می‌شد.
فاطمه در پایان نوشته است که امید دارد دختران افغان دوباره به مکتب برگردند و با کرامت و برابری برای بازسازی کشورشان بزرگ شوند. او گفته است اکادمی به‌دخت فقط یک گام کوچک است، اما تغییر معنادار از گام‌های کوچک آغاز می‌شود.
